Wat gebeurde er met UTair-vlucht 471?

UTair-vlucht 471 was een binnenlandse lijnvlucht met een Tupolev Tu-134 van Surgut via Samara naar Belgorod2. De Tupolev Tu-134A van UTair-vlucht 471 had registratie RA-65021 en vloog op 17 maart 2007 van Surgut naar Samara (Kurumoch)3. Voor het vertrek van UTair-vlucht 471 was het zicht in Samara door mist teruggelopen tot 200 meter; omdat verbetering was voorspeld, koos de bemanning Kazan, Oeljanovsk en Oefa als uitwijkvliegvelden1. Tijdens de nadering van UTair-vlucht 471 verslechterde het zicht snel; volgens het MAK was het bij het ongeval niet meer dan ongeveer 400 tot 500 meter, ver onder de minima van Samara1. UTair-vlucht 471 raakte de grond 300 meter voor baan 23 en 100 meter rechts van de verlengde middellijn, waarna het toestel uiteenbrak1. Volgens het MAK raakte UTair-vlucht 471 de grond met een snelheid van 290 km/u en een daalsnelheid van 6 m/s, waarbij de verticale belasting meer dan 3,5 g bedroeg3.

Aan boord van UTair-vlucht 471 waren 57 mensen: 50 passagiers en 7 bemanningsleden; alle doden waren passagiers4. Bij UTair-vlucht 471 kwamen volgens het MAK 6 van de 50 passagiers om en raakten 34 passagiers gewond3.

Het MAK stelde vast dat UTair-vlucht 471 verongelukte tijdens een nadering in weersomstandigheden die ver onder de minima van luchthaven, toestel en bemanning lagen; het toestel viel uiteen na een harde landing 300 meter voor de baan3. Volgens het MAK werden metingen van het automatische weerstation KRAMS-4 over het verslechterende zicht door organisatorische en procedurele tekortkomingen niet op tijd aan de luchtverkeersleiding, en dus ook niet aan de bemanning van UTair-vlucht 471, doorgegeven3. Het MAK concludeerde dat de gezagvoerder van UTair-vlucht 471 op beslissingshoogte geen tijdige doorstart inzette, hoewel er geen betrouwbaar zichtcontact met de naderingsverlichting en de grond was3. Volgens het MAK benutte de naderingsverkeersleider bij UTair-vlucht 471 niet alle mogelijkheden van de naderingsradar, en verliepen de samenwerking in de cockpit en de doorstart onduidelijk en te laat3.

Na UTair-vlucht 471 beval het MAK onder meer betere training aan voor de landingsbeslissing op beslissingshoogte en voor doorstarts, een vaste definitie van 'betrouwbaar zichtcontact' en extra KRAMS-4-monitoren bij de weerdienst van Samara3. Een regionale rechtbank in Samara veroordeelde de gezagvoerder van UTair-vlucht 471 tot zes jaar en de copiloot tot twee jaar voorwaardelijke gevangenisstraf wegens nalatigheid met dodelijke afloop5.