Wat gebeurde er bij de noodlanding op de Hudson?

US Airways-vlucht 1549 was een Airbus A320-214 met registratie N106US die van LaGuardia Airport in New York naar Charlotte vloog1. US Airways-vlucht 1549 had 150 passagiers, onder wie een kind op schoot, en 5 bemanningsleden aan boord: 2 piloten en 3 stewardessen1. US Airways-vlucht 1549 kreeg om 15.24 uur toestemming om van baan 4 van LaGuardia op te stijgen, met de eerste officier als vliegende piloot1. US Airways-vlucht 1549 vloog ongeveer 2 minuten na de start op 2.818 voet boven de grond, zo'n 4,5 mijl ten noordnoordwesten van LaGuardia, in een zwerm vogels1. Na de bird strike nam de gezagvoerder van US Airways-vlucht 1549 de besturing over, terwijl de eerste officier de checklist voor uitval van beide motoren doorliep1. De bemanning van US Airways-vlucht 1549 achtte een terugkeer naar LaGuardia of een landing op Teterboro niet haalbaar en zette het toestel neer op de Hudson, ongeveer 8,5 mijl van LaGuardia1. Tussen de bird strike en de noodlanding van US Airways-vlucht 1549 zat minder dan vier minuten2.

Bij de noodlanding van US Airways-vlucht 1549 vielen 0 doden; 1 stewardess en 4 passagiers raakten ernstig gewond en 95 passagiers licht1. Alle inzittenden van US Airways-vlucht 1549 verlieten het toestel via de voorste uitgangen en de vleugeluitgangen en werden door hulpverleners op het water gered1.

De NTSB stelde vast dat de waarschijnlijke oorzaak van het ongeval met US Airways-vlucht 1549 het opzuigen van grote vogels in beide motoren was, met vrijwel volledig verlies van stuwkracht en de noodlanding op de Hudson als gevolg1. Volgens de NTSB kreeg elke motor van US Airways-vlucht 1549 minstens twee Canadese ganzen van ongeveer 8 pond binnen, ruim boven de certificeringseisen voor bird strikes1. Bijdragend aan de rompschade van US Airways-vlucht 1549 waren volgens de NTSB de FAA-certificering voor noodlandingen op water zonder te toetsen of die zonder motorvermogen haalbaar was, het ontbreken van training op dit gebied en de taakverzadiging van de gezagvoerder in de laatste fase1. De NTSB noemde de besluitvorming en samenwerking van de bemanning van US Airways-vlucht 1549, de uitrusting voor vluchten boven water, het optreden van de cabinebemanning en de snelle hulpverlening als redenen dat iedereen overleefde1. Het eindrapport over US Airways-vlucht 1549, NTSB/AAR-10/03, werd op 4 mei 2010 vastgesteld1.

Het rapport over US Airways-vlucht 1549 bevat 34 aanbevelingen2. Na US Airways-vlucht 1549 beval de NTSB de FAA aan fabrikanten van turbinevliegtuigen een checklist en procedure te laten ontwikkelen voor uitval van beide motoren op lage hoogte1. Na US Airways-vlucht 1549 vroeg de NTSB de FAA de certificeringstest voor zwermen kleine en middelgrote vogels uit te voeren bij het laagst te verwachten fantoerental in plaats van bij 100 procent1. Na US Airways-vlucht 1549 deed de NTSB aanbevelingen over training voor noodlandingen op water, reddingsvesten voor elke inzittende op alle vluchten en betere veiligheidsinstructies aan passagiers1. Na US Airways-vlucht 1549 vroeg de NTSB de FAA met het Amerikaanse ministerie van Landbouw technologie te ontwikkelen die de kans op bird strikes verkleint1.

US Airways-vlucht 1549 werd gevlogen door gezagvoerder Chesley 'Sully' Sullenberger en eerste officier Jeffrey Skiles2. De noodlanding van US Airways-vlucht 1549 werd bekend als het 'Miracle on the Hudson' en in 2016 verfilmd als 'Sully'2.