Luchtvaartwetgeving is het geheel van regels dat de internationale burgerluchtvaart ordent. De basis is het Verdrag van Chicago uit 1944, dat ICAO oprichtte en het luchtruim onder de soevereiniteit van elke staat plaatst. ICAO werkt dit uit in negentien annexen met normen en aanbevolen werkwijzen, en in Europa vertaalt EASA dit naar bindende verordeningen zoals 1178/2011 voor bemanning en 965/2012 voor operaties.

De annexen verdelen de stof per thema, bijvoorbeeld Annex 1 voor bewijzen van bevoegdheid, Annex 2 voor de luchtverkeersregels, Annex 6 voor de vluchtuitvoering en Annex 13 voor ongevallenonderzoek. De EU-verordeningen implementeren deze normen met concrete parten als Part-FCL, Part-MED en Part-CAT. Zo bepaalt Part-MED.B.010 dat een Class 1 medical voor een verkeersvlieger jonger dan veertig jaar twaalf maanden geldig is, en legt Part-FCL de minimumleeftijden vast van zeventien jaar voor de PPL tot eenentwintig jaar voor de ATPL.

Kandidaten verwisselen vaak de squawkcodes, terwijl 7500 kaping, 7600 radiostoring en 7700 een algemene noodtoestand aanduidt. Ook de annexnummers en de exacte verordeningsnummers worden door elkaar gehaald, bijvoorbeeld 996/2010 voor ongevallenonderzoek tegenover 376/2014 voor voorvalmelding. Een derde valkuil is de voorrangsregel bij convergerend verkeer, waarbij het toestel dat de ander aan zijn linkerkant heeft moet uitwijken.

Het examen toetst vooral parate feitenkennis, dus geldigheidsduren, minimumleeftijden, de inhoud van specifieke annexen en de betekenis van afkortingen als NOTAM, AIP, MEL en AOC. Daarnaast komen de historische verdragen terug, zoals Chicago, Tokio, Den Haag, Warschau en Montreal, elk met hun eigen onderwerp. Verwacht meerkeuzevragen waarbij de foute opties dicht bij het juiste antwoord liggen.