De stabiliteit van de atmosfeer volgt uit de verhouding tussen de werkelijke temperatuurdaling met hoogte en de adiabatische dalingsgraden. Een inversie, waarbij de temperatuur juist toeneemt met de hoogte, is absoluut stabiel en werkt als een deksel. De verzadigde dalingsgraad bedraagt in de lagere troposfeer ongeveer 0,6 graden Celsius per 100 m en de droge ongeveer 1 graad Celsius per 100 m.

Fronten ontstaan waar warme en koude lucht elkaar ontmoeten, en een actief koud front met steile helling geeft buiig weer met cumulonimbus, terwijl een passief front bredere en gestage neerslag geeft. Een inversie op middenniveau stopt de verticale ontwikkeling van een cumulonimbus volledig omdat de stijgende lucht daar kouder wordt dan de omgeving. Op het noordelijk halfrond ruimt de wind en neemt hij toe met de hoogte door de afnemende wrijving.

De hoogtemeter is geijkt op de standaardatmosfeer, zodat warmere lucht dan ISA een werkelijke hoogte oplevert die hoger is dan de aangegeven, en koudere lucht een lagere. Vlieg je van warmer Marseille naar kouder Palma op een vast vliegniveau, dan neemt je werkelijke hoogte geleidelijk af. Bij het wisselen van QNH naar standaarddruk pas je ongeveer 27 ft per hPa toe, dus bij 1024 hPa en een overgangshoogte van 11000 ft lees je na de wissel ongeveer 10700 ft af.

Stuivende sneeuw blijft onder 2 m en opwaaiende sneeuw reikt tot 2 m of hoger, dus let bij een gerapporteerde hoogte tot 50 ft op het verschil. IJskorrels op 8000 ft wijzen op een laag aanvriezende regen daarboven en dus op ernstig ijsvormingsgevaar, niet op onweer. Bij hagel maakt men geen onderscheid in intensiteit maar alleen in korrelgrootte tussen GR en GS.

Verwacht het decoderen van METAR en SPECI, vragen over stabiliteit en inversies, en over wolkentypen en hun basishoogten. Ook wind die ruimt en toeneemt naar 2000 ft, clear air turbulence aan de koude zijde van de straalstroom, en de temperatuur- en drukcorrecties op de hoogtemeter komen regelmatig terug. Ken de vaste waarden van de dalingsgraden uit je hoofd.