Illegale vluchten en clandestine banen

De spreker zegt dat hij als narcopiloot wordt gezien en dat hij jarenlang voor cartels heeft gevlogen. Hij noemt cocaïne, heroïne en methamfetamine als goederen die worden vervoerd van plaats tot plaats in Mexico. Hij vertelt dat ze naar een korte baan gaan waar alleen kleine vliegtuigen kunnen landen en dat ze toestemming hebben om op te starten. Volgens hem benaderen cartels vaak piloten met werk, maar het is aan de piloot of hij meegaat. Een andere piloot zegt dat hij een aanbod voor een lange vlucht van ongeveer achttien uur wees omdat hij niet zo ver wilde vliegen en zich wil richten op commerciële luchtvaart. Hij beschrijft hoe illegale banen kunnen worden aangelegd in vlakke gebieden, wegen of paden, zolang het vliegtuig er veilig kan landen. Voor clandestine vluchten zegt hij dat ze stil vliegen zonder melding en zonder GPS.

Jeugd, training en pilotenwerk

De spreker vertelt dat hij als kind droomde van politieagent worden, maar op zijn tiende door zijn moeder uit huis werd gezet. Hij zegt dat mensen hem hielpen en dat hij daarna in het drugsmilieu terechtkwam. Volgens hem stuurden ze hem naar een trainingschool waar hij leren schieten, zelfverdediging en het meten van zijn schot leerde. Hij noemt dat hij tussen twaalf en twintig jaar in patrulle werkte, daarna als Comanche werd ingezet en later mensen vervoerde en bewaakte. Toen hij naar de sierra ging, begon hij te werken als piloot. De spreker zegt dat zijn eerste vlucht op zijn drieëntwintigste plaatsvond en dat hij clandestien een klein vliegtuig bestuurd had bij een school voor avionaje. Hij vertelt dat ze hem na zijn prestaties rekruteerden en zeiden dat piloteren zijn ding was.

Risico's, geweld en levenshouding

De spreker zegt dat hij meerdere ongelukken heeft gehad en dat hij tussen gewapende groepen is komen te zitten toen ze de lading wilden stelen. Hij vertelt dat hij landde, maar zijn contactpersonen al waren onderschept door tegenstanders, waardoor er kruisvuur ontstond. Hij zegt dat hij het vliegtuig verliet en voor het eerst door een kogel werd geraakt. De spreker noemt dat vliegen buiten gewone grenzen valt en dat hij zich weer levend voelt als hij na lange tijd mag vliegen. Hij beschrijft dat in Culiacán tien tot vijftien jaar geleden veel kleine vliegtuigen waren en dat piloten met cartels zaken deden, waardoor ze geld, huizen en auto's kregen. Volgens hem kosten een privé-pilootopleiding dertien tot zestien duizend dollar, maar daar is weinig werk mee; commercieel piloteren vraagt om een investering van een miljoen tot een miljoen tweehonderd peso. De spreker zegt dat hij per vlucht tweehonderdduizend tot tweehonderdvijftigduizend pesos krijgt en in een jaar ongeveer drie tot vier miljoen pesos verdient. Hij noemt dat zijn familie weet dat hij in het drugsmilieu zit, dat hij apart woont, en dat vertrek moeilijk is: men komt eruit met de voeten vooruit of blijft. De spreker zegt dat hij mensen heeft gemarteld om informatie te krijgen. Hij zegt dat hij bang is om te sterven.