Het Instrument Landing System bestaat uit een localizer in de VHF-band voor laterale geleiding en een glijpad in de UHF-band voor verticale geleiding. Performance Based Navigation stelt eisen aan de nauwkeurigheid, integriteit, continuiteit en beschikbaarheid van de navigatie. Een satellietgebaseerd augmentatiesysteem zoals EGNOS verbetert GNSS en maakt precisieachtige naderingen tot LPV-minima mogelijk.

De boordweerradar detecteert neerslag op basis van de grootte van de waterdruppels en de gebruikte golflengte, waarbij rood en magenta de zwaarste neerslag en turbulentie aangeven. Een primaire surveillanceradar bepaalt richting uit de antennestand en afstand uit de looptijd van de echo, maar geeft geen hoogte. Een RNP-nadering wordt uit een geldige database geladen en door de bemanning geverifieerd, zonder handmatige invoer van waypoints.

Marker beacons hebben vaste kenmerken: de middle marker zendt op 1300 Hz met afwisselend punten en strepen en een amberkleurig lampje. Bij een koerswijzigingspunt in PBN-luchtruim op grote hoogte gebruikt men een vaste bochtstraal, bijvoorbeeld een FRT-straal van 22,5 NM boven FL195. De localizerantenne staat circa 300 m voorbij het niet-naderingseinde op de verlengde middellijn.

Verwar de frequentiebanden niet: de localizer werkt in VHF en het glijpad in UHF. Denk niet dat een boordweerradar terreingrenzen of mist betrouwbaar toont, want hij detecteert vooral neerslag. Als de GNSS-ontvanger geen SBAS ondersteunt, zijn EGNOS-minima niet beschikbaar en kun je het kanaalnummer niet gebruiken.

Verwacht vragen over frequentiebanden, dekking en de betekenis van kaartinformatie zoals een EGNOS-kanaalblok. Ook het bedienen van de boordweerradar, PBN-begrippen en marker beacons komen regelmatig terug.