HeliOps Magazine gaat langs bij Avincis Denmark in Esbjerg, aan de westkust van Denemarken. Het bedrijf brengt met helikopters technici en vracht naar windturbines op de Noordzee. In de video vertellen piloot Martin Knudsen, instructeur en hoist operator Alex Dunn en Lasse Pedersen, die als flight ops manager werkt en op de H135 en de H145 vliegt, hoe dat werk eruitziet.

Waarom een helikopter en waar ligt de grens

Volgens Knudsen komt de helikopter in beeld als de golven te hoog zijn om vanaf een schip veilig op een turbine over te stappen. De bemanning vertelt dat ze bij de turbines hebben gehesen met wind van 45 tot 50 knopen en ook in sneeuw. Wind is op zee volgens hen niet het probleem, omdat de luchtstroom daar laminair is. De grens ligt bij slecht zicht en lage bewolking. Naar de turbines en terug vliegen kan onder IFR, maar wie de turbine niet ziet, kan niet hijsen.

Een dag boven de windparken

Dunn begint een gewone dag met de vluchtplannen en het weer. Daarna controleert hij of personeel en vracht klaarstaan, gaat het toestel naar buiten en wordt het getankt en klaargemaakt voor het hijsen. Met vier passagiers aan boord zet hij er drie af op het platform van de turbine. De vierde blijft achterin om de vracht naar buiten te helpen en gaat als laatste naar beneden. De windparken liggen vooral ten westen, zuidwesten en noordwesten van Esbjerg, op 20 tot 45 minuten vliegen. Dunn vertelt over dagen met tot honderd hijscycli. Op een platform van DanTysk kan de helikopter tussen het hijsen door tanken en parkeren. Daar zijn ook verblijfsruimtes en een keuken, zodat de bemanning de hele dag op zee kan blijven. Mee gaan onder meer delta modules, grote zakken tot 200 kilo met onderdelen. Pedersen noemt Ørsted, Vattenfall, Siemens en Vestas als opdrachtgevers en zo'n vijf tot zeven grote windparken die dagelijks worden aangedaan. De planning verandert vaak, soms door het weer maar meestal door wat de klant die dag nodig heeft.

De H145 D3, de hoist en de statische kabel

Het nieuwe toestel is een Airbus H145 D3 in de kleuren van Avincis. Tijdens de opnames had het volgens Pedersen pas 50 uur gevlogen. Hij noemt het wendbaar en stabiel. Het toestel heeft Garmin- en Helionix-avionica en is niet te groot voor het werk rond de turbines. Dunn laat de Goodrich-hoist zien, met een kabel van 50 meter en de optie op 90 meter. Een harnas met snelsluiting houdt hem in de cabine vast en laat hem in nood toch snel los. Statische elektriciteit noemt hij een van de grote gevaren bij het hijsen. Daarom gaat eerst een statische kabel van drie meter omlaag die de lading afvoert, voordat iemand de hijskabel aanraakt. De schok is pijnlijk en kan telefoons en andere elektronica beschadigen. Dunn leidt het hijsen vanuit de cabine en helpt de piloot met referenties om in een veilige hover te komen. Hij noemt CRM daarbij onmisbaar. Aan het eind vertellen de bemanningsleden over de hechte groep op de basis, het afwisselende werk en het gevoel bij te dragen aan duurzame energie.