De vlucht en de voorbereiding

De video begint met de gedachte dat overleven in een afgelegen gebied afhangt van hoe snel iemand hulp kan vragen en hoe snel hulp iemand kan vinden. De verslaggever beschrijft een Utah-landschap met afgelegen banen op plateaus en in kloven. In april 2012 vloog een 28-jarige piloot uit Texas met een Cessna A185F Skywagon naar Utah. Zijn vader was ook piloot. Omdat hij niet alleen over ruw terrein wilde vliegen, vonden ze een ervaren instructeur op een regionale luchthaven in Price. De instructeur had bijna 6.200 vlieguren in het logboek en kende de lokale kloofgebieden. De groep vroeg hem als gids en navigator. De groep nam een 406 megahertz-noodzender, een draagbaar navigatietoestel en twee persoonlijke noodzenders mee. Een van die noodzenders stuurde positiemeldingen naar de vliegdienst in Price.

Eerste vluchten, bandenwissel en wind

De verslaggever zegt dat het vliegtuig ongeveer 30 minuten na zonsopgang uit Price vertrok. Eerst vloog het westwaarts naar een stuwmeer en daarna terug naar Price. Daarna vloog het oostwaarts en landde op een baan bij een boerderij vlak bij een rivier. Kort daarna stuurde de persoonlijke noodzender van de instructeur een bericht dat alles goed was. Verdere pulsen volgden het vliegtuig terug naar Price, daarna zuid-zuidoostwaars naar een afgelegen baan, en daarna zuidwestwaars naar een andere baan. Daar kreeg het vliegtuig een lekke band. De instructeur vroeg via de radio om hulp. Een commercieel vliegtuig hoorde dit en gaf de boodschap door aan ATC, die de vliegdienst in Price informeerde. Een piloot en een monteur vertrokken met gereedschap en een reserveband. Ze vervingen de band en waren rond 14.30 uur terug onderweg naar Price. Het weer was helder vliegweer, maar de wind was niet kalm. De piloot en monteur ervoeren golven van wind die hoogteverlies en hoogtewinst veroorzaakten en de vliegsnelheid tot 10 kt deden schommelen. Een luchthaven rapporteerde wind uit het zuidwesten met 15 kt, windvlaag tot 25 kt. De weerdienst had een luchtvaartweerbericht afgegeven voor het gebied onder 15.000 ft. Dat wees op matige turbulentie, aanhoudende winden van 30 kt of meer, of windschering op lage hoogte.

Noodzenders en voorbereiding

De verslaggever zegt dat verlies van controle in de lucht de belangrijkste oorzaak blijft van dodelijke ongevallen in de algemene luchtvaart. Gemiddeld kan meer dan 40 procent van de ongevallen per jaar daaraan worden toegeschreven. De dichtheids hoogte op de ongelukslocatie was bijna 9.000 ft. Reddingswerkers zagen een spoor van bloed van het wrak naar de staart, wat hen leidde tot de gedachte dat de piloot mogelijk enige tijd in leven was. De noodzender van het vliegtuig werd buiten het wrak gevonden en zou van zijn antenne zijn gescheiden, waardoor het zendbereik beperkt was. De reddingsdiensten zeiden nooit een noodsignaal te hebben ontvangen. De persoonlijke noodzender van de instructeur was uit het vliegtuig geworpen, terwijl de noodzender van de piloot was verbrand. Een mobiele telefoon lag buiten bereik. De spreker noemt het vastzetten van zo'n apparaat in draagbare uitrusting en handmatig activeren voor een noodlanding als onderwerpen in de video. De eigenaar van de vliegdienst ontving stilstaande pulsen en werd na zonsondergang ongerust. De spreker noemt voorbereiding en een afbreekplan als onderwerpen die in de video worden genoemd.