Geachte forumleden,

Vandaag dan eindelijk begonnen met de “Praktische” Vliegopleiding voor het “felbegeerde” PPL (A) brevet.

Na hevig gestoeid te hebben met het behalen van de 9 PPL theorie examens, vandaag dan eindelijk mijn 1ste uur gelogd in mijn EASA “Jeppesen” student pilot logboek .

Maar nu komt het :

Eenmaal in de Cessna 172 in take-off besefte ik mij ineens hoe serieus deze tak van sport is en werd opeens heel angstig zenuwachtig tijdens het vliegen begon letterlijk & figuurlijk te zweten op een gegeven moment ervaarde wij enige lichte vorm van turbulentie tijdens het vliegen en plaste ik bijna letterlijk & figuurlijk in mijn broek en alhoewel de instructeur voornamelijk mij de controls toevertrouwde zei ik toch maar snel Instructeur you have controls .

We vlogen 3 of 4 circuits uiteindelijk merkte ik wel dat ik na de 1ste touch & go zelfverzekerder begon te worden ook tijdens mijn position reports in het circuit “ Cessna 172 xxxxx Turning Left Downwind “

@BartFarmer : Zoals collega Airworker @QNH1012 al voorspelde is gelukkig voor mij werkelijkheid geworden, ik citeer : “Ik geloof dat je gewoon lekker moet doorvliegen, dan komt t vanzelf goed”

Dus ik hoop hiermee antwoord te hebben gegeven op jouw vraag.

👨🏽‍✈️✈️🇸🇷SMJP

Jeetje wat een verhaal en dat bedoel ik positief. Dat je dit durft te delen vind ik pure klasse en kon niet snel genoeg reageren om dit te zeggen. Iedereen reageert anders op bepaalde zaken en kennelijk werd jij je enorm bewust van alle potentiële gevaren en scenario's toen het voor "het echie" was.

Ooit heb ik op een eiland bij Maleisië me opgegeven voor duiklessen. De eerste keer dat ik onder water ging, raakte in compleet in paniek. Ik dacht meteen: dit gaat hem niet worden. Ik gaf dit direct aan bij de instructeur. Die zei lachend dat ik waarschijnlijk een control freak ben en mijn hersenen niet gewend zijn onder water te kunnen blijven. Man, wat was ik slecht in de lessen erna. Buoyancy was drie keer ***. Ik ging op en neer. En opeens vond ik de rust en klikte het. Daarna ging alles geweldig en ben ik in de jaren erna door gegaan tot PADI Rescue Diver. Elke keer als ik erna kopje onder ga, komt er een sereniteit en rust.

Ik deel dit met jou omdat dit waarschijnlijk ook bij jou van toepassing is en zal zijn. Wees open en eerlijk met je instructeur en verken samen elke keer waar de grens van jouw kunnen op dat moment ligt. Het ergste wat je kan doen is faken dat alles OK is en dat doe je niet. Dat bewijst je post alleen maar al. Raak vooral niet in paniek of teleurgesteld in jezelf. Bespreek het en probeer te genieten van de kleine dingen en die dingen je wel al lukken.

Komt goed!

Wat mooi dat je hier open en eerlijk je verhaal deelt! Zoals hierboven al geschreven is, zijn we als mens niet gemaakt om in de lucht te zijn.

Het is logisch dat je lichaam erop reageert als dat wel gebeurd. Vervolgens is het logisch dat het rationele deel in je brein inderdaad zegt: 1 foutje en je bent dood. Je zit immers in een niet-natuurlijke omgeving: een plek waar we niet horen te zijn. In werkelijkheid ligt dat genuanceerder: mensen (piloten) maken heel vaak foutjes (zonder dat er continu allemaal vliegtuigen uit de lucht vallen) en het hele principe van vliegen berust op natuurkundige feiten waardoor het hele spul in de lucht blijft.

Voor nu is het niet gek dat dit je gevoel is. Naarmate je ervaring opbouwt, zou dat gevoel minder moeten worden en zul je wat meer op je eigen skills en het vliegtuig gaan vertrouwen. Een piloot moet (zelf)vertrouwen hebben, maar dat hoeft echt niet vanaf les 1. Zodra je solo gaat, is dat op niveau. Eerder zul je niet solo gaan :)

Oh ja nog een aanvulling: Op YouTube heb je een kanaal: pilot debrief. Dat gaat over ongevallen in de (kleine) luchtvaart. Wat ik daar zo interessant aan vind, is dat het incident ontleed wordt, vaak met ATC audio erbij, en dat er wordt besproken welke leer je hieruit kunt halen. Ik vind dat erg leerzaam, maar het geeft me ook een bepaalde rust. Nu pas snap ik het "Swiss cheese model". Het geeft me rust te bedenken dat door 1, 2, 3 kleine dingetjes mijn vliegtuig echt niet ineens naar beneden komt en dat je hier zelf 999 van de 1000 keer sterke invloed op hebt.

Beste forumleden,

Ik dank u allen hartelijk voor uw vele reacties dat doet mij erg goed !

Maar of als het zo moest zijn kwam ik deze geweldige podcast tegen op luchtvaartnieuws.nl van de heer “George Thielen” van SimCoach die als het ware al mijn onzekerheden (angsten) bevestigde en tegelijkertijd ook hoop schept/geeft op verbetering van de “geclaimde” klachten/beperkingen.

https://www.luchtvaartnieuws.nl/nieuws/categorie/18/technologie/luchtvaartnieuws-podcast-virtueel-vliegen-als-voorbereiding-op-het-echte-werk

Luister vooral ook naar de ongeveer +10 minuten durende podcast met de heer Thielen het is zéér verhelderend !

SMJP

SMJP schreef: Ik ga niet voor jullie liegen vandaag tijdens mijn 1ste vlucht heb ik vooral in het begin gedacht om de handdoek in de ring te gooien ik beleefde echt momenten van angst (kreeg opeens een soort van hoogtevrees cq kwetsbaarheid besef )

Ik ken het zelf niet, maar ik heb een collega die een opleiding parachutespringen heeft gevolgd. Althans, hij was er aan begonnen. Tijdens zijn derde solosprong keek hij omlaag naar de grond en bedacht toen dat als hij op dat moment een fout zou maken dat hij dan dood zou gaan. Hij heeft de sprong afgemaakt, maar is daarna wel met de opleiding gestopt.

PPP schreef: Ik ken het zelf niet, maar ik heb een collega die een opleiding parachutespringen heeft gevolgd. Althans, hij was er aan begonnen. Tijdens zijn derde solosprong keek hij omlaag naar de grond en bedacht toen dat als hij op dat moment een fout zou maken dat hij dan dood zou gaan. Hij heeft de sprong afgemaakt, maar is daarna wel met de opleiding gestopt.

@PPP ik ervaarde vandaag precies hetzelfde als jou collega ik citeer :

“Tijdens zijn derde solosprong keek hij omlaag naar de grond en bedacht toen dat als hij op dat moment een fout zou maken dat hij dan dood zou gaan”

Precies diezelfde gedachte maalde vanmiddag telkens door mijn hoofd dit is ook precies wat Arie Nijman van Blubird zegt je kan niet “een beetje vliegen” ik besefte mij echt dat iedere keer dat als ik ga vliegen dat het voor het “eggie” is en dat er een reële kans bestaat dat ik dood kan gaan.

Misschien moet ik Arie Nijman is telefonisch contacteren om mijn verhaal persoonlijk met hem te delen en te kijken hoe hij hierop reageert …..

Vliegangst is heel normaal. Een zekere mate van spanning houdt je ook wat scherper en met je hoofd bij de zaken. Tijdens mijn eigen PPL opleiding ook wel gehad dat ik moeilijk kon slapen voor de vlucht. Combinatie van spanning, opgewonden en misschien ook wel een beetje angst. Als kind had ik vrij sterk hoogtevrees en ik ben ook een beetje claustrofobisch.

Een heleboel zaken zijn niet ‘natuurlijk’ voor een mens. Vliegen niet, onder water in wat voor vorm ook niet en 3000m onder de grond met een kaarsje op je helm ook niet. Het is niet verbazend op zich dat je daar een lichamelijke reactie op krijgt als je daaraan wordt blootgesteld. Het is geen probleem als het geen probleem is. Beetje een Cruijff uitspraak maar je begrijpt het wel.

SMJP schreef: ik besefte mij echt dat iedere keer dat als ik ga vliegen dat het voor het “eggie” is en dat er een reële kans bestaat dat ik dood kan gaan.

Dat is natuurlijk waar en het is goed om het nooit te vergeten. Aan de andere kant ben je, als je gaat vliegen, voortdurend bezig om dit op een zo veilig mogelijke manier te doen. Alles is er op ingericht om risico's zoveel mogelijk te beperken. Vergeet niet dat je helemaal aan het begin van je vliegopleiding staat, en dat deze er volledig op gericht is om jou alle kennis en technieken aan te leren om op een veilige manier je vluchten uit te voeren.

Even heel praktisch bekeken: voorlopig ga je al je vluchten uitvoeren met een ervaren instructeur naast je. Je kunt er op vertrouwen dat hij of zij ervoor zal zorgen dat al je vluchten veilig verlopen. Daarom zou ik er op dit punt in je opleiding zeker niet mee stoppen. Gebruik deze lessen om meer kennis en ervaring op te doen - zodra je meer overtuigd raakt van je eigen capaciteiten, lijkt alles misschien ook minder eng. Pas als je in de buurt komt van je solo kun je dan nog eens nadenken of je die volgende stap durft te zetten. Maar een instructeur zal je sowieso niet solo laten gaan totdat hij of zij ervan overtuigd is dat je dat op een veilige manier kunt doen.

Dat is vrij normaal. Vervolgens ga je ook nadenken als je op de rit terug naar huis op de autostrade rijdt en beseft dat als je stuur plots afbreekt of het wiel van de auto naast je er af vliegt, dat het dan ook afgelopen is. Er meer gewoon aan worden helpt enorm.

Al heb ik ook ooit met een captain gevlogen die me toevertrouwde dat hij de nacht voor een vlucht steeds slecht sliep door stress en angst. Dat lijkt me dan weer minder gezond te zijn als commercieel piloot.

SMJP schreef: (kreeg opeens een soort van hoogtevrees cq kwetsbaarheid besef )

Ik ken het zelf niet, maar had wel een jongen in m'n ATPL-klas die het ook "ineens" had. Alleen kwam dit echt tijdens z'n 150 of 300 mijl, dus een stuk later tijdens de opleiding, helemaal niet raar, dus.

Heeft best even wat moeten praten, en wat tijd overheen moeten laten gaan maar denk dat eerdere opmerkingen over "control-freak" en "wij zijn hier in eerste instantie niet voor gemaakt" terecht zijn.

Ik geloof dat je gewoon lekker moet doorvliegen, dan komt t vanzelf goed.

Succes!

Hoe is het nu? Nog gevlogen onlangs?

SMJP schreef: @BartFarmer : Zoals collega Airworker @QNH1012 al voorspelde is gelukkig voor mij werkelijkheid geworden, ik citeer : “Ik geloof dat je gewoon lekker moet doorvliegen, dan komt t vanzelf goed”

Dus ik hoop hiermee antwoord te hebben gegeven op jouw vraag.

👨🏽‍✈️✈️🇸🇷SMJP

Dat vindt jouw collega airworker enorm fijn te lezen. Veilige uren gewenst!