De video volgt een ballonpiloot die in Albuquerque met een kleurrijk gas cluster wil vliegen, bestaande uit bijna honderd individuele heliumballonnen. De verslaggever meldt dat het toestel opvalt tussen de traditionele hot air balloons en dat er geen propane, geen burner en geen vaste landingsplek is. Volgens de piloot is acht maanden planning nodig geweest voor deze vlucht, die op een zaterdagochtend plaatsvindt.

Een gas cluster met heliumballonnen

De piloot noemt het toestel een multi-cell colorful system en legt uit dat het om bemande vlucht onder een cluster van heliumgevulde ballonnen gaat. De verslaggever zegt dat de piloot één ballon minder gebruikt dan bij de eerste gas cluster in 1937. Omdat er geen burner is, wordt de hoogte niet met warmte gestuurd, maar per portie ballast aangepast.

Hoogtebeheer zonder brander

De piloot beschrijft dat een klim kan worden tegengehouden door een cel te prikken, waardoor het toestel daalt. Als de daling niet gewenst is, wordt ballast weggegooid, bijvoorbeeld zand of water, dat onschadelijk naar beneden valt en het toestel lichter maakt. Zand wordt als belangrijk beschouwd; de bemanning heeft volgens hem andere belangrijke spullen en zelfs eten overboord gegooid om zand later in de vlucht te behouden, omdat zand bij het landen iets makkelijker is. Het wordt als een interessante sport beschreven, waarin zand kostbaar is en eten opoffeerbaar.

Landen en onbekende bestemming

Voor het landen wordt een ballon naar beneden getrokken en met een mes gestoken. De ballon scheurt dan en laat gas ontsnappen. De bestemming van de vlucht is vooraf niet bekend; pas tijdens de vlucht kiest men een veilige plek om te landen. De verslaggever zegt dat het team zich de hele Fiesta-venster heeft gegeven om op veilige omstandigheden te wachten, maar dat zaterdagochtend goed lijkt. Na de start is het volgens hem een eenmalige actie. Het project wordt als gemeenschapsinspanning beschreven, met dertig vrijwilligers die 's nachts om twee uur helpen bij het opblazen van 94 ballonnen.