Een verschil in snelheid en richting van wind. In de luchtvaart is de Engelse benaming "windshear" in gebruik. Tijdens een onweersbui daalt een grote kolom koude, dichte lucht met grote snelheid naar het grondoppervlak. Deze snel bewegende kolom kan worden omschreven als een downburst. Zodra de downburst de grond bereikt, spreidt het zich horizontaal uit in alle richtingen.
Zodra dit gebeurt, komt het onder de warmere lucht buiten de kolom.

Het mengen van deze lucht produceert een rollende vortex van wind. De vortex veroorzaakt vervolgens hoge windsnelheden in tegenstelde richtingen. De sterke wind die dit gust front veroorzaakt, wordt ook horizontale windschering genoemd.
Naast horizontale windschering, is een ander gevaarlijk fenomeen verticale windschering, ook bekend als een microburst, downburst, of downdraft. Als de wind iets opwaarts blaast onder het vliegtuig en plotseling verandert en neerwaarts blaast, is het resultaat een directe kracht die het vliegtuig neerwaarts duwt. Een windschering die heftig genoeg en plaatsvindt dicht bij de grond, kan resulteren in een totaal verlies van lift en leiden tot een stall.

Het vliegtuig op de afbeelding volgt de glide slope naar de landingsbaan (de lichtblauw lijn). Als hij de downburst binnen vliegt, krijgt het vliegtuig een toename van de headwind. Deze windtoename creëert lift, waardoor het vliegtuig boven de glide slope uitkomt. Om het vliegtuig naar de juiste positie terug te brengen, geven de piloten minder motorvermogen om de snelheid van het vliegtuig te verminderen en het zo te laten dalen. Terwijl het vliegtuig naar de andere kant van de downburst vliegt, verandert de windrichting en komt de wind nu van achteren. Hierdoor komt er minder wind over de vleugel en neemt de lift af: het vliegtuig zakt onder de glide slope. De tailwind blijft echter sterk en zelfs als de piloot vol motorvermogen geeft om lift te krijgen, is er weinig ruimte om te herstellen van de snelle daling. Hierdoor kan het vliegtuig vlak voor de baan crashen.