Operationele procedures zijn de afgesproken werkwijzen die de veiligheid van een vlucht borgen. Daaronder vallen begrippen als de sterile cockpit, die niet-essentiele gesprekken verbiedt tijdens taxi, start, nadering en onder 10.000 ft, en de gestabiliseerde nadering, die vaste criteria stelt op 1000 ft in IMC of 500 ft in VMC. Ook noodsituaties zoals CFIT, decompressie en brand kennen vaste procedures.

Bij een noodsituatie geldt een duidelijke prioriteitsvolgorde en een eenduidige rolverdeling. Een TCAS Resolution Advisory wordt bijvoorbeeld altijd onmiddellijk opgevolgd, ook als die de instructie van de verkeersleiding tegenspreekt, omdat het systeem realtime informatie heeft die de verkeersleiding mist. Bij een motorbrand voor V1 wordt de start afgebroken, terwijl na V1 de start wordt voortgezet en het probleem in de lucht wordt aangepakt.

Het examen test of je de juiste onmiddellijke actie kent en de juiste squawkcodes: 7700 voor nood, 7600 voor radiostoring en 7500 voor kaping. Verder komen vaste getallen terug, zoals de emergency descent naar FL100 of MEA na snelle decompressie en het minimum van een cabinebemanningslid per vijftig stoelen. Ook fraseologie zoals de readback bij line up and wait wordt getoetst.

Een klassieke fout is aannemen dat de verkeersleiding voorrang heeft boven een TCAS RA, wat niet zo is. Ook wordt de decision height van CAT III vaak verward met die van CAT I, en wordt de rol van MSAW als grondsysteem verward met het boordsysteem TAWS/EGPWS. Onthoud dat MSAW de verkeersleiding waarschuwt en dus de boordwaarschuwing aanvult.