Wat gebeurde er met American Airlines-vlucht 132?

American Airlines-vlucht 132 was een geregelde passagiersvlucht van Dallas/Fort Worth International Airport naar Nashville Metropolitan Airport met de DC-9-83 N569AA; aan boord waren 120 passagiers, 4 cabinebemanningsleden en 2 vliegers1. In de middelste vrachtruimte van American Airlines-vlucht 132 stond een vezeltrommel van 104 pond met textielchemicaliën, met daarin 5 gallon waterstofperoxideoplossing en 25 pond van een mengsel op basis van natriumorthosilicaat, zonder etiketten en zonder aangifte als gevaarlijke stof1. De gezagvoerder van American Airlines-vlucht 132 was schriftelijk geïnformeerd over een zuurstofcilinder van 20 pound in de vrachtruimte, maar wist niet dat er nog andere gevaarlijke lading aan boord was1. Om 1609 meldde een cabinebemanningslid van American Airlines-vlucht 132 rook in de cabine; een meereizende copiloot van American Airlines meldde daarna dat de cabinevloer heet werd en zacht begon te worden, en passagiers uit rij 18 werden verplaatst1. De gezagvoerder van American Airlines-vlucht 132 twijfelde of het om rook of dampen ging, mede door eerdere dampproblemen met de hulpturbine (APU), en verklaarde geen noodsituatie; het toestel landde om 1614 op baan 2 links1. Na de landing meldde de meereizende copiloot dat de hitte door de vloer van American Airlines-vlucht 132 kwam; de gezagvoerder liet het toestel op taxibaan T-2 evacueren en om 1616 vroeg de bemanning om brandweer1. Brandweerlieden vonden in de middelste vrachtruimte van American Airlines-vlucht 132 dikke witgrijze rook en later vlammen in de rechterachterhoek, die zij met water doofden1.

Bij American Airlines-vlucht 132 vielen geen doden; 18 mensen raakten licht gewond: 4 cabinebemanningsleden, 9 passagiers en 5 anderen, namelijk twee brandweerlieden en drie medewerkers van American Airlines1.

De NTSB stelde vast dat de brand op American Airlines-vlucht 132 ontstond door een chemische reactie: een waterstofperoxideoplossing in een voor luchtvervoer verboden concentratie lekte en reageerde met het mengsel op basis van natriumorthosilicaat uit een niet-aangegeven, ondeugdelijk verpakte trommel1. De waterstofperoxideoplossing aan boord van American Airlines-vlucht 132 had een concentratie van 50 procent en was in geen enkele hoeveelheid toegestaan aan boord van het toestel1. Als oorzaak van het verboden vervoer noemde de NTSB bij American Airlines-vlucht 132 het gebrek aan kennis van de verzender over de regels voor gevaarlijke stoffen en ontoereikende procedures om niet-aangegeven gevaarlijke stoffen te ontdekken1. Bijdragend aan de late ontdekking van de brand op American Airlines-vlucht 132 waren het ontbreken van rook- of hittedetectie in de klasse D-vrachtruimte en onvoldoende communicatie in de cockpit; het ontbreken van een blussysteem en het ontwerp van het vrachtruimplafond bedreigden de luchtwaardigheid1. Volgens de NTSB werden de inzittenden van American Airlines-vlucht 132, doordat geen noodsituatie was verklaard en niet direct na de landing werd geëvacueerd, ongeveer anderhalve minuut langer dan nodig aan brandgevaar blootgesteld1. Het NTSB-rapport over American Airlines-vlucht 132 verscheen op 13 september 1988 als Hazardous Materials Incident Report NTSB/HZM-88/021.

Na American Airlines-vlucht 132 adviseerde de NTSB de FAA om rook- en branddetectie (A-88-122) en een blussysteem (A-88-123) verplicht te stellen in alle klasse D-vrachtruimen1. Andere NTSB-aanbevelingen na American Airlines-vlucht 132 gingen over gezamenlijke noodtraining voor cockpit- en cabinebemanning (A-88-126), betere waarschuwingen voor verzenders en passagiers over gevaarlijke stoffen en het opsporen van niet-aangegeven gevaarlijke lading (A-88-129)1. De FAA nam na American Airlines-vlucht 132 regels aan om herhaling te voorkomen, maar die werden pas volledig ingevoerd na de crash van ValuJet-vlucht 592 in 19962.

De N569AA van American Airlines-vlucht 132 werd na het incident gerepareerd en weer in gebruik genomen2.