Wat gebeurde er met Delta Air Lines-vlucht 1288?

Delta Air Lines-vlucht 1288 was een geregelde binnenlandse passagiersvlucht van Pensacola Regional Airport naar Hartsfield Atlanta International Airport in Atlanta, uitgevoerd met de MD-88 N927DA1. Bij Delta Air Lines-vlucht 1288 faalde de linkermotor tijdens de startaanloop op baan 17 van Pensacola Regional Airport, toen het toestel een snelheid van ongeveer 40 knopen had bereikt1. Bij Delta Air Lines-vlucht 1288 schoten brokstukken van de voorste compressornaaf (fannaaf) van de linkermotor, een Pratt & Whitney JT8D-219, door de linkerachterromp van het toestel1. De gezagvoerder van Delta Air Lines-vlucht 1288 brak de start af en bracht het toestel op de baan tot stilstand; door het wegvallen van de elektrische stroom werkten de radio en de cabine-intercom eerst niet1. Op de linkerromp van de MD-88 van Delta Air Lines-vlucht 1288 werden in totaal 16 gaten, doorboringen en scheuren vastgesteld, vooral ter hoogte van stoelrij 371.

Aan boord van Delta Air Lines-vlucht 1288 waren 142 mensen: 137 passagiers en 5 bemanningsleden1. Bij Delta Air Lines-vlucht 1288 kwamen 2 passagiers om en raakten 2 passagiers ernstig gewond; 3 passagiers liepen lichte verwondingen op1. De stewardessen achter in Delta Air Lines-vlucht 1288 begonnen een evacuatie vanwege de zware schade, gewonde passagiers en vlammen bij de linkermotor, terwijl de gezagvoerder geen evacuatie had bevolen; volgens de NTSB was geen van beide beslissingen onjuist gezien de informatie die ieder had1. De 2 omgekomen passagiers van Delta Air Lines-vlucht 1288, een moeder en haar zoon, zaten op rij 37 in het achterste deel van de cabine2.

Volgens de NTSB was de waarschijnlijke oorzaak van het ongeval met Delta Air Lines-vlucht 1288 de breuk van de fannaaf van de linkermotor, doordat het fluorescerende penetrantonderzoek bij Delta een detecteerbare vermoeiingsscheur niet had ontdekt1. De vermoeiingsscheur in de fannaaf van Delta Air Lines-vlucht 1288 begon volgens de NTSB bij een gebied met veranderde microstructuur dat bij het boren door Volvo voor Pratt & Whitney was ontstaan en bij de fabricage onopgemerkt was gebleven1. Als bijdragende factor bij Delta Air Lines-vlucht 1288 noemde de NTSB het gebrek aan voldoende redundantie in het inspectieprogramma tijdens het gebruik van de motor1. De paar druppels olie op de neus van de linkermotor en de twee ontbrekende klinknagels die de eerste officier van Delta Air Lines-vlucht 1288 voor vertrek zag, speelden volgens de NTSB geen rol bij het motordefect1. Het eindrapport van de NTSB over Delta Air Lines-vlucht 1288 (NTSB/AAR-98/01) werd vastgesteld op 13 januari 19981.

Naar aanleiding van Delta Air Lines-vlucht 1288 deed de NTSB aanbevelingen aan de FAA (A-98-09 tot A-98-23), onder meer over uniforme normen voor fluorescerend penetrantonderzoek en over herhaalde inspecties van zware roterende titanium motoronderdelen1. De NTSB adviseerde na Delta Air Lines-vlucht 1288 ook dat nieuwe passagiersvliegtuigen een onafhankelijk gevoed evacuatiealarm krijgen en cockpitindicatoren die laten zien welke uitgangen open zijn1.

In zijn aanbevelingen na Delta Air Lines-vlucht 1288 verwees de NTSB naar het ongeval met United Airlines bij Sioux City (Iowa) op 19 juli 1989, waarbij een scheur in een motoronderdeel eveneens direct na ingebruikname kon gaan groeien1.