Een cumulonimbus is de onweerswolk die zware turbulentie, hagel, ijzel en bliksem kan veroorzaken. QNH is de op zeeniveau herleide druk voor hoogteaanduiding, terwijl QFF de werkelijke zeeniveaudruk is en beide alleen samenvallen bij ISA-omstandigheden. Een inversie is een laag waarin de temperatuur juist toeneemt met de hoogte en die is absoluut stabiel.

Wrijving met het aardoppervlak vertraagt de wind, waardoor de oppervlaktewind over de isobaren naar het lagedrukgebied blaast en zwakker is dan de wind op 3000 voet. Bij een naderend warmfront verschijnen de wolken in de volgorde cirrus, cirrostratus, altostratus en nimbostratus met dalende basis en toenemende neerslag. Onweersbuien komen het meest voor in de tropen door warme, vochtige lucht, en een enkele bui doorloopt zijn levenscyclus in ongeveer twee uur.

CB-wolken vermijd je met ten minste 5000 ft verticaal en 10 NM horizontaal om zware turbulentie te ontlopen. Bij een nulgradenisotherm op 6000 ft en een nimbostratus met basis op 7000 ft ligt het laagste niveau met ernstig ijsgevaar rond FL70, waar onderkoelde druppels de wolkbasis raken. Een verkeerde subschaal telt door: bij QNH 999 in plaats van standaard vlieg je circa 420 ft hoger dan verkeer op hetzelfde vluchtniveau.

Onderschat de horizontale reikwijdte van turbulentie rond een onweer niet, want die reikt ver buiten de zichtbare wolk tot bij het aambeeld. Verwar de zichtverslechtering van motregen en regen niet, want motregen vermindert het zicht sterker dan matige regen. Vergeet niet dat land sneller opwarmt dan water, wat de vorming van een thermisch lagedrukgebied boven land bevordert.

Verwacht vragen waarin je een weerverschijnsel koppelt aan het gevolg voor de vlucht, zoals ijsniveau, turbulentie of hoogteafwijking door een verkeerde druk. Ook het lezen van een TAF en het herkennen van fronten en wolkentypen komen terug.