De video begint aan boord van een toestel dat op de luchthaven London City nadert. De spreker noemt de luchthaven een van de meest unieke in Europa en zegt dat de approach vanuit het westen naar baan 09 loopt. Onderweg zijn de Theems, Canary Wharf, wolkenkrabbers en het stadssilhouet van Londen te zien. Volgens de spreker is de standaard approach-hoek bij de meeste luchthavens ongeveer 3 graden, terwijl hier een glijpad van 5,5 graden wordt ingesteld. De spreker noemt dit de steilste in Europa voor een luchthaven met lijnvluchten met straalvliegtuigen.

Steil glijpad en obstakels

De spreker zegt dat deze procedure bestaat omdat het toestel lang hoog moet blijven om de obstakels van de stad te passeren en daarna veel steiler moet dalen om op een korte ruimte aan te raken. De video toont de rivier, de dokken en Canary Wharf. Vanaf dat punt zegt de spreker dat er geen ruimte voor fouten is. De vliegroute is strak, de obstakels zijn dichtbij en de daling is steil. In de cockpit verandert de configuratie van het toestel ten opzichte van een normale landing.

Configuratie, daalsnelheid en cockpit

Vóór het vangen van het glijpad worden de flaps voor de steile approach ingesteld, wordt het landingsgestel uitgeklapt en wordt een iets hogere snelheid bij de approach aangehouden. De spreker zegt dat de benodigde daalsnelheid bijna verdubbeld is ten opzichte van een standaard glijpad van 3 graden: in plaats van ongeveer 700 voet per minuut wordt ruwweg 1.200 tot 1.300 voet per minuut verwacht, afhankelijk van wind en grondsnelheid. De autopilot moet, als die wordt gebruikt, gecertificeerd zijn voor approaches van 5,5 graden. Veel bemanningen vliegen dit laatste deel liever handmatig om het toestel directer te voelen. De aandacht is volgens de spreker op het hoogste punt, met blikken op de instrumenten, de localizer, het glijpad en voortdurend buiten, zodat de stad, de gebouwen en de Theems op de juiste plek blijven.

Aanraken, remmen en weer

De video toont een verandering in motorgeluid. De motoren staan op of bijna op stationair, en het toestel daalt vastberaden. De Theems ligt direct onder het toestel en de strook asfalt van London City groeit in de voorruit. De baan is kort, net meer dan 1.500 meter, en het doel is om bijna halverwege de baan aan te raken. Daarna wordt hard geremd en wordt de omgekeerde stuwkracht gebruikt om op tijd te stoppen. De spreker beschrijft de flare als anders dan bij een normale landing: wie te vroeg optrekt, vlakt af en landt te ver op de baan, wie te laat optrekt, maakt een harde landing. De timing moet precies zijn, met een stevige maar beheerste flare die het laatste deel van de daling verzacht. Na de aanraking noemt de spreker het brullen van de omgekeerde stuwkracht en de remmen, en gaat het binnen seconden van approach-snelheid naar taxisnelheid. Buiten is een compact terminalgebouw te zien, met gebouwen eromheen en de indruk in het hart van de stad te zijn geland. De video toont typisch Londens weer met een wolklaag, diffuus licht en de Theems eronder. Voor piloten noemt de spreker dit een van de meest technische en bevredigende procedures, die specifieke training, discipline en sterk vertrouwen vraagt. De video eindigt met de baan recht voor de neus, de stad onder de vleugels en de spreker die het een van de meest iconische approaches ter wereld noemt.