De Douglas DC-3C HK-1503 van Aerovanguardia vertrok op 15 oktober 2004 om 06:30 uur lokale tijd van het vliegveld Vanguardia in Villavicencio naar José María Córdova in Rionegro, met een piloot, een copiloot en een boordtechnicus aan boord1. De Douglas DC-3 HK-1503 van Aerovanguardia was gebouwd in 1945 en had in totaal 27.592 vlieguren gemaakt1. Bij het binnenvliegen van het gebied Medellín meldde de bemanning van de Aerovanguardia-DC-3 HK-1503 op 10.500 voet te vliegen onder zichtvliegomstandigheden1. Omdat José María Córdova in Rionegro onder de weerminima zat, gaf de naderingsleiding de Aerovanguardia-DC-3 HK-1503 op verzoek van de piloot toestemming door te vliegen naar Olaya Herrera in Medellín1. De Aerovanguardia-DC-3 HK-1503 meldde zich voor het laatst boven Guame en werd daarna verongelukt teruggevonden op 8.400 voet hoogte bij Santa Helena; het ongeval gebeurde om 07:50 uur1. De Aerovanguardia-DC-3 HK-1503 vloog recht en horizontaal een bos in en liet een spoor van ongeveer 200 meter achter; het landingsgestel was ingetrokken en er brak geen brand uit1.

Bij de crash van de Aerovanguardia-DC-3 HK-1503 kwamen beide piloten en de boordtechnicus om; volgens Aerocivil liet de inslag geen overleving toe1.

Aerocivil stelde als oorzaak van de crash van de DC-3 HK-1503 vast dat de bemanning ten onrechte besloot in het gebied Medellín volgens zichtvliegregels (VFR) te vliegen, terwijl de weersomstandigheden instrumentvliegen (IFR) vereisten1. Als tweede oorzaak van de crash van de DC-3 HK-1503 noemde Aerocivil een gebrek aan situationeel bewustzijn bij beide vliegers, samen met gebrekkige of ontbrekende Crew Resource Management-procedures in de cockpit1. Volgens Aerocivil vlogen de piloten van de Aerovanguardia-DC-3 HK-1503 onder de minimale instrumenthoogtes, terwijl Rionegro onder de minima zat en Olaya Herrera beperkt zicht en een laag wolkendek meldde1. Aerocivil vond geen aanwijzing dat de luchtverkeersleiding, de navigatiemiddelen of het gewicht en zwaartepunt bijdroegen aan de crash van de DC-3 HK-1503, al kon de toestand van de kunstmatige horizon en de navigatiesystemen niet worden uitgesloten1. De Aerovanguardia-DC-3 HK-1503 had geen flight data recorder en geen cockpit voice recorder aan boord1.

Na de crash van de DC-3 HK-1503 beval Aerocivil vliegers aan niet volgens VFR te vliegen als de werkelijke omstandigheden IFR zijn, en vroeg Aerovanguardia beleid en routeprocedures op te stellen die naleving van de regels bij IFR-weer garanderen1.

De copiloot van de Aerovanguardia-DC-3 HK-1503 had volgens Aerocivil weinig ervaring, met slechts 91:42 uur op het type, terwijl de gezagvoerder veel algemene ervaring had1.