Als het donker word, en koud.

Arthorizon, op Airwork ook wel bekend als “Art” of, soms ook “Ome Art” was op weg naar de Airwork Pub op het plein. Hij was er al een jaar niet geweest. Het was regenachtig en koud. Windvlagen bliezen regen en natte sneeuw in Art’s gezicht. “Winter, my ass” dacht hij bij zichzelf want een fatsoenlijk pak sneeuw, wat toch hoorde bij deze dag van de maand was nergens te bekennen. Natte slurry, dat was het en splashend en schuivend vond hij zijn weg naar het plein.

Hij wilde voor het donker in de AW kroeg naar binnen. Toch zijn stamkroeg al zo’n negen jaar. Daar hij er al een jaar niet geweest was, was stamkroeg meer een metafoor van zijn gemoedstoestand geworden.
Toch nog even zoeken op het plein, er was veel veranderd, geen auto parkeerplaatsen meer, geen kapotte verlichting maar helle wijdstralers en bankjes waar apathische wandelaars konden zitten om duiven te voeren. “ Ja”, dacht Art, “alles moet en zal middelmatig”.

Er brande licht, dus de tent was open. “Wat wil je”, dacht Art nog, “natuurlijk is de tent open, nooit gehoord dat er een wekelijkse sluitingsdag van kracht was. Zou ook te gek voor woorden zijn”.
De deur, waarop in Gotische letters, Airwork Pub stond geschreven, ging wat moeilijk open, zoals kroegdeuren moeten doen die, of niet in de scharnieren geolied zijn of die door weer en wind wat kromgetrokken waren. Doch, niet getalmd.

Eenmaal binnen bekroop Art toch een onwerkelijk gevoel. Hij was in de juiste tapperij, het stond immers op de ramen en de deur geschreven, maar toch was er iets dat niet zo hoorde te zijn. Het was wat te donker, te koud en te stil.
Er was wel een bartender achter de toog en wat verderop in het etablissement zaten wat jongelui te converseren onder het genot van een kopje Camille thee.

Een ding was gelukkig nog zoals vanouds, de koperen buis, vastgeklonken aan de wand van de toog, op zo’n vijentwintig centimeter van de grond, waar je of de linkervoet of de rechtervoet op kon laten rusten, al naar gelang met welke hand je het glas vasthield. Je houd het glas namelijk vast als je aan de toog hangt, je glas op de toog zetten betekent of, bijvullen, of, de rekening. De krukken waren er ook nog. Die waren niet om op te zitten, anders dan dat je na een vurig betoog en een paar stevige drankjes je evenwicht weer moest zoeken, en dan was zo’n kruk wel handig. Nomaliter bleef je aan de toog staan, of hangen. Bijvoorbeeld, met de rechter elleboog op de toog, de rechtervoet op de koperen buis en het glas in de linkerhand. Dat was zo, als de aanspreekrichting naar links was. Als de aanspreekrichting naar rechts was ging het het natuurlijk in omgekeerde volgorde. Totdat de drank de man overmeesterde, want toen was het gewoon zorgen dat je niet omviel, als je elke tien seconden van voet en elleboog wisselde.

“Wat wil u drinken meneer”, was de vraag van achter de toog. “Gin & Tonic please, en easy on the tonic graag, one cube of ice”, was het anwoord van Art terwijl hij nog wat onwennig om zich heen keek. “Eeh, meneer de bartender, uhm, wat was Uw naam ook alweer” , probeerde Art voorzichtig, om een praatje te engageren. “Tjibbe, Tjibbe Rijstenbroek”, was het antwoord. Ik doe dit werk nog geen jaar maar ik moest wat want eigenlijk ben ik Piloot. Afgestudeerd aan de Airline Academy, en heb nu een frozen ATPL met 250 uur”. “Maar ik ben blij dat ik hier wat bij kan klussen, soms kom je wat interessante lieden tegen, wat netwerken enzovoort, totdat me een baan aangeboden word”.

“Aah, Tjibbe”, sprak Art, “ velen zijn u voorgegaan en velen zullen nog volgen, raar maar waar.” “Ik heb u hier nog niet eerder gezien”, probeerde Tjibbe om het gesprek gaande te houden. “ U bent?”. “ Arthur, Arthur Horizon, oudgedienden noemen mij Arthorizon, of gewoon Art”.
“Wel heb ik ooit”, was het spontane antwoord van Tjibbe. “ Dus u bent die Arthorizon waarover ik al zoveel gehoord heb, sjonge, dat ik dit nog even mee kan maken” “Je hebt van mij gehoord, Tjibbe”, was de vraag van Art, “ in welke context als ik vragen mag?” “En zeg maar gewoon Art hoor”. “Nou”, wist Tjibbe te melden, “volgens de verhalen links en rechts had U, pardon, had jij vrij regelmatig grote spreekbeurten hier aan de toog al of niet in gezelschap van enkele oudere jongeren zoals, Overload, Kliko, Morning Glory, Iz, Taildragger, Tail end Charlie, Onassis en anderen die we ook al nooit meer gezien hebben”. “Geen onderwerp scheen taboe te zijn en op een drankje meer of minder werd nooit gekeken”. “Tsja, dat is wel wat anders nu, Iz en 19 of 77 komen nog wel sporadisch langs en het lijkt me wat kalmer dan vroeger naar ik gehoord heb, jammer genoeg was ik er toen niet bij”, besloot Tjibbe.

“Nou Tjibbe”, wist Art te repliceren, “op een gegeven moment maak je gewoon plaats voor de nieuwe garde als de generatiekloof te groot gaat worden”. “ Het zal nu ook best wel gezellig en pittig zijn op zijn tijd”. “Waar is trouwens die Wurlitzer Jukebox gebleven die altijd daar in de hoek stond”, gebaarde Art met een wijde armbeweging naar links. “Jukebox? Moet van voor mijn tijd geweest zijn mompelde Tjibbe”, “en daarachter, voor de toiletten, was er een zogenaamde seniorenhoek met aparte tafel waar je alleen maar mocht aanschuiven als je gepokt en gemazeld was met minstens tienduizen uur”, vervolgde Art, “is dat ook niet meer?” “Nee”, stamelde Tjibbe, “moet ook voor mijn tijd geweest zijn”.

Maar maar, dacht Art en vervolgde, “daar in de hoek, naast de kapstokken stond de barkruk van de eigenaar, die was twintig centimeter hoger dan de andere krukken want de eignaar wilde wel altijd het overzicht houden, ook weg gesaneerd?”, en keek Tjibbe vragend aan. “Nou Art” kwam Tjibbe terug, “ook dat weet ik niet maar het is namelijk ook zo dat de eigenaaar zich nog maar zelden in onze Pub laat zien dus die hoge kruk zal er misschien daarom ook wel niet meer zijn.”

“Pardon”, zei Art, “de eigenaar komt niet meer elke dag?”. “Nee”, wist Tjibbe, “heb de eigenaaar al tijden niet gezien” “”Parbleu” wist Art nog uit te brengen en, ”dus ook in de keuken geen eigenaar meer die voedzame maaltijden maakte en goede wijnen kon aanbevelen zodat deze Pub zich kon onderscheiden van het Plat en Jan Hagel aan de andere kant van het plein?” “Tsjonge, mompelde Tibbe, “ ging dat vroeger echt zo?, geen wonder dat er wat vaste klanten niet meer vast zijn dan” “Er komt nog wel eens een studentje van een liegschool in de keuken een uitsmijtertje maken als er een verdwaalde recruiter van een airline binnen zit om zodoende een wit voetje te halen, maar verder wordt de keuken niet gebruikt.”

“Wat jammer”, dacht Art bij zichzelf, “zoveel ongebruikte goodwill en potentie”, “toch benieuwd wat de eigenaar voor plannen heeft dan” maar die gedachte hield hij voor zich. Op dat moment kwam er nog een groep dames en heren binnen, in beste stemming, en vol verhalen van Neo driehonderdentwintigs en Dreamliners, maar, echt gelachen werd er niet. “Serieuze lieden” concludeerde Art.

“Zeg Tjibbe, jij als bartender moet toch wel wat opvangen zo hier en daar, leuke weetjes, grappige dingetjes en zo, vertel eens”. “Nou Art, wat wil je weten over zonnebrillen, horloges, snelle auto’s, baankansen in het verre oosten en bankleningen, vraag en antwoord databases, sollicitatie trainingen, ingestudeerde tech interviews, en alles om met zo weinig mogelijk moeite en parate kennis een plaats in de cockpit te krijgen, dan kan je bij mij terecht, shoot”
“Nou nee, Tjibbe, dat bedoel ik eigenlijk niet, maar, allee, laat maar zitten, doe mij nog maar een refiil. En neem er zelf ook een”. “Dank je Art, ik neem een Camille thee”. “Natuurlijk Tjibbe”

Inmiddels was de zaak wat beter bezet, maar niemad die op een tafel ging staan om een vurig betoog te houden of een immitatie van O’ Leary probeerde. Allemaal keurige dames en heren, in rustig gesprek met elkaar onder het genot van een appelsap of kopje thee. “Zie je”, dacht Art, “zo kan het ook en niemand hoeft zich zorgen te maken over zijn ygt of triglycerides.” “Het métier is veranderd en kick the tires, light the fire, first airborne is lead and briefing on guard, visuals en raw data op de hand approaches tot minimums in een wereld zonder gps met een drie dag overnighter op een simple Miami return terwijl je als Captain nog de baas van alles was en je riante salaris tot aan het pensioen gegarandeerd was is niet meer”. “Misschien maar goed ook” dacht Art, “toen moesten we alles zelf beslissen, moesten alles weten en hadden altijd gelijk, veel te zwaar dat leven.”

“Nog een frefill voor de road Tjibbe, in hetzelfde glas en er zit nog genoeg tonic in”. “Uhm, Art, drinkt U niet te veel, ik als bartender moet u af en toe waarschuwen, niets persoonlijk, hoort gewoon zo”, wist Tjibbe nog. “Geen zorgen Tjibbe, heb het tot nu toe allemaal overleefd, en, als je de eigenaar ziet, doe de groeten van mij, jammer dat we elkaar gemist hebben en als ik zelf een Pub open in Nicaragua laat ik het weten, dan kan de eigenaar mij eens opzoeken. Is wel zo handig want we blijven elkaar mis lopen op deze manier.”

“En, Tjibbe, mocht je vandaag of morgen nog andere aan mij verwante bekenden zien, wens ze in mijn naam het allerbeste voor de nabije en verre toekomst, op een of andere manier komen we elkaar toch wel weer ergens tegen, het was goed zoals het was, all pleasant and mature and bliss memories”. De rekening viel mee, Airwork was nooit duur trouwens want de eigenaar draaide overal voor op.

Buitenstaand, na de krakende en piepende deur gepasseerd te zijn, kleumend van de kou en in de maanloze avond, keek Art nog even om naar “zijn” Pub, maar moest ook gelijk die ene taxi aanhouden die hem met spoed naar de luchthaven moest brenegen waar Frau H. reeds tond te wachten om naar Die heimat te vliegen om de Tannenbaums te bezoeken. Frau H.moest eens weten dat hij de schoonfamilie zo noemde, oei oeioei.

Zoals altijd, dus ook nu, Cheers und Zum Whole. Wir sehen uns wieder in Nicaragua.

Art

“Light thinks it travels faster than anything but it is wrong. No matter how fast light travels, it finds the darkness has always got there first, and is waiting for it.” Terry Pratchett, Reaper Man