Op een vliegtuig in rechtlijnige horizontale vlucht werken vier krachten: lift omhoog, gewicht omlaag, stuwkracht voorwaarts en weerstand achterwaarts. In die situatie is lift gelijk aan gewicht en stuwkracht gelijk aan weerstand. De invalshoek is de hoek tussen de koorde van het profiel en de relatieve wind en is de belangrijkste factor voor de liftcoëfficiënt.

Lift ontstaat door het drukverschil over het profiel volgens Bernoulli en door de neerwaartse afbuiging van de lucht volgens de derde wet van Newton. De liftcoëfficiënt neemt vrijwel lineair toe met de invalshoek tot de kritieke invalshoek, waarna de stroming loslaat en de vleugel overtrekt. Geïnduceerde weerstand ontstaat door de vortices aan de vleugeltippen en neemt af bij hogere snelheid, terwijl parasitaire weerstand toeneemt met het kwadraat van de snelheid; de totale weerstand is minimaal waar beide gelijk zijn.

De overtreksnelheid is evenredig met de wortel van de belastingsfactor. Bij een overtreksnelheid van 60 kt bij 1g wordt dit bij een belastingsfactor van 4 gelijk aan 60 maal de wortel van 4, dus 60 maal 2 is 120 kt. Ook geldt dat een hoger gewicht de overtreksnelheid verhoogt, want die is evenredig met de wortel van het gewicht.

Een hardnekkig misverstand is dat een vliegtuig altijd bij een vaste snelheid overtrekt, terwijl een overtrek altijd optreedt bij de kritieke invalshoek, ongeacht snelheid of vliegstand. Ook worden de flaptypes verward: een plain flap heeft geen spleet, een slotted flap wel, en een Fowler flap vergroot zowel de koorde als de welving. Flaps verhogen altijd zowel de lift als de weerstand.

Het examen toetst de vier krachten, de definities van koorde, welving en invalshoek en het gedrag van de liftcoëfficiënt met de invalshoek. Ken het onderscheid tussen geïnduceerde en parasitaire weerstand, de beste L over D en de invloed van gewicht en belastingsfactor op de overtreksnelheid.