Het is al heel wat jaartjes geleden, maar ik vergeet het nooit.
In het kader van mijn PPL opleiding maakte ik met mijn instructeur achterin met de Piper L21B PH-KNR een vlucht EHGR-EDKV-EBZH-EHGR. Doel was natuurlijk om mijn vluchtvoorbereiding en -uitvoering diepgaand te testen. Startend vanaf EDKV (Dahlemer Binz) richting EBZH (Hasselt-Kiewit) stelde ik me in op de geplande route waarbij ik zorgvuldig vermeed om in luchtruim te komen waar ik niet mocht zijn. Dus lekker ruim noord om EBD04, de gunnery area bij Elsenborn.
Heerlijk ontspannen hield ik alles netjes bij: koers/tijd/hoogte/landmarks etc. terwijl we genoten van de mooie Ardennen onder ons.
Op gegeven moment zegt instructeur V. vanaf de achterste stoel: "Ik heb hem eventjes".
Mij best, en ik zeg "your controls" waarbij ik overdreven met mijn handjes in de lucht wiebel ten teken dat ik nergens meer aan kom. Meteen duikt hij steil naar beneden en zoekt het eerste het beste Ardense riviertje op om deze laag, en dan bedoel ik ERRUG laag, af te vliegen. Iedere bocht van het riviertje wordt scherp genomen. Ik kijk steeds naar de binnenste vleugeltip en vraag me af hoe hij het zo voor elkaar krijgt dat ie het water of de keien niet raakt. Dat scheelt maar weinig.
Al raggend zit hij kennelijk te genieten daar achterin, maar mij begint het nare gevoel te bekruipen dat we veel te zuidelijk van de geplande koers raken. Echt controleren kan ik dit niet, het stroompje staat niet op de vliegkaart, maar het tollende bolkompasje en de stand van de zon vertellen me dat we in de richting gaan van EBD04 als we daar onderhand al niet vet in zitten. Ik herinner hem eraan dat de area vandaag actief is en dat ik bang ben dat we een violation aan onze kont gaan krijgen. "Onzin" is het enige dat ik van hem hoor. Nou ja, uiteindelijk is hij de instructeur en de gezagvoerder en ik hou verder mijn mond maar.
Plotseling verbreedt het stroomdal zich en zie ik links, naar boven kijkend, een lange helling met daarop een hele rij kogelvangers. Shit! Ik draai mijn hoofd naar rechts en kijk tot mijn ontzetting naar een stuk of tien tanks met hun kanonnen gericht op de doelen aan onze linkerkant. Rode vlaggen wapperen achter de tanks en een grote groep groen geklede mannetjes staat opgewonden naar ons te wijzen. Allemachtig, we hebben het voor elkaar hoor! Ik roep "Kijk naar rechts!" wat hij doet en een ongelooflijke vloek uit. Meteen gooit hij de Cub in een steile bocht om achter de bosjes te verdwijnen. Even later geeft hij mij de controls weer, ik doe verwoede pogingen om onze positie te bepalen en een koers te kiezen om hier weg te geraken.
De verdere vlucht naar Hasselt was uneventful, inclusief een ijzig stilzwijgen vanaf de achterste stoel.
Op Hasselt achter de koffie vraag ik hem waarom dit nou moest. Hij doet het schouderophalend af en zegt dat we er waarschijnlijk toch niets van zouden horen en dat ik zoiets zeker nooit zelf zou moeten proberen.
Daar heeft hij achteraf gelijk in gekregen, maar ik heb er een vervelend gevoel aan over gehouden.
Tsja, instructeurs en instructeurs...... daar is nogal verschil tussen!

Greetz,
TD