Zeer heftige situatie meegemaakt
Duckie· 19 mei
Dag beste mensen,
Ik lees al een paar weken mee op dit forum en heb me al aardig ingelezen.
Ik zit echter met een probleem en dat is dat ik ongeveer anderhalf jaar geleden slachtoffer ben geworden van een misdrijf. Tuurlijk wil dit niet zeggen dat er bij de psycho veel aandacht hierop gevestigd wordt, maar ik heb het er heel erg moeilijk mee gehad en ben vier keer bij Slachtofferhulp Nederland geweest. Het enige wat ik graag zou willen, is dat men hier wat feedback over kan geven aangezien het een situatie is waar veel mensen liever geen slachtoffer van willen worden en mentaal heeft het me de eerste weken / maanden kapot gemaakt.
Okee hier mijn verhaal (overigens de eerste keer dat ik er open over spreek op Internet):
December 2006 fietste ik rond 11 uur 's avonds naar huis na een avond gewerkt te hebben in de bediening. Ik moest echter wat ophalen bij mijn opa en oma en die woonden net voorbij het bos. Ik moest dus ongeveer 5 km door het bos fietsen. Geen probleem natuurlijk, want dat deed ik wel vaker.
Er was weinig verlichting en ik hoorde nogal wat geschreeuw in de verte. Er stond een groepje jongeren, weet niet hoeveel. Ik kreeg het toen al benauwd, maar ik bleef kalm en ik fietste er op af. Ik had licht en zij draaide zich om. Drie jongens stapte op mij af en trokken me van mijn fiets af. Vervolgens hebben ze me in elkaar getrapt tegen alles wat los en vast zat. Tegen mijn hoofd, mijn buik, mijn benen, etc. Ik schreeuwde het uit van de pijn en smeekte ze op te houden. Rond 11:15 is er ronduit niemand in het bos en ik dacht gewoon dat ik dood ging.
Op een gegeven moment riep een meisjesstem die bij hun groep hoorde dat ze moesten stoppen. Waarop een van die jongens antwoordde dat ik kapot moet gaan anders zou de politie achter ze aan zitten. Die fracties van seconde dat die twee of drie zinnen werden gezegd (geschreeuwd eigenlijk), deden mij besluiten om me snel om te draaien met pijnlijke benen en er vandoor te rennen. Ik gooide mijn jas uit en begon keihard te rennen. Nog nooit heb ik zo hard gerend. Ik rende eigenlijk gewoon voor mijn leven. Ik was ontzettend bang en niemand die er was waar ik naar toe kon gaan. Er liep maar een pad door het bos en daar moest ik mij aan houden. Maar op een gegeven moment hoorde ik brommers en zag felle lichten op mij afkomen. Ik ben toen van het pad afgeweken en keihard gaan rennen door het bos.
Ik was nog nooit zo bang en ik vreesde gewoon voor mijn leven. Ik hoorde een van die jongens het bos in gaan en hij schreeuwde dingen tegen mij. Ik was redelijk dicht in de buurt en ik kon iets glinsterends zien. Ik dacht dat het een mes was. Ik ben toen kosten wat het kost weer gaan rennen. Door sloten, weilanden en struiken ben ik strompelend gaan rennen om zo richting mijn opa en oma te komen die een paar km verder woonden.
Uiteindelijk is alles goed gekomen en ben ik compleet overstuur bij het huis van mijn opa en oma gekomen. Ik zat onder de modder en bloed en ik trilde van de schrik. Politie meteen gebeld en waren 5 minuten ter plaatse. Zij hebben de daders helaas nog nooit opgepakt. Hier heb ik het op dit moment nog zeer moeilijk mee. Na dit misdrijf heb ik het op mentaal vlak zeer moeilijk gehad. Ik vond het moeilijk om mensen te kunnen vertrouwen en ik schrok van heel veel dingen. Ik ben vier keer naar Slachtofferhulp geweest en ik praatte er veel over met familie en vrienden.
Volgend jaar wil ik mij gaan aanmelden voor de KLS. Men verwacht een levensbeschrijving en deze situatie hoort er natuurlijk in. Aangezien ik van mening ben dat psychologen zich nogal aan bepaalde theorieën binden, ben ik bang dat ze hieraan een trauma koppelen. Ik heb het er moeilijk mee gehad, maar ik heb er denk ik geen trauma aan opgelopen.
Ik hoop toch nog op enige feedback van wat mensen hier :)
23 REACTIESIk lees al een paar weken mee op dit forum en heb me al aardig ingelezen.
Ik zit echter met een probleem en dat is dat ik ongeveer anderhalf jaar geleden slachtoffer ben geworden van een misdrijf. Tuurlijk wil dit niet zeggen dat er bij de psycho veel aandacht hierop gevestigd wordt, maar ik heb het er heel erg moeilijk mee gehad en ben vier keer bij Slachtofferhulp Nederland geweest. Het enige wat ik graag zou willen, is dat men hier wat feedback over kan geven aangezien het een situatie is waar veel mensen liever geen slachtoffer van willen worden en mentaal heeft het me de eerste weken / maanden kapot gemaakt.
Okee hier mijn verhaal (overigens de eerste keer dat ik er open over spreek op Internet):
December 2006 fietste ik rond 11 uur 's avonds naar huis na een avond gewerkt te hebben in de bediening. Ik moest echter wat ophalen bij mijn opa en oma en die woonden net voorbij het bos. Ik moest dus ongeveer 5 km door het bos fietsen. Geen probleem natuurlijk, want dat deed ik wel vaker.
Er was weinig verlichting en ik hoorde nogal wat geschreeuw in de verte. Er stond een groepje jongeren, weet niet hoeveel. Ik kreeg het toen al benauwd, maar ik bleef kalm en ik fietste er op af. Ik had licht en zij draaide zich om. Drie jongens stapte op mij af en trokken me van mijn fiets af. Vervolgens hebben ze me in elkaar getrapt tegen alles wat los en vast zat. Tegen mijn hoofd, mijn buik, mijn benen, etc. Ik schreeuwde het uit van de pijn en smeekte ze op te houden. Rond 11:15 is er ronduit niemand in het bos en ik dacht gewoon dat ik dood ging.
Op een gegeven moment riep een meisjesstem die bij hun groep hoorde dat ze moesten stoppen. Waarop een van die jongens antwoordde dat ik kapot moet gaan anders zou de politie achter ze aan zitten. Die fracties van seconde dat die twee of drie zinnen werden gezegd (geschreeuwd eigenlijk), deden mij besluiten om me snel om te draaien met pijnlijke benen en er vandoor te rennen. Ik gooide mijn jas uit en begon keihard te rennen. Nog nooit heb ik zo hard gerend. Ik rende eigenlijk gewoon voor mijn leven. Ik was ontzettend bang en niemand die er was waar ik naar toe kon gaan. Er liep maar een pad door het bos en daar moest ik mij aan houden. Maar op een gegeven moment hoorde ik brommers en zag felle lichten op mij afkomen. Ik ben toen van het pad afgeweken en keihard gaan rennen door het bos.
Ik was nog nooit zo bang en ik vreesde gewoon voor mijn leven. Ik hoorde een van die jongens het bos in gaan en hij schreeuwde dingen tegen mij. Ik was redelijk dicht in de buurt en ik kon iets glinsterends zien. Ik dacht dat het een mes was. Ik ben toen kosten wat het kost weer gaan rennen. Door sloten, weilanden en struiken ben ik strompelend gaan rennen om zo richting mijn opa en oma te komen die een paar km verder woonden.
Uiteindelijk is alles goed gekomen en ben ik compleet overstuur bij het huis van mijn opa en oma gekomen. Ik zat onder de modder en bloed en ik trilde van de schrik. Politie meteen gebeld en waren 5 minuten ter plaatse. Zij hebben de daders helaas nog nooit opgepakt. Hier heb ik het op dit moment nog zeer moeilijk mee. Na dit misdrijf heb ik het op mentaal vlak zeer moeilijk gehad. Ik vond het moeilijk om mensen te kunnen vertrouwen en ik schrok van heel veel dingen. Ik ben vier keer naar Slachtofferhulp geweest en ik praatte er veel over met familie en vrienden.
Volgend jaar wil ik mij gaan aanmelden voor de KLS. Men verwacht een levensbeschrijving en deze situatie hoort er natuurlijk in. Aangezien ik van mening ben dat psychologen zich nogal aan bepaalde theorieën binden, ben ik bang dat ze hieraan een trauma koppelen. Ik heb het er moeilijk mee gehad, maar ik heb er denk ik geen trauma aan opgelopen.
Ik hoop toch nog op enige feedback van wat mensen hier :)
Fish· 19 meiIk zou proberen te laten zien dat jij een geval bent van "What doesn't kill you makes you stronger". Dat zoiets psychologische consequenties heeft moge duidelijk zijn en ik denk dat jou frustratie over het feit dat de daders ongestraft rondlopen ook niet als een verassing mag worden gezien.
Maar als je verder nu weer stevig op je benen denk ik dit je kans om piloot te worden echt niet in de weg hoeft te zitten.
Maar als je verder nu weer stevig op je benen denk ik dit je kans om piloot te worden echt niet in de weg hoeft te zitten.
19 mei
Toes· 19 meiWat erg dat je dit hebt meegemaakt..
Ik denk dat je zelf het beste in kan schatten of dit op een bepaalde manier invloed op je kan hebben als piloot zijnde. Als jij denkt dat je er goed mee om kan gaan, dan kun je de psychologen daar ook wel van overtuigen denk ik.
Het is inderdaad wel belangrijk om te vermelden in je levensomschrijving. Het heeft natuurlijk toch behoorlijk impact op je gehad.
Ik zou me niet te druk maken om het gesprek met de psychologen hoor. Het enige dat zij willen doen is je leren kennen en de indruk krijgen dat je een goede piloot zou zijn (maar daarover meer in andere topics :)).
Misschien dat er mensen zijn die al eens een dergelijk gesprek hebben gehad over iets dat hen is overkomen. Ik kan daar niet over oordelen.
Succes in ieder geval!
Ik denk dat je zelf het beste in kan schatten of dit op een bepaalde manier invloed op je kan hebben als piloot zijnde. Als jij denkt dat je er goed mee om kan gaan, dan kun je de psychologen daar ook wel van overtuigen denk ik.
Het is inderdaad wel belangrijk om te vermelden in je levensomschrijving. Het heeft natuurlijk toch behoorlijk impact op je gehad.
Ik zou me niet te druk maken om het gesprek met de psychologen hoor. Het enige dat zij willen doen is je leren kennen en de indruk krijgen dat je een goede piloot zou zijn (maar daarover meer in andere topics :)).
Misschien dat er mensen zijn die al eens een dergelijk gesprek hebben gehad over iets dat hen is overkomen. Ik kan daar niet over oordelen.
Succes in ieder geval!
19 mei
Micky· 19 meiZelf heb ik een bijna 4 jaar geleden ook iets vervelends meegemaakt, niet zoals jij in elkaar getrapt e.d. maar iets anders.
Ik heb dat heel kort in mijn levensbeschrijving genoemd, iets in de richting van 'er is toen iets naars voorgevallen, ik heb het daar een tijd moeilijk mee gehad maar dat is nu een stuk minder blablabla". Tijdens het gesprek met de psycholoog is daar heel kort naar gevraagd en heb daar rustig op geantwoord zodat de desbetreffende psycholoog kon zien dat ik het er inderdaad niet tot minder moeilijk mee had.
Wat bij jou is voorgevallen heeft niets te maken met het beroep als beroepsvlieger.
Dus wanneer jij volgens alle testen en het gesprek met de psycholoog normaal functioneert en een goed profiel hebt voor een KLM piloot zal jij gewoon doorgaan naar de volgende selectie ronde.
Op mijn psychologisch rapport had ik een dikke 7, dat zegt genoeg denk ik.
Als jij iets naars hebt meegemaakt en laat weten dat je daar nu overheen bent kunnen zij jou daarop niet afkeuren! Zeker niet aangezien het niets met jouw persoonlijkheid of het beroep als piloot te maken heeft.
Hopelijk heb je er wat aan, voor verdere vragen mag je me ook een PM sturen.
Ik heb dat heel kort in mijn levensbeschrijving genoemd, iets in de richting van 'er is toen iets naars voorgevallen, ik heb het daar een tijd moeilijk mee gehad maar dat is nu een stuk minder blablabla". Tijdens het gesprek met de psycholoog is daar heel kort naar gevraagd en heb daar rustig op geantwoord zodat de desbetreffende psycholoog kon zien dat ik het er inderdaad niet tot minder moeilijk mee had.
Wat bij jou is voorgevallen heeft niets te maken met het beroep als beroepsvlieger.
Dus wanneer jij volgens alle testen en het gesprek met de psycholoog normaal functioneert en een goed profiel hebt voor een KLM piloot zal jij gewoon doorgaan naar de volgende selectie ronde.
Op mijn psychologisch rapport had ik een dikke 7, dat zegt genoeg denk ik.
Als jij iets naars hebt meegemaakt en laat weten dat je daar nu overheen bent kunnen zij jou daarop niet afkeuren! Zeker niet aangezien het niets met jouw persoonlijkheid of het beroep als piloot te maken heeft.
Hopelijk heb je er wat aan, voor verdere vragen mag je me ook een PM sturen.
19 mei
Duckie· 19 mei
Op dit moment heb ik het er niet heel erg moeilijk mee als anderhalf jaar geleden. Ik ben toen noodgedwongen thuis gebleven 4 weken en mentaal was ik ook heel erg down. Het was toen zo erg dat ik niet eens naar buiten durfde.
Nu is dit compleet anders en ben volop positief. Het enige waar ik me heel erg zorgen om maak is dat die daders nog vrijuit lopen en wellicht nog een slachtoffer maken of zich op mij gaan wreken (al lijkt mij dat onlogisch, omdat zij mij niet echt konden zien in het donker).
Ik zal er geen heel verhaal van maken als ik mijn levensbeschrijving zal gaan schrijven. Het heeft mij denk ik ook snel volwassen gemaakt.
Of het invloed kan hebben op een beroep als piloot, ik denk het niet. Ik ben vrij stressbestendig en op dat moment ben ik niet als een gek gaan rennen en gaan schreeuwen, ik ben blijven nadenken tot het juiste moment.
Desondanks, ben ik wel wat argwanender geworden als ik groepjes op straat bijvoorbeeld zie.
Bedankt voor de reacties tot dusver :)
Nu is dit compleet anders en ben volop positief. Het enige waar ik me heel erg zorgen om maak is dat die daders nog vrijuit lopen en wellicht nog een slachtoffer maken of zich op mij gaan wreken (al lijkt mij dat onlogisch, omdat zij mij niet echt konden zien in het donker).
Ik zal er geen heel verhaal van maken als ik mijn levensbeschrijving zal gaan schrijven. Het heeft mij denk ik ook snel volwassen gemaakt.
Of het invloed kan hebben op een beroep als piloot, ik denk het niet. Ik ben vrij stressbestendig en op dat moment ben ik niet als een gek gaan rennen en gaan schreeuwen, ik ben blijven nadenken tot het juiste moment.
Desondanks, ben ik wel wat argwanender geworden als ik groepjes op straat bijvoorbeeld zie.
Bedankt voor de reacties tot dusver :)
19 mei
777-200· 19 mei
Wat een gigantische kansloze figuren lopen er toch rond in dit land...
Ik zou er gewoon niet te veel aandacht aan besteden als ik jouw was. Probeer gewoon goed te laten merken dat het iets is dat je achter je hebt gelaten en waar je sterker door bent geworden.
De daders hebben geen toekomst en zullen die vast ook niet krijgen. Wie kan er nou met de gedachte rondlopen dat ie iemand in elkaar heeft geslagen???
Succes verder!
Ik zou er gewoon niet te veel aandacht aan besteden als ik jouw was. Probeer gewoon goed te laten merken dat het iets is dat je achter je hebt gelaten en waar je sterker door bent geworden.
De daders hebben geen toekomst en zullen die vast ook niet krijgen. Wie kan er nou met de gedachte rondlopen dat ie iemand in elkaar heeft geslagen???
Succes verder!
19 mei
Cessna Citation· 19 meiIk vind het goed van je dat je er over kan praten. Je hebt iets vervelends meegemaakt en dat moet je nu verwerken. Dat kan maar op een manier: erover praten als je de behoefte voelt en verder gaan met je leven. Zodra je er niet meer over praat en je alles opkropt, dan moet je voor jezelf gaan uitkijken. Dan hebben je aanvallers pas echt iets kapot gemaakt, als je begrijpt wat ik bedoel.
Wat betreft je psychologische keuring zal het wel loslopen. Zorg alleen dat je goed kan verwoorden dat je je prima voellt, zodat daar geen onduidelijkheden over bestaan.
Veel sterkte en neem van mij aan dat niet iedereen slecht is.
CC
Wat betreft je psychologische keuring zal het wel loslopen. Zorg alleen dat je goed kan verwoorden dat je je prima voellt, zodat daar geen onduidelijkheden over bestaan.
Veel sterkte en neem van mij aan dat niet iedereen slecht is.
CC
19 mei
Bounty 53· 19 meiIk zie een levensbeschrijving meer als een opsomming van opleidingen, soort opvoeding, sporten en nevenactiviteiten. Ik zou in jouw situatie dus niet vermelden dat je dit vervelende voorval hebt meegemaakt.
Succes !
Succes !
19 mei
Radix· 19 mei
Bounty 53 schreef:een opsomming van opleidingen, sporten en nevenactiviteiten.
Daar heb je je C.V. voor.
Maar een enorm nare en belachelijke situatie. Ik krijg het idee dat je het wel aardig kunt plaatsen op dit moment, en daar gaat het om. Het gebeurt vaker, met soms nog ernstige gevolgen en is één van de dingen waaraan je kunt zien dat de maatschappij verrot is.
Niet zo vreemd als je nu nog wat schrikachtig bent als je groepjes tegenkomt in het donker!!!
Succes
19 mei
WvdB· 19 meiHet feit dat je er weer bovenop bent gekomen getuigd al genoeg. Veel succes!
19 mei
Duckie· 19 mei
Het feit dat ik er bovenop ben gekomen, ben ik ook wel trots op. Ik zal echter niet zo snel, of eigenlijk nooit, meer vergeten. Als ik bijvoorbeeld een film aan het kijken ben en er komen overeenkomstige gebeurtenissen in voor dan krijg ik het wel weer een beetje benauwd.
Maar ikzelf denk wel dat het het beste is om dit te vertellen, maar niet heel uitgebreid zoals Michelle al aangeeft.
Maar ikzelf denk wel dat het het beste is om dit te vertellen, maar niet heel uitgebreid zoals Michelle al aangeeft.
19 mei
Co-Co Flanel· 19 mei
Hallo Duckie,
Ik ben het wel met Bounty 53 eens eigenlijk.
Kan ook vreemd over komen als je er maar heel weinig over schrijft. Het valt dan meteen een beetje buiten de toon in vergelijking met de rest van je beschrijving. En daarnaast vind je het wel een prioriteit om te melden en des te sneller vraagt men zich af waarom.
Ik zou het niet in de beschrijving zetten, maar gewoon tegen de psycholoog melden als dat relevant is.
Ik ben het wel met Bounty 53 eens eigenlijk.
Kan ook vreemd over komen als je er maar heel weinig over schrijft. Het valt dan meteen een beetje buiten de toon in vergelijking met de rest van je beschrijving. En daarnaast vind je het wel een prioriteit om te melden en des te sneller vraagt men zich af waarom.
Ik zou het niet in de beschrijving zetten, maar gewoon tegen de psycholoog melden als dat relevant is.
19 mei
JudgeKing· 19 mei
Vertel wat je wilt vertellen en schrijf wat je wilt schrijven. Tekent het je leven, doen. Zo niet, laat het.
19 mei
Bounty 53· 19 meiCo-Co Flanel schreef:Ik zou het niet in de beschrijving zetten, maar gewoon tegen de psycholoog melden als dat relevant is.
Inderdaad, mee eens, meer iets voor de psycholoog, mocht deze in het traject voorkomen.
In een selectie die je erg graag wilt halen moet je ervoor zorgen dat je weinig/geen obstakels voor jezelf creërt. Ook al ben je goed uit deze situatie gekomen, en dat siert je, zou ik spreekwoordelijk gezien "geen slapende honden wakker maken".
succes !
19 mei
Thermal· 19 meiEen erg heftig verhaal. Goed om te zien dat je er weer bovenop bent gekomen.
Ik zou het niet vertellen. Ze vragen om je levensverhaal en ja dit is iets belangrijks uit je leven. Maar.....
.....het is echter wel een eenmalige gebeurtenis waar jouw persoonlijkheid niks mee te maken had (het had iedereen kunnen overkomen) en het is een gebeurtenis die anderhalf jaar gelden is gebeurt.
Nu bedoel ik niet dat het al lang geleden is en dat het niks voorstelt. Maar het is niet iets wat jouw karakter beschrijft. Jij kon hier niets aan doen.
Ze zijn meer geinteresseerd hoe jij als persoon bent. En dit misdrijf maakt jou niet een minder persoon om een opleiding te gaan doen.
Zij moeten alleen kijken hoe jij al persoon bent. Je geeft zelf aan dat je het er veel minder moeilijk mee hebt dan toen. Ik zou net als wat Bounty53 zegt "geen slapende honden wakker maken". Als je het meldt dan vestig je juist de aandacht op die gebeurtenis. Ze kunnen dan juist denken dat je er nog steeds erg mee bezig bent omdat je het zelf meldt.
Succes
Ik zou het niet vertellen. Ze vragen om je levensverhaal en ja dit is iets belangrijks uit je leven. Maar.....
.....het is echter wel een eenmalige gebeurtenis waar jouw persoonlijkheid niks mee te maken had (het had iedereen kunnen overkomen) en het is een gebeurtenis die anderhalf jaar gelden is gebeurt.
Nu bedoel ik niet dat het al lang geleden is en dat het niks voorstelt. Maar het is niet iets wat jouw karakter beschrijft. Jij kon hier niets aan doen.
Ze zijn meer geinteresseerd hoe jij als persoon bent. En dit misdrijf maakt jou niet een minder persoon om een opleiding te gaan doen.
Zij moeten alleen kijken hoe jij al persoon bent. Je geeft zelf aan dat je het er veel minder moeilijk mee hebt dan toen. Ik zou net als wat Bounty53 zegt "geen slapende honden wakker maken". Als je het meldt dan vestig je juist de aandacht op die gebeurtenis. Ze kunnen dan juist denken dat je er nog steeds erg mee bezig bent omdat je het zelf meldt.
Succes
19 mei
Nosig· 20 meiMichelle schreef:
Wat bij jou is voorgevallen heeft niets te maken met het beroep als beroepsvlieger.
Dus wanneer jij volgens alle testen en het gesprek met de psycholoog normaal functioneert en een goed profiel hebt voor een KLM piloot zal jij gewoon doorgaan naar de volgende selectie ronde.
Voor de goede orde, de KLS selectie kijkt naar het profiel om KLS leerling te zijn, niet persé KLM piloot anders hoef je de KLM selectie na de KLS ook niet te doen (waar, voor wat betreft de gehele selectie, ca. 25% van de KLSers niet doorheen komt). Dit even terzijde...
En het voorval heeft in een zekere zin wel degelijk te maken met je uiteindelijke beroep. Als je het verkeerd had opgepakt had je er wellicht omheen kunnen lullen (maar dan had je er ook zelf bij na moeten denken waarom je het dan verkeerd hebt opgepakt en waarom het verkeerd was gegaan en of het dan nog wel slim is om te kiezen voor een beroep waar je juist onder zware druk goed moet blijven presteren). Maar in dit geval is het juist lovenswaardig vanwege verschillende redenen. Niet veel schoolverlaters hebben een goed verhaal waarmee ze hun capaciteiten en geclaimde geestelijke vaardigheden kunnen staven, maar jij wel.
1. Onder druk klapte jij niet dicht maar bleef bij zinnen om op het juiste moment te vluchten, de ongetwijfeld beste beslissing die je maar kon nemen op dat moment, ondanks het feit dat je geestelijk en vooral fysiek flink toegetakeld was. Je kon op dat moment ook nog, of het op instinct was of niet, redelijk helder een plan verzinnen (naar je grootouders, grootcirkel route, hoogste cost index, prioriteit op overleven). Genoeg crashes en incidenten waar de vliegers door stress te lang bleven hangen in bureaucratische procedures zonder de urgentie te zien, of waar ze juist te snel zonder nadenken totaal verkeerde handelingen verrichtten.
2. Nog wellicht veel belangrijker was dat je daarna je niet macho bent gaan gedragen (of dat je juist geheel in je schulp kroop uit angst) en je bewust was van de geestelijke impact. Je hebt jezelf open gesteld en bent constructief op zoek gegaan naar oplossingen, in dit geval slachtofferhulp. Het openstellen van gevoelens, het bewust zijn van het feit dat je mens bent en naast je fysieke gezondheid ook een geestelijke gezondheid hebt die training en genezing nodig kan hebben, oftewel het aangeven dat je hulp nodig hebt, is denk ik wel één van de belangrijkste aspecten van een moderne airline vlieger. De beste vlieg operatie heb je als je een optimale team sfeer hebt, zonder obstakels zoals macho / onderdanig gedrag, status etc. Ook het bespreken van cultuur verschillen, angsten, gevoelens en het op tafel leggen van twijfel speelt een grote rol daarin. Dat doe je nu ook op airwork en dat is een goeie eigenschap die, mits goed omschreven, juist voor je kan spreken. Wederom genoeg crashes waar macho / onderdanig / status gedrag of het niet aangeven van twijfel een cruciale rol speelde (KLM Tenerif crash, Saudi Arabian airlines die uitfikte op de grond, KLC Saab crash zijn er maar een paar die me te boven schieten, de Sioux city United DC10 crash is juist weer een goed voorbeeld hoe je het wel aan moet pakken).
Wellicht dat je met bovenstaande aspecten in je achterhoofd je verhaal goed kwijt kan in je levensomschrijving. Zolang je er nu geen last meer van hebt kan je verhaal vooral een positief punt zijn in je selectie, inclusief je (COVA) gesprek. Goede voorbeelden van karakter eigenschappen zijn op jonge leeftijd vaak erg moeilijk te vinden ("Presteer je goed onder stress? Noem een voorbeeld... Wat zijn je goeie eigenschappen? Voorbeeld..."), maar jij kan alvast de stress bestendigheid inkoppen en open karakter, oplossings gerichtheid / constructief nadenkend als pluspunten opgeven met perfecte voorbeelden (ten slotte komt elk selectie gesprek waar dan ook neer op het weergeven van minpunten en pluspunten met de bijbehorende voorbeelden als argumentatie). Succes verder!
20 mei
676$· 20 mei
Een maatje van me (Bart18) loopt hier amper meer rond maar probeer hem een PM te sturen.. Met hem wil je praten geloof me, en hij vliegt nu vrolijk bij de KLM rond.
Wat je niet kapot maakt, maakt je inderdaad sterker. Geloof me, spreek uit ervaring.
Komt wel goed met je. Geen zorgen.
FD
Wat je niet kapot maakt, maakt je inderdaad sterker. Geloof me, spreek uit ervaring.
Komt wel goed met je. Geen zorgen.
FD
20 mei
Alien· 20 meiNosig schreef:Voor de goede orde, de KLS selectie kijkt naar het profiel om KLS leerling te zijn, niet persé KLM piloot anders hoef je de KLM selectie na de KLS ook niet te doen (waar, voor wat betreft de gehele selectie, ca. 25% van de KLSers niet doorheen komt). Dit even terzijde...
Dit is niet meer helemaal correct, de KLS kijkt wel degelijk naar het profiel van KLM vlieger. Daarom is nu de psychologische assesment voor KLS leerlingen komen te vervallen in de KLM selectie(evenals de grading). Enkel de COVA blijft ongewijzigd.
Ook is het aanname percentage dit jaar 100%.
grt
Alien
v.w.b. Duckie: Go for it, als je er zelf mee kan leven; niet vermelden, geen slapende honden wakker maken. Als ze er specifiek naar vragen kun je er altijd nog antwoord op geven. Suc6
20 mei
Eikie· 21 mei
Denk je dat je de enige bent die iets naars heeft meegemaakt in zijn leven?
Dat klinkt naar, maar wat ik bedoel te zeggen is dat een traumatische ervaring dus niet meteen betekent dat je niet in aanmerking komt voor een baan in welke sector dan ook. Zoals al geopperd is, laat zien dat je er geen last van hebt. Laat zien dat je ermee kan leven, dat het (voor het grootste deel) achter je ligt. Laat zien dat het je sterker heeft gemaakt (het blijft een ervaring en inderdaad, wat je niet doodt,....)
Ervan uitgaand dat de psychologen hun vak verstaan, zal dat dan ook wel blijken uit het gesprek wat je dan hebt.
Dus nogmaals, er zijn meer mensen met nare ervaringen in hun verleden die happy rondvliegen, en als zij het kunnen, dan kan jij het ook...
Als je je er erg druk om gaat maken, dan maak je het voor jezelf alleen maar moeilijker, dus "kom er eerlijk voor uit" en praat er openhartig over en dan komt het wel goed. Je kunt het ook verzwijgen, of er geen groot punt van maken, al naar gelang hoe je er zelf over voelt. Ik heb ook wel dingen meegemaakt die minder leuk zijn, maar voor mij persoonlijk geen big deal zijn en dus niet ter sprake zijn gekomen bij welk gesprek dan ook.
Dat klinkt naar, maar wat ik bedoel te zeggen is dat een traumatische ervaring dus niet meteen betekent dat je niet in aanmerking komt voor een baan in welke sector dan ook. Zoals al geopperd is, laat zien dat je er geen last van hebt. Laat zien dat je ermee kan leven, dat het (voor het grootste deel) achter je ligt. Laat zien dat het je sterker heeft gemaakt (het blijft een ervaring en inderdaad, wat je niet doodt,....)
Ervan uitgaand dat de psychologen hun vak verstaan, zal dat dan ook wel blijken uit het gesprek wat je dan hebt.
Dus nogmaals, er zijn meer mensen met nare ervaringen in hun verleden die happy rondvliegen, en als zij het kunnen, dan kan jij het ook...
Als je je er erg druk om gaat maken, dan maak je het voor jezelf alleen maar moeilijker, dus "kom er eerlijk voor uit" en praat er openhartig over en dan komt het wel goed. Je kunt het ook verzwijgen, of er geen groot punt van maken, al naar gelang hoe je er zelf over voelt. Ik heb ook wel dingen meegemaakt die minder leuk zijn, maar voor mij persoonlijk geen big deal zijn en dus niet ter sprake zijn gekomen bij welk gesprek dan ook.
21 mei
InStyle· 21 mei@ nosig, no offence, een huidige KLS-student wist me te vertellen dat de afgelopen paar jaren 97% van de KLS'ers is aangenomen bij de KLM...Ben dan ook benieuwd waar jij die 25% vandaan haalt?
21 mei
Loko· 21 mei
Hey Duckie,
Hopelijk worden die losers ooit opgepakt.
Geen probleem voor je vliegopleiding. Zou het idd wel even vermelden. Er zal door een psycholoog bijna altijd gevraagd worden of je iets 'ergs' hebt meegemaakt en hoe je daar doorheen bent gekomen.
Mischien ook een goed moment om met zelfverdedigingslessen te beginnen?
pm sent,
succes met je opleiding
Hopelijk worden die losers ooit opgepakt.
Geen probleem voor je vliegopleiding. Zou het idd wel even vermelden. Er zal door een psycholoog bijna altijd gevraagd worden of je iets 'ergs' hebt meegemaakt en hoe je daar doorheen bent gekomen.
Mischien ook een goed moment om met zelfverdedigingslessen te beginnen?
pm sent,
succes met je opleiding
21 mei
787 Dreamliner· 24 meiHey Duckie,
Ten eerste afschuwelijk dat je dit hebt mee moeten maken maar ben zelf van mening dat als je laat zien hoe je er nu tegenover staat dat de psychologen daar alleen maar respect voor kunnen hebben.
Ik zou een korte beschrijving geven in je levensbeschrijving. Het gesprek met de psycholoog is aan de hand van deze beschrijving en op het moment dat zij iets relevant vinden gaan ze er op door. Je kunt dan ook verwachten dat ze hier wat vragen over stellen maar het is meer intresse, ze willen je leren kennen niet afkraken of wat dan ook.
Ik zelf heb het gesprek als "gezellig" ervaren, ik was dan ook 1,5 uur aant praten. Je moet dus niet bang zijn dat deze mensen je niet snappen of om zoiets zullen afkeuren.
Ze kijken naar de persoon die je op dat moment bent en het is echt niet raar dat je helemaal van streek was na jouw ervaring!
Succes met je selectie!
Wanneer moet je?
Ten eerste afschuwelijk dat je dit hebt mee moeten maken maar ben zelf van mening dat als je laat zien hoe je er nu tegenover staat dat de psychologen daar alleen maar respect voor kunnen hebben.
Ik zou een korte beschrijving geven in je levensbeschrijving. Het gesprek met de psycholoog is aan de hand van deze beschrijving en op het moment dat zij iets relevant vinden gaan ze er op door. Je kunt dan ook verwachten dat ze hier wat vragen over stellen maar het is meer intresse, ze willen je leren kennen niet afkraken of wat dan ook.
Ik zelf heb het gesprek als "gezellig" ervaren, ik was dan ook 1,5 uur aant praten. Je moet dus niet bang zijn dat deze mensen je niet snappen of om zoiets zullen afkeuren.
Ze kijken naar de persoon die je op dat moment bent en het is echt niet raar dat je helemaal van streek was na jouw ervaring!
Succes met je selectie!
Wanneer moet je?
24 mei
Kilo Whiskey· 14 jun
Ik heb echt met je te doen! Deze daad zal ze nog hun hele leven lang achtervolgen. wanneer ze volwassener worden gaan zij pas beseffen wat ze gedaan hebben en zal ze dat hun hele leven nog achtervolgen.
see you as cockpit-crew
see you as cockpit-crew
14 jun
Duckie· 14 jun
Bedankt voor alle reactie en PMs.
Ik zal in de loop van volgend schooljaar (tijdens mijn examenjaar dus) me gaan aanmelden.
Vwb deze ervaring, ben ik zelf tot de conclusie gekomen dat het het beste is om er open en eerlijk over te praten. Het heeft me gevormd zoals ik nu ben, het heeft me bewuster gemaakt van je omgeving, het heeft me volwassener gemaakt en de steun van vrienden, familie, maar ook muziek heeft me veel sterker gemaakt. Ik ben opener geworden tegenover mensen, ipv jezelf gaan isoleren.
Allemaal hartstikke bedankt!
Ik zal in de loop van volgend schooljaar (tijdens mijn examenjaar dus) me gaan aanmelden.
Vwb deze ervaring, ben ik zelf tot de conclusie gekomen dat het het beste is om er open en eerlijk over te praten. Het heeft me gevormd zoals ik nu ben, het heeft me bewuster gemaakt van je omgeving, het heeft me volwassener gemaakt en de steun van vrienden, familie, maar ook muziek heeft me veel sterker gemaakt. Ik ben opener geworden tegenover mensen, ipv jezelf gaan isoleren.
Allemaal hartstikke bedankt!
14 jun