HeliOps Magazine neemt je mee naar Avincis Denmark aan de Deense westkust. Vanuit Esbjerg brengen de bemanningen technici en vracht naar windturbines op de Noordzee. Aan het woord komen Martin Knudsen, piloot en hoofd bemanningstraining, hoist operator en instructeur Alex Dunn en Lasse Guldager Pedersen, hoofd vliegoperaties en piloot op de H135 en H145.

Weer als grens

Volgens Knudsen is de helikopter vooral nodig wanneer de golven te hoog zijn om vanaf een schip veilig een turbine op te gaan. De bemanning vertelt over hijsen bij wind tot 45 of 50 knopen en in sneeuw. Wind is niet het grootste probleem, want op zee is die heel laminair. De echte grens ligt bij slecht zicht en lage bewolking. Onder IFR vliegen ze wel naar de turbines en terug, maar wie de turbine niet ziet, kan niet hijsen.

Een dag boven de windparken

Dunn begint een normale dag met vluchtplannen en weer, daarna controleert hij of personeel en vracht klaarstaan. Het toestel gaat naar buiten, wordt getankt en klaargemaakt om te hijsen. Met vier passagiers aan boord zet hij er drie af op het platform van de turbine. De vierde blijft achterin om de vracht naar buiten te helpen en gaat daarna als laatste naar beneden. De windparken liggen vooral ten westen, zuidwesten en noordwesten van Esbjerg, op 20 tot 45 minuten vliegen. Dunn had al dagen met tot 100 hijscycli.

Bemanningen kunnen ook de hele dag buiten blijven op een platform met helipad, verblijfsruimte en keuken, waar de helikopter kan tanken en parkeren tussen het hijsen door. Mee gaan grote zakken tot 200 kilo, gereedschap, vloeistoffen en technici die van turbine naar turbine gaan. Pedersen noemt klanten als Ørsted, Vattenfall, Siemens en Vestas en zo'n vijf tot zeven grote windparken die regelmatig worden aangedaan. De planning verandert vaak, soms door het weer maar meestal door wat de klant die dag nodig heeft.

Toestel en uitrusting

Het nieuwe toestel is een Airbus H145 D3 in de kleuren van Avincis, dat tijdens de opnames pas 50 uur had gevlogen. Pedersen roemt de wendbaarheid en stabiliteit, de Garmin- en Helionix-avionica en het formaat, dat goed past bij het werk rond de turbines. Dunn laat daarna de Goodrich-hoist zien, met een kabel van 50 meter en een optie op 90 meter. Een harnas met snelsluiting houdt hem vast in de cabine en laat hem in nood toch snel weg.

Een van de grootste gevaren is statische elektriciteit in de helikopter. Daarom gaat eerst een statische kabel van 3 meter omlaag die de lading afvoert naar het platform of de grond, voordat iemand de hijskabel aanraakt. De schok is pijnlijk en kan ook telefoons en andere gevoelige elektronica beschadigen. CRM speelt hierin een grote rol: Dunn leidt het hijsen vanuit de cabine en helpt de piloot met referenties om veilig in de hover te komen. De film sluit af met de hechte ploeg, het afwisselende werk en de bijdrage aan duurzame energie.