Begin en afscheid

De verslaggever begint met de mededeling dat haar reis naar Canada begint en dat het begin niet vlekkeloos is. Ze zegt dat het nog niet zeker is of ze mee mag komen met een vliegtuig. Haar plan is om een maand solo naar Vancouver Island te gaan en de week daarvoor samen met haar vader naar Vancouver te reizen. Haar vader wordt genoemd als ex-gezagvoerder van KLM, waardoor ze goedkoop kunnen reizen met een beschikbaar ticket. Ze vertelt dat haar vader plannen vaak verandert en dat ze soms niet op de hoogte wordt gesteld. Vervolgens toont de verslaggever hoe ze afscheid neemt van haar huisdieren, onder andere Toby en konijntjes. Ze zegt dat het idee niet leuk is en dat ze een cadeautje inpakt voor de buurvrouw die inspringt. Er komt ook een vriendin en andere mensen om op de dieren te letten. De verslaggever vraagt hoe stressvol reizen is en zegt dat ze niet precies weet waar ze aan toe is, niet weet waar ze terechtkomt en niet of ze meekomt. Ze vertelt dat ze twijfelt over wat ze moet aantrekken voor business of economie.

Rit en aankomst op Schiphol

De verslaggever rijdt de Hoeksche Waard uit en vertelt dat ze schuldgevoel en bezorgdheid voelt. Ze toont een moment waarop haar auto tegen een plant aanrijdt en ze een kras ontdekt. Daarna gaat het verder naar Rotterdam, waar ze contact heeft met mensen over locatie delen en sportbewijs. Op Rotterdam Centraal is er sprake van vertraging van tien minuten. De verslaggever zegt dat ze nooit meer met de trein gaat, noemt drukte en verwarring over een andere trein, maar vertelt dat ze daarna naar Schiphol gaan. Bij Schiphol zegt ze dat het makkelijk ging en dat ze al tien jaar niet daar was. Ze beschrijft dat het anders werkt als je in die plaats beschikbaar reist en dat ze een tijdelijke boarding pass krijgen die pas op het allerlaatste moment ingaat als er geen andere passagiers meer zijn.

Wachten op de stoel

Bij Schiphol drinken ze thee en moeten ze twee uur wachten voordat ze horen of ze mee mogen. De verslaggever zegt dat iemand kijkt naar hoe ze praat en dat het haar werk is. Ze eet boter en kaas die ze thuis heeft gemaakt en gebruikt een middel om haar handen te desinfecteren. Haar vader vertelt over eerdere lange vluchten, onder andere naar China in 2011 en rond New York en Washington in 2012. De verslaggever zegt dat ze denkt dat ze minstens vierhonderd lange afstandsvluchten heeft gedaan en dat haar vader achthonderd keer heen en weer is gegaan. Bij de gate melden ze zich aan bij de grondstoerdessen en moeten ze weer wachten. Ze zeggen dat het er niet goed voor staat, dat ze pas weten of er een no-show is als iedereen in het vliegtuig zit, en dat het vol is. Op het laatste moment wordt hun naam omgeroepen voor de laatste twee stoelen in business. De verslaggever zegt dat één stoel kapot is en niet kan reclinen, maar dat ze toch in business zitten. Ze toont de nieuwe business class met een eigen hokje, luikjes en een spiegel.