9/11: jagerpiloot Heather Penney moest United 93 rammen
111:48VOLGENDE VIDEOAztec, New Mexico: vermeende crash en getuigenissenDe video bevat getuigenissen van overlevenden en een fighter-piloot over 9/11 in New York. De sprekers vertellen wat ze zagen en deden.
VOLGENDE STAP · ONGEVALUnited Airlines UA175: zuidtoren WTC (11 september 2001)Wat er gebeurde en wat het onderzoek zegtDe video uitgelegd
De video begint met getuigenissen van mensen die op 11 september in of nabij het World Trade Center waren. Janice Brooks vertelt dat haar kantoor op de 84e verdieping van Two World Trade Center, in de South Tower, lag en dat ze eerst dacht dat er een ongeluk was gebeurd. Ze belt naar Londen, waar collega's de beelden op televisie zien, terwijl zij zelf achter zich geen idee heeft wat er is gebeurd. George Campbell vertelt dat hij als brandweerman off duty in zijn kantoor zat toen een vliegtuig de noordtoren trof en dat hij daarna met collega's naar het terrein ging.
De evacuatie en de tweede aanval
In de toren was er eerst geen paniek en volgde een aankondiging dat het gebouw stabiel was. Janice Brooks beschrijft hoe ze met anderen naar beneden ging, hoe de verlichting uitviel en puin viel, en hoe ze gewonden zag tijdens de evacuatie. Ze vertelt over bloed, stof, schreeuwen en chaos op de begane grond. Jagerpiloot Heather Penney zegt dat men na de tweede aanval naar de bar van het squadron ging waar televisie stond en dat men toen zag dat de Verenigde Staten onder aanval waren.
De missie van de jagers
De jagerpiloot vertelt dat er na de aanval op het Pentagon toestemming kwam om te starten. De spreker zegt dat de jagers geen live missiles en geen echte wapens aan boord hadden en dat ze moesten aannemen dat een airliner met onschuldige Amerikanen het volgende doel zou zijn. Het plan was dat haar collega met zijn jet in de cockpit zou vliegen en dat zij zelf haar jet in de staart zou rammen. De spreker zegt dat men niet wist dat vlucht 93 was neergestort en dat de passagiers al hadden ingegrepen, en noemt dit een missie die te laat kwam.
De nasleep
Na de instorting beschrijven de sprekers stof, stilte, overlevenden die als zombies uit de wolk kwamen en brandweerlieden die water op mensen gooiden. George Campbell vertelt dat hij collega's verloor, dat er veel begrafenissen waren en dat hij niet aan alle 61 begrafenissen kon deelnemen. De spreker noemt nationale tragedies die mensen bijeenbrengen en zegt dat men de doden kan eren door dagelijks beter te handelen.
