De video volgt Adam Air Flight 574 op Nieuwjaarsdag 2007, een korte binnenlandse vlucht van Surabaya naar Manado die eindigt in de Makassarstraat. Het verhaal begint niet bij één fout, maar bij een luchtvaartmarkt die in Indonesië razendsnel groeide en waarbij lage kosten, drukke roosters en beperkt onderhoud samenkamen.

Een industrie die te snel groeide

In die periode vlogen veel nieuwe maatschappijen met oudere toestellen, omdat dat goedkoper was dan nieuw materiaal aanschaffen. Adam Air groeide snel en had een vloot van Boeing 737's die hard werden ingezet over het archipelago. De video benadrukt dat dit niet automatisch onveilig is, maar wel een omgeving creëert waarin terugkerende storingen makkelijker worden geaccepteerd als kleine irritaties. Een belangrijk thema is het inertiële referentiesysteem, dat de positie en houding van het vliegtuig bepaalt. Het betreffende toestel had al maanden last van terugkerende IRS-defecten, en ook andere 737's van Adam Air vertoonden vergelijkbare problemen. Onderhoudspersoneel schoonde contacten, resette schakelaars of verwisselde units, maar de onderliggende oorzaak bleef vaak onopgelost. Gronding werd gezien als commercieel riskant, waardoor vliegtuigen toch in dienst bleven.

Wat er in de cockpit misging

Op de vlucht zelf ontstaan er steeds grotere verschillen tussen de navigatie-informatie van kapitein en eerste officier. Buiten de cockpit ziet luchtverkeersleiding dat het vliegtuig niet op koers blijft, maar binnen de cabine wordt het probleem eerst als technisch irritant behandeld. De crew heeft geen duidelijke foutmelding die exact overeenkomt met de checklist, waardoor onzekerheid ontstaat over welke procedure geldt.

De video legt uit dat de crew niet genoeg tijd besteedde aan het vliegen van het toestel en aan duidelijke taakverdeling. Toen een IRS-unit naar attitude mode werd gezet, veranderde de autopilot zonder expliciete aankondiging. Het vliegtuig had een kleine neiging om naar rechts te rollen, die tot dan toe door de autopilot was gecompenseerd. Zonder dat compensatie begon het toestel langzaam in bank te gaan, terwijl de piloten vooral naar de instrumenten en het navigatieprobleem keken.

De rol wordt steeds groter, maar de reacties zijn versplinterd. De kapitein probeert het systeem weer op nav te zetten, terwijl dat technisch niet meer mogelijk is na een realignment in vlucht. Het vliegtuig daalt snel, de snelheid stijgt en uiteindelijk worden de structurele grenzen overschreden. De documentaire toont daarmee hoe een combinatie van systeemfouten, onvoldoende training, slechte communicatie en operationele druk kan leiden tot een ramp.