Loganair-vlucht 423 (LC 423) was een geregelde binnenlandse passagiersvlucht van Glasgow Airport naar het vliegveld Islay/Port Ellen, uitgevoerd met de DHC-6 Twin Otter G-BGPC1. Aan boord van Loganair-vlucht 423 waren twee piloten en veertien passagiers; de vliegende piloot zat op de linkerstoel en een supervisiecaptain, de gezagvoerder van de vlucht, op de rechterstoel1. De vliegende piloot van Loganair-vlucht 423 was kort daarvoor omgeschoold op de Twin Otter en vloog een reeks begeleide routevluchten voordat hij zelfstandig gezagvoerder zou worden1. Loganair-vlucht 423 vertrok om 1448 uur UTC van baan 28 in Glasgow; na het baken Skipness daalde het toestel niet richting het vliegveld maar richting de zuidkust van Islay1. Kort voor de landing kreeg de bemanning van Loganair-vlucht 423 het actuele weer van Port Ellen door: zicht 2000 meter in motregen en bewolking op 400 en 700 voet1. Loganair-vlucht 423 vloog op zeer lage hoogte langs de zuidkust van Islay; de piloten zagen Laphroaig aan voor Port Ellen, draaiden landinwaarts en raakten op 360 voet boven zeeniveau stijgend terrein dat in de mist lag1.

Bij het ongeval met Loganair-vlucht 423 kwam de vliegende piloot om; de gezagvoerder en 11 passagiers raakten ernstig gewond en 3 passagiers bleven ongedeerd1. De eerste melding van de AAIB over Loganair-vlucht 423 (bulletin 7/86) noemde 10 ernstig gewonde passagiers; het latere eindrapport kwam op een hoger aantal uit2. Bij Loganair-vlucht 423 raakte de linkervleugel bij de inslag los, waardoor de propeller van de linkermotor de cockpit binnendrong; de passagierscabine bleef grotendeels intact1.

Volgens de AAIB was de oorzaak van het ongeval met Loganair-vlucht 423 de beslissing van de gezagvoerder om de vliegende piloot een visuele nadering te laten uitvoeren in volstrekt ongeschikte weersomstandigheden; een fout in de visuele navigatie droeg bij1. De AAIB vond bij Loganair-vlucht 423 geen technisch mankement dat aan het ongeval had bijgedragen; het laatste deel van de vlucht verliep onder de minimumhoogte en het minimumzicht uit het operationeel handboek van Loganair1. Het onderzoek naar Loganair-vlucht 423 werd bemoeilijkt doordat de gezagvoerder zich niets van de vlucht herinnerde en het toestel geen cockpit voice recorder had1. Het eindrapport van de AAIB over Loganair-vlucht 423, Aircraft Accident Report 4/87, werd op 3 augustus 1987 aangeboden aan de Britse minister van Transport1.

Na Loganair-vlucht 423 verbood Loganair zijn gezagvoerders visuele naderingen naar een vliegveld met een werkend naderingshulpmiddel als er meer dan 4 oktas bewolking onder de circling-hoogte of minder dan 2 nm zicht werd gemeld1. Na Loganair-vlucht 423 beval de AAIB de CAA aan de wijziging uit Service Bulletin 6/469 met een trekstang die de vleugel vasthoudt dwingender voor te schrijven, om de Twin Otter crashbestendiger te maken1. Na Loganair-vlucht 423 beval de AAIB ook aan op naderingskaarten te markeren wanneer de afstand van het missed approach point tot de baan veel groter is dan het gepubliceerde minimumzicht, zoals bij Islay/Port Ellen1.