Eerst en vooral er voor werken, dat is met alles zo. Is het niet mogelijk om van BSO bv naar TSO over te schakelen (ik dacht dat ik iemand kende die dit al eens gedaan heeft), moest wel zijn jaar opnieuw doen, maar toch, al iets meer mogelijkheden met TSO dan BSO denk ik?
Velen zullen hier zeggen dat een heli job vinden nog moeilijker is dan een pilotenjob voor een toestel met vleugels. Ik zit zelf niet in de industrie dus ga mij hier ook niet over uit laten, dat laat ik over aan mensen die wel in de industrie zitten.

5e middelbaar, dat wil zeggen 16 à 17 jaar oud? Ik weet niet of je nog jong genoeg bent om bij de luchtcadetten te proberen binnenraken? Heb ik zelf ook gedaan en is zeker aan te raden!

Wat ik zou aanraden is om ofwel deftig werk te zoeken met je BSO diploma en zoveel mogelijk geld te sparen voor een opleiding te gaan doen (maar zelf dan heb je geen garantie om werk te vinden in de sector die je wilt). Of ik zou proberen naar TSO over te schakelen en na het middelbaar hoger onderwijs proberen te volgen (bachelor is 3 jaar), zodat je een stevig fundament hebt om op te bouwen.
Het leven is veel te kort om depressief te zijn. Gebruik je energie om eerst en vooral alles te geven om af te studeren met een BSO of TSO diploma. Daarna kan je nog zien wat de mogelijkheden zijn. Het goedkoopste vliegen is zweefvliegen, zoek je naar iets om te doen in het weekend dat met vliegen te maken heeft én waar je al eerste contacten kan leggen in de vliegwereld zou ik zeker eens kijken om dit te doen! Het is zeker aan te raden!

Als je een droom werkelijkheid wilt maken moet je goed informeren, daar bent u vandaag en wellicht al eerder mee begonnen dus een goede zet. Voor je echt aan een zwaar traject wilt beginnen van een opleiding, en daarna zoeken naar een baan, raad ik u aan eerst alles even op een rijtje te krijgen. Ik ben niet goed bekend met het belgische schoolsysteem, maar als u toegang heeft tot de luchtmacht selecties, zou ik dat zeker proberen. Het enige wat ik echt kan zeggen, heel veel succes en sterkte en niet luisteren naar wat die kwal hierboven allemaal zegt. Die gaat dit topic en alle andere kapen om zichzelf groot te voelen als afzeiker.

Ik sluit me grotendeels aan bij de reactie van Poeli. (en op het gezeik moet je maar niet letten, zeikers zijn er overal, dat heb je al wel ondervonden). Ik denk dat het er vooral op aankomt om een doel te vinden om naartoe te leven, dat haalbaar is. Dat wil zeggen je moet het kunnen betalen EN je moet er de energie kunnen voor opbrengen. Vooral dat laatste kan lastig zijn, ik kan ervan meespreken.

Maar: denk niet dat "een diploma hebben" en "slim zijn" samen vallen. Wel is het zo dat je, in de wereld van vandaag, echt niet meer zonder diploma's kunt. (Ik hoor nog bij de generatie waar hett nog net wel kon, en verdien nu aardig mijn boterham ook al heb ik zelfs geen middelbaar afgemaakt)

Ik vrees wel dat een toekomst als beroepspiloot niet voor de hand ligt. Er zijn veel kandidaten voor weinig jobs, en de opleiding is niet goedkoop. Kijk misschien rond voor een job in de rand van de luchtvaart? Luchtverkeersleider? Vliegtuigmechanica? Electronica / avionica?

Tip: wat je ook gaat doen in de vliegerij, Engels zal er zeker aan te pas komen. Leer Engels, en daat komt meer aan te pas dan soaps op TV en de hitparade op de radio. Neem deel aan Engelstalige forums (maar dan wel waar echte Engelstaligen schrijven, er zijn ook luchtvaartforums waar je je Engels eerder afleert...), lees een degelijk boek over vliegerij in het Engels, en als je kunt luister dan naar ATC, boeiend en leerrijk als je eenmaal over de (hoge) instapdrempel heengeraakt.

De suggestie van luchtkadetten is absoluut het onderzoeken waard! Anders kun je mssch. overwegen in de volgende zomervakantie een zweefvliegstage mee te doen, verschillende zweefvliegclubs richten zoiets in. Zo'n stage zou het dubbele voordeel hebben dat je effectief de lucht ingaat EN dat je optrekt in een groep - een groep waar moet samengewerkt worden om tot resultaat te komen - wat zeker zal helpen aan je depressie.

Andere tips voor depressie: niet thuis blijven zitten! Enerzijds heb je de buitenlucht nodig, en anderzijds moet je in gezelschap zijn. Mij heeft het bv. flink geholpen om mijn boodschappen met de fiets te doen ipv met de auto. Stom voorbeeld, ik weet het, maar als het helpt dan is het ok.

Als je niet al te ver af woont kun je misschien airliners gaan spotten aan Zaventem? Ook daar ben je aan de open lucht, en je zult er ook gelijkgezinden ontmoeten. Wees niet bang om een onbekende aan te spreken, eenieder die je daar met een scanner en/of een fototoestel ziet zal best wel een praatje willen doen.

Kop op, maatje! De donkerste dagen zijn voorbij!

Was je van plan om bij je medische keuring te gaan liegen over je depressie/al dan niet concrete zelfmoordplannen , of eerder bij je psychologische keuring?

Die keuringen liggen nog wel even voor hem, er is nog tijd om er aan te werken. En blijkbaar is er ook de wil om eraan te werken dus dat komt wel goed.

Houd je leugengescheld maar voor jezelf!

Sorry hoor mensen, maar we lezen hier erg over een regel heen. Topicstarter uit dat hij zelfmoordneigingen heeft. Ik denk dat het erg verstandig is om eens een bezoek langs te brengen bij een professional, het al plaatsen van dergelijke zinnen is daarvoor al reden genoeg als deze niet in de context van een grap is geplaatst. Ik uit hierbij zorg over de topicstarter. Verder had ik heel graag astronaut/piloot/stuntman en acteur willen worden, maar met de tijd krijg je mee dat dat super veeleisende en zeer bedreven beroepen zijn, die ontwikkeling moet jij ook hebben. Leg de lat niet onnodig hoog.

Je kan beter niets verwachten dan verwachtingen die je teleurstellen. Wat je moet doen is je school afmaken!

Ik denk dat sommigen van jullie vergeten zijn dat ik nog maar in het 5e jaar zit. Ik heb nog wat jaren te gaan. Tijdens deze jaren zou ik er echt voor willen werken. Het gaat niet om het geld of eender wat. Het gaat om morele waarden. Ik wil van mezelf kunnen zeggen; Kijk, dit heb ik bereikt en ik heb ervoor gewerkt zodat ik van mezelf blij kan zijn. De school maak ik natuurlijk af, als de zelfmoordgedachten mij tenminste niet overwinnen. Ik heb ook geen sociale vaardigheden. Ik denk door leuke dingen te doen, dat de zelfmoordneigingen wel van zichzelf weg gaan maar helaas.. Ik wordt steeds teleurgesteld door anderen. Soms twijfel ik aanmezelf. Misschien ligt het gewoon aan mij?

Bedankt voor jullie reacties. Ik apprecieer dit echt ontzettend! Al moet ik voor mijn wiskunde en allerlei dingen 5 jaar studeren, dan heb ik dat ervoor over. Mijn Engels is redelijk goed denk ik.

Beste Wei Se, ik heb je een PM gestuurd en hoop dat je mijn advies ter harte neemt.

Voor alle anderen: met respect en zorg reageren op Wei Se s.v.p. Iemand die in een dergelijke situatie verkeert verdient alleen steunende reacties.

---

BesteWei,

BesteWei,

Realisisme, beste man (vrouw?).

Wat verwacht je precies van dit forum?

Er zijn adviseurs die je graag willen ondersteunen met je vragen en volstrekt vertrouwelijk jouw persoonlijke situatie met jou bespreken.

Op voorhand is de door jou omschreven psychiatrische aandoening reden voor het onthouden van een medical. M.a.w. je krijgt nooit een medische goedkeuring voor een brevet met de door jou omschreven depressieve toestand en zelfmoordneigingen. Ik kan het niet leuker maken, maar zo is het nou eenmaal.

Liegen erover is mogelijk, maar breekt je toch meestal wel ergens in je loopbaan op.

Neemt niet weg dat ik het uitermate eerlijk van je vind om in deze toestand hulp te zoeken hier op dit forum. Ik zou als ik jou was de hulp ergens anders zoeken. Begin bij je huisarts.

Hej,
LH

aoleks schreef:@wei se: hoe oud ben je?

16. 24 jan - 17j.

Long Haul schreef:Realisisme, beste man (vrouw?).

Wat verwacht je precies van dit forum?

Bedankt voor jouw reactie. Zoals ik al eerder vermeld heb, verwacht ik al niet veel. Misschien dat sommigen die in opleiding zijn of die al reeds piloot zijn mij hierbij kunnen helpen. Wat ik eventueel zou kunnen doen enzo. Bij de dokter even langs gaan kost geld. Mijn ouders zijn op reis en ik ben niet ziek. Dus er zou geen reden zijn om mij geld te geven om langs de dokter te gaan.

Diana schreef:Beste Wei Se, ik heb je een PM gestuurd en hoop dat je mijn advies ter harte neemt.

Voor alle anderen: met respect en zorg reageren op Wei Se s.v.p. Iemand die in een dergelijke situatie verkeert verdient alleen steunende reacties.

Diana, ik apprecieer jouw post and pm echt ontzettend! De vriendelijkheid van mensen maken mijn dagen meestal goed!

Beste Wei se. Depressie kun je zien als een ziekte. Het goede nieuws is dus dat een arts VEEL voor jou kan betekenen in dit stadium.

Veel meer jonge mensen als jij worstelen met dit soort problemen, dus voel je niet alleen. Depressie is een van de meest voorkomende aandoeningen bij jonge mensen. Ga dus toch maar eens langs bij de huisarts. Hij kan je helpen, al is het maar zodat je met iemand kan praten.

Wellicht ten overvloede, want ik weet zeker dat Diana je reeds goed op weg geholpen heeft.
http://www.com-ment.be/nl/depression_occurence.aspx

Wei Se schreef:Bedankt voor jouw reactie. Zoals ik al eerder vermeld heb, verwacht ik al niet veel. Misschien dat sommigen die in opleiding zijn of die al reeds piloot zijn mij hierbij kunnen helpen. Wat ik eventueel zou kunnen doen enzo. Bij de dokter even langs gaan kost geld. Mijn ouders zijn op reis en ik ben niet ziek. Dus er zou geen reden zijn om mij geld te geven om langs de dokter te gaan.

Beste Wei Se,

Verlies van interesse in dagelijkse bezigheden en sombere stemming met suïcideneiging is een depressieve stoornis volgens de DSM-IV classificatie. Aan jouw antwoord zie ik dat er geen ziekte-besef aanwezig is. Mijn advies is via de huisarts een verwijzing naar de psycholoog en/of psychiater. Mits de huisarts zelf jou wil behandelen. Het is geen schaamte om in een diep dip te zitten, maar het gaat er juist om dat je om hulpt vraagt en de intentie hebt om beter te worden. Als je beter in je vel zit, en "rust" hebt in je hoofd, kun je betere beslissingen nemen.

Hoi Wei Se

Keigoed van je dat je op zoek bent gegaan naar een hart onder de riem voor jou.
Je schrijft dat je niet ziek bent. Maar je hebt wel degelijk klachten. En daarom voldoende reden om naar je huisarts te gaan.
Wanneer komen je ouders weer terug? Ben je helemaal alleen thuis? Weten je ouders ervan hoe jij je voelt?
Naar de dokter gaan kost geld, schrijf je. Maar daarvoor ben je toch verzekerd?
Het lijkt me zeker zaak dat je naar je huisarts gaat en met hem of haar over je situatie praat. Wellicht kan behandeling met een anti-depressivum al een dusdanige stap in de goede richting zijn waardoor zwaarder geschut (behandeling in het psychiatrisch circuit) niet nodig is. In dit geval is het wel zaak dat je huisarts je blijft zien zodat hij of zij de vinger bij jou aan de pols kan houden.

Je schrijft dat je geen sociale vaardigheden hebt. Is het werkelijk zo dat je 0,0 aan sociale vaardigheden hebt? De term 'sociale vaardigheden' is een containerbegrip. Er valt zo veel onder: jezelf voorstellen, een gesprek beginnen, een gesprek voeren, luisteren, wensen uiten, nee zeggen, waardering uiten, waardering ontvangen, kritiek uiten, kritiek ontvangen, grenzen aangeven, onderhandelen, enz. enz.
Daarin maken we allemaal wel eens een niet al te beste beurt en ieder mens komt wel eens wat minder handig uit de hoek, ik niet uitgezonderd. Ik denk dat het enig relativeringsvermogen wel belangrijk is. En misschien heb je daar op dit moment nogal wat moeite mee.
Je bericht ook dat je steeds wordt teleurgesteld door anderen. Meen je dat echt of is het eerder zo dat je vaak teleurgesteld bent door anderen? Dat maakt nogal wat uit: steeds of vaak.
En hoe komt het dan dat je teleurgesteld wordt? Hielden die mensen zich niet aan hun woord? Of waren jouw verwachtingen te hoog?
Als je wilt, pm me gerust om daar samen eens wat over te kunnen sparren.

Je schrijft dat de vriendelijkheid van mensen jouw dagen meestal wel goed maken. Natuurlijk is het helemaal leuk als mensen vriendelijk voor je zijn. Daarbij is het evengoed belangrijk dat je je daar niet geheel afhankelijk van maakt. En vooral ook dat je vriendelijk voor jezelf kunt zijn, ook als anderen dat op een bepaald moment niet zijn. Er zijn echt heel veel mensen die dat (hebben) moeten leren, hoor.

Is er ook nog je toekomstperspectief. Je wilt graag vlieger worden, zoals zo velen. Niets mis mee, edoch.... Als je hier op dit forum rondkijkt zal het je zeker niet zijn ontgaan dat de banen in deze tijd van leven niet voor het oprapen liggen als je vlieger wilt worden op een heli of een jet.
Vorige week stond in het NRC-Handelsblad een artikel met de kop: 'Piloot? Nee, € 152.000 euro schuld en slaaf van de bank'. Raphaël Wolfs, 22 jaar, brevet sinds 20/05/2011 op zak, vertelt dat van de twintig studiegenoten uit zijn groep nog niemand aan het werk is. Van alle piloten die de afgelopen drie jaar in NL zijn opgeleid, ruim tweehonderd, zijn er voor zo ver hij weet twee aan het werk - bij een pakketdienst in Noord-Ierland. Raphaël werkt nu achter de kassa bij de Sligro, of vult daar schappen. Hij verdient er ongeveer € 1200,- netto per maand mee. Nu betaalt hij nog € 700,- rente per maand aan ABN Amro. Vanaf februari moet hij volgens contract ook gaan aflossen. Tel uit je 'winst'.
Is het echt zo, Wei se, dat een vliegcarrière het enige vooruitzicht voor jou is dat jouw leven zinvol kan maken? Is alles daarbuiten werkelijk een 'klotejob'?
Ik ben benieuwd wat jij onder een 'klotejob' verstaat en ook of daar wat jou betreft alle jobs onder vallen die met de vliegerij verweven zijn, zoals luchtverkeersleider of luchtvaarttechneut.
Pm me gerust als je over dit alles liever niet zo duidelijk zichtbaar op een openbaar forum wilt reageren, welkom.

Groet-je
B747

Verzekerd zijn wij natuurlijk maar je moet een bedragje betalen als je de dokter
een bezoekje brengt niet?

Mijn ouders weten dit niet. Niemand van mijn familie weet dit. Ik wil dit ook niet zeggen omdat depressie in onze cultuur/omgeving niet bekend staat. Mijn ouders zijn van Marokkaanse origine. Ik zelf ben in Belgie geboren. Ik denk dat iedereen wel het typische gedrag van Marokkanen herkent. Ik wil er niet over praten met hen.

Ik wordt afgeschilderd als iemand die vaak achter de computer zit, spelletjes speelt en die nooit werkt voor school. Computer associëren ze onmiddelijk met games spelen. Terwijl ik nauwelijks games speel en van binnen kapot ga. Het enige symptoom dat je aan mij zal herkennen is eetstoornis. Ik eet weinig maar ze denken dat het komt door gewoon urenlang achter de computer te zitten.

Ik heb een hekel aan plekken waar er veel mensen zijn. Ik durf niet ingaan op een grote groep. Ik stotter ook en dus begin ik niet graag te praten tegen onbekenden. Bv. ik heb een
hekel aan shoppen door het feit dat er altijd zoveel mensen zijn. Ik voel me ongemakkelijk en ben onzeker enzovoort.

Met teleurstelling bedoel ik, als ik met mijn familie zou praten over studies zal ik enkel teleurgesteld worden. Voor echte familieleden die mij zouden kunnen helpen is het antwoord altijd: éénmaal een dommerik, altijd een dommerik.
De enige familielid waar ik steun zou van kunnen krijgen is mijn moeder maar wat kan mijn moeder? Ik weet dat ze van mij houd maar dit houdt me niet tegen om zelfmoord te plegen. Ze kan mij de steun niet bieden die ik van andere familieleden wel zou kunnen krijgen.

Ik heb echt ontzettend veel interesse in de luchtvaart. Ik ben 16 jaar en mijn leven is al naar de vaantjes door één stomme fout in het onderwijs. Een droom weg. Ik kan er niet mee leven. Ik zie dagelijks leeftijdsgenoten studeren, wetend dat enkele of al van hen een goede toekomst tegemoet hebben als dokter, piloot etc. Ik kan het niet aanstaan om zo'n idioot te zijn en om zo hard te hebben gefaald. Onder degenen die jong zijn, velen van hen realiseren zich niet wat voor effect het onderwijs heeft. Ik wil enkel succesvol zijn. :(

Wei Se schreef:Verzekerd zijn wij natuurlijk maar je moet een bedragje betalen als je de dokter
een bezoekje brengt niet?

Mijn ouders weten dit niet. Niemand van mijn familie weet dit. Ik wil dit ook niet zeggen omdat depressie in onze cultuur/omgeving niet bekend staat. Mijn ouders zijn van Marokkaanse origine. Ik zelf ben in Belgie geboren. Ik denk dat iedereen wel het typische gedrag van Marokkanen herkent. Ik wil er niet over praten met hen.

Ik wordt afgeschilderd als iemand die vaak achter de computer zit, spelletjes speelt en die nooit werkt voor school. Computer associëren ze onmiddelijk met games spelen. Terwijl ik nauwelijks games speel en van binnen kapot ga. Het enige symptoom dat je aan mij zal herkennen is eetstoornis. Ik eet weinig maar ze denken dat het komt door gewoon urenlang achter de computer te zitten.

Ik heb een hekel aan plekken waar er veel mensen zijn. Ik durf niet ingaan op een grote groep. Ik stotter ook en dus begin ik niet graag te praten tegen onbekenden. Bv. ik heb een
hekel aan shoppen door het feit dat er altijd zoveel mensen zijn. Ik voel me ongemakkelijk en ben onzeker enzovoort.

Met teleurstelling bedoel ik, als ik met mijn familie zou praten over studies zal ik enkel teleurgesteld worden. Voor echte familieleden die mij zouden kunnen helpen is het antwoord altijd: éénmaal een dommerik, altijd een dommerik.
De enige familielid waar ik steun zou van kunnen krijgen is mijn moeder maar wat kan mijn moeder? Ik weet dat ze van mij houd maar dit houdt me niet tegen om zelfmoord te plegen. Ze kan mij de steun niet bieden die ik van andere familieleden wel zou kunnen krijgen.

Ik heb echt ontzettend veel interesse in de luchtvaart. Ik ben 16 jaar en mijn leven is al naar de vaantjes door één stomme fout in het onderwijs. Een droom weg. Ik kan er niet mee leven. Ik zie dagelijks leeftijdsgenoten studeren, wetend dat enkele of al van hen een goede toekomst tegemoet hebben als dokter, piloot etc. Ik kan het niet aanstaan om zo'n idioot te zijn en om zo hard te hebben gefaald. Onder degenen die jong zijn, velen van hen realiseren zich niet wat voor effect het onderwijs heeft. Ik wil enkel succesvol zijn. :(

Als je in NL woont, hoef je niks te betalen voor je huisarts, mits je niet verzekerd bent natuurlijk.

Je bedoelt, het is een taboe in ons cultuur! Maar dat neemt jouw problemen niet weg. Er zijn instanties die je kunnen helpen, je bent nog hartstikke jong. En iemand van jouw leeftijd met zulke problemen, uit ervaring kan ik zeggen dat dit alleen maar slechter zal aflopen! Vraag zo nodig een verwijzing via de huisarts naar I-psy of psy-Q waar allochtone psychologen/psychiaters werken, indien je daar behoefte aan hebt.

Een ding, als je met zulke problemen blijft "rondlopen", wordt afstand tussen jou en luchtvaart als maar groter. Dat kan ik jou wel verzekeren!

Als je niet direct naar een huisarts kan of wilt, bel dan in ieder geval met een hulplijn voor mensen met die het even moeilijk hebben. Ik weet niet hoe dat in Belgie werkt maar in Nederland hebben we bijvoorbeeld
http://www.mikadohelpdesk.nl/ggz.html

Hoe dan ik raad het je met klem aan om naar de huisarts te gaan. Zo duur zijn artsen niet, bel de huisarts desnoods op en leg hem uit hoe je je nu voelt. Echt doen! En als je eenmaal langs bent geweest dan heb je direct alle informatie die je nodig hebt om verder te komen.

Wei Se,

Keihard gezegd, maar zoek hulp !!!!

Wat je hierboven al zegt zijn al genoeg factoren om keihard afgekeurd te worden voor piloot. Ik zou eerlijk gezegd ook niet in een vliegtuig stappen met zo iemand als jou voorin.

Voor piloot moet je zelfverzekerd, stressbestendig en een doorzetter zijn.

Je zeurt over het feit dat je leeftijdgenoten ziet studeren nou volg hun voorbeeld !!! wat voor een fout heb jij gemaakt ?? give me a f*cking break.. je klinkt anders lui dan depressief !!Waar een wil is is een weg en met bitchen kom je er niet !! Wat als je straks klaar bent met je opleiding en 150.000 euro schuld hebt zonder baan ??? Dat kun jij gewoon niet aan !!!

Ik heb in mijn vriendenkring al 3 Marokkaanse jongens die LTS/MTS/HTS en ook nog universiteit hebben afgerond!! Op het forum zijn er ook een paar andere Marokkaanse jongens die achter hun droom aangaan.. dus pak alles bij elkaar, verman je en ga zo snel mogelijk aan de slag .. zo niet ga dan niet lopen huilen en iedereen om je heen de schuld geven!!

Grt,

At

ps: Excuses voor mijn manier van spreken maar iemand moet je wakker schudden !!

Hoi Wei Se

Ken je deze site al? http://www.noodnummer.be/
Zie links helemaal onderaan.
Sterkte!

Groet
B747

---

UPDATE: Ik kwam gisteren tot de conclusie dat ik een sociale angststoornis (sociale fobie) heb, gepaard met een depressie en zelfmoordgedachten. Dit is waarschijnlijk de oorzaak van de tekortkomingen in het onderwijs en het sociale leven.

Ik kwam tot deze conclusie nadat ik sociale angststoornis heb opgezocht. Ik las en tot mijn verbazing heb ik de symptomen daarvan.

Ik herinner me nu dat ik in het verleden als kind op school altijd bang was om vragen te stellen. Bang om in verlegenheid gebracht te worden en of om uitgelachen te worden.

Ik schaam me om in openbare plaatsen te eten behalve in een pitta zaak met een vriend. Ik heb het gevoel dat ik steeds word bekeken. Ik heb angst om te praten met iemand met gezag. Ik ben bang om beoordeeld en of bekritiseerd te worden door anderen. Ik ben bewust dat mijn angst onredelijk of overmatig is maar voel me machteloos om er controle over te hebben. Ik ben bang om een fout te maken in het bijzijn van andere mensen. Ik heb steeds de angst dat ik iets zal doen of zeggen dat mij in verlegenheid zal brengen in het bijzijn van anderen.

Dit zijn mijn symptomen van sociale fobie. Dit zijn niet al mijn symptomen.

Ik kon vandaag pas in slaap vallen om 3 uur. Ik had steeds huilbuien. Ik kon het niet meer aan en voor de eerste keer in mijn leven heb ik de stap gezet om hierover iemand aan te spreken. Mijn familie zal dit te weten komen, aangezien dit een must is voor medicatie en voor psychologische hulp. Ik wil nog steeds zeker zelfmoord plegen, vooral omdat ik dit naar buiten breng en mijn familie hierover op de hoogte zal gebracht worden.

Mijn toekomst en mijn jeugd vernietigd door deze stoornis. Een stoornis waarvan ik niet eens wist dat bestond.

Beste Wei Se,

Met elk ziektebeeld is het prettig om familie/vrienden te hebben die je steunen; ongeacht of je nou met een chronische ziekte in het ziekenhuis ligt, of psychische hulp nodig hebt.

Ik denk dat wel allemaal het beste met je voor hebben en allemaal zouden willen dat je weer snel uit deze situatie komt. En als wij (hier op Airwork) het beste met je voor hebben, dan zal jouw familie je nog veel sterker willen steunen!!! Betrek ze erbij om jezelf uit dit dal te halen! Praat erover en geef het een plaats, want als je het opkropt dan heb je alleen jezelf ermee...!

En overal is een medicijn voor. Het hoeft niet altijd genezen te worden, maar je kunt ook met bepaalde stoornissen leren leven en juist nog steeds 200% genieten van het leven ondanks een beperking.

Mag ik je daarom prijzen om het feit dat je de stap hebt genomen om hulp te zoeken! Het zal misschien niet morgen zijn dat je van al je problemen afbent, maar op den duur zul je merken dat je weer jezelf kunt zijn en kunt genieten van het leven.

Goed om te zien dat je ermee bezig bent!!!

Het is helaas een taboe in onze cultuur. Mijn familie zal het te weten komen. :(

Nog één groot probleem dat mij bij het randje zet om zelfmoord te plegen;

Ik ging naar mijn oude school waar ik in het begin van het schooljaar zat. Het is daar dat ik sprak met iemand over de problemen die ik heb. Het is een leerkracht die ik toen graag had. Ik barste al in tranen uit voordat ik iets zei. Ik vertelde hem dat ik hier terug wil komen. Hij zei dat hij mij ging steunen. (Het is geen leerkracht waarvan ik les zou krijgen.)

De reden waarom ik die school had verlaten was simpelweg omdat er 1/2 leerkrachten zijn die streng zijn. Aangezien ik zijn lessen nauwelijks begrijp, zowel tijdens de theoritische lessen en praktijklessen gaf dat mij ontzettend veel druk.

Ik was klaar om de school te verlaten en moest toen nog enkel mijn werkpak afgeven aan die leerkracht die ik graag had. Hij vroeg waarom en daar antwoorde ik eerlijk op. Hij smeekte mij om te blijven en dat het maar een leerkracht is die blaft en niet bijt. Ik moest een gesprek voeren met die strenge leerkracht. Hij zei inprincipe hetzelfde wat die vriendelijke leerkracht zei maar helaas hielp dat niet. Ik bleef nog 1 a 2 weken maar kon het nog steeds niet aan dus verlate ik de school.

Ik ging terug naar KTA. Een school vol allochtonen.

Ik wil terug naar mijn oude school en Ik MOET NU kiezen. Wat moet ik doen? Ik heb echt lieve leerkrachten op KTA maar de richting staat mij helemaal niet aan en de mentaliteit van de allochtonen ook niet.

Als ik terug naar mijn oude school ga zal ik weer onderdruk staan door die strenge leerkracht.
Ik zal zijn lessen hoogstwaarschijnelijk weer niet begrijpen. Ookal geeft die andere leerkracht mij steun. Ik weet niet wat ik moet kiezen :(

Wei se, waarom zou het taboe zijn? Het is je familie, die zullen echt wel klaar voor je staan.
Ik wil je prijzen voor het feit dat je hulp zoekt, het feit dat je hulp zoekt hier laat zien dat je wilt leven. Als je een einde aan het leven zou willen maken, zocht je hier geen hulp, dus zet het uit je hoofd. Je wilt leven en je hebt gelijk, het leven is mooi al kan het soms lang tegen zitten, met familie en vrienden om je heen komt alles weer goed.

Je bent nog jong genoeg om alles te kunnen worden wat je maar wilt wei se. Het leven is mooi en met je eigen inzet kan je het nog veel mooier maken.

Groeten uit Amsterdam

Wei Se schreef:Het is helaas een taboe in onze cultuur. Mijn familie zal het te weten komen. :(

Ik neem aan dat de artsen en specialisten bij u ook een beroepsgeheim kennen. Informeren kan zeker geen kwaad.
U geeft zelf aan dat het een sociale angststroornis is wat u zou hebben. Een stoornis is iets wat verholpen kan worden, ik denk dat de eerste stap is gezet namelijk erkenning ervan, de volgende stap is hulp zoeken bij de personen en instanties die hiervoor bestaan. In nederland zijn er welk enkele telefoonnummers, ook zoals eerder gepost al, welke dag en nacht gebeld kunnen worden. Ik hoop en denk ook, dat deze de kennis in huis hebben om u te verwijzen naar een specialist welke ook kan helpen om desgewenst dit voor uw familie verborgen te houden.

Vandaag was de eerste keer dat ik een gesprek heb gedaan met een psycholoog.
Ik wil beginnen werken aan mijn mentale problemen zodat ik mijn droom werkelijkheid kan maken. Heeft van jullie enig idee wat ik zou kunnen doen?

Als ik gezond van verstand ben, wat zijn de mogelijkheden? Kan ik vanaf het BSO een opleiding beginnen voor piloot? De slaagkansen zijn zeer klein maar ik wil voor bepaalde dingen natuurlijk al voor werken. Bv. wiskunde en fysica.

Een stap in de goede richting wei se, goed zo.
Het gaat goed komen met jou.

Goed dat je hulp hebt gezocht. En als piloot niet lukt, ga je toch net zoals mij lekker studeren over techniek en luchtvaart. Je komt vanzelf wel terecht als je je best blijft doen.