Nico begint de video op Charlotte International. Hij noemt de luchthaven het op een na grootste knooppunt van American Airlines in de Verenigde Staten en de zevende drukste luchthaven ter wereld. Daar zet hij zijn eigen Cessna 150 uit 1968 tegenover: twee stoelen, een motor van 100 pk en een topsnelheid van 88 knopen. Sinds zijn landing op LaGuardia staat hij er volgens eigen zeggen meer voor open om met het kleine toestel naar grote luchthavens te vliegen, zolang hij de aankomende vliegtuigen niet in de weg zit. Het plan: van huis naar Charlotte in North Carolina vliegen, ATC vragen of hij op Charlotte International mag landen en uitzoeken wat zo'n bezoek op de grond kost.

Een aankomsttijd vragen en wachten in Shelby

Charlotte International is een openbare luchthaven, legt Nico uit, maar de luchtverkeersleiding kan een landingsverzoek altijd weigeren als het te druk is of als er geen plek is tussen de stroom jets. Om zijn kans te vergroten belde hij die ochtend de Charlotte TRACON met de vraag wanneer hij kon komen zonder de aankomsten te verstoren. Het antwoord was tussen half een en een uur 's middags. Hij vertrekt van Peachtree vanaf baan 3R en vliegt op 5500 voet boven een laag nevel. Er staat veel wind: de auto's op de snelweg I-85 onder hem rijden sneller dan de Cessna. Eerst landt hij op Shelby, een klein vliegveld buiten Charlotte, om daar te wachten. Kort voor twaalven loopt hij terug naar het toestel, zodat hij Charlotte Approach iets eerder kan oproepen en zo nodig kan wachten.

Naar binnen in het klasse B-luchtruim

Op weg naar Charlotte vliegt Nico laag, onder en buiten het drukke klasse B-luchtruim (Class Bravo), tot hij toestemming krijgt om het binnen te vliegen. Na informatie Alpha roept hij Charlotte Approach op. Hij meldt zich zes mijl ten oosten van Shelby op 2500 voet en vraagt of hij op Douglas mag landen. De verkeersleider vraagt of hij met Douglas Charlotte bedoelt. Nico bevestigt dat. Hij krijgt squawk 0326 en radarcontact, met de opdracht VFR te blijven vliegen. Nico beschrijft de luchthaven: drie parallelle banen op 6000 acre, de gates van de airlines aan de noordkant en de private FBO aan de oostkant. Daarom verwacht hij de oostelijke baan, die volgens hem 8676 voet lang is. De verkeersleider controleert nog of Nico de nadering VFR wil vliegen. Daarna geeft hij toestemming om het klasse B-luchtruim in te vliegen op of onder 3000 voet en stuurt hij de Cessna door naar de volgende naderingsfrequentie, 126.15, met een linker base voor die baan. Na nog een paar koerswijzigingen om tussen het andere verkeer te passen, krijgt hij van Charlotte Tower de landingsklaring.

Op de grond bij de FBO

Na de landing stuurt de toren de Cessna rechtsaf bij Delta 4, rechtstreeks naar de FBO van Modern Aviation. Daar wacht Drew hen op. Nico bestelt 20 gallon brandstof, het maximum dat het toestel kon meenemen. Dat bleek genoeg om de facility fee van 50 dollar te laten vervallen. Er bleef een infrastructuurheffing van 15 dollar over, plus 20 gallon brandstof van 10 dollar per gallon met belasting: in totaal 213,11 dollar voor het bezoek. Dat viel Nico mee na de reacties die hij vooraf over de FBO had gelezen. Hij denkt dat die kwamen van mensen met grotere toestellen of een overnachting. Hij zou Charlotte opnieuw bezoeken.