Als er iets ergs gebeurt is het de mens eigen het waarom hiervan te willen begrijpen. Er moet een reden zijn zodat er een plaats aan kan worden gegeven, het verwerkt kan worden, er lering uit kan worden getrokken.
Afhankelijk van zaken als godsdienst, cultuur, beroepsachtergrond etc. zal naar antwoorden worden gezocht. In relatie met het verongelukken van de A 330 bij Tripoli is een
- godsdienstig ingevulde reactie ‘De crash moet de hand van God zijn geweest’ (Ashraf Oydat in NRC-Handelsblad dd.15/05/2010);
- een cultureel bepaalde reactie ‘Afriqiyah Airways is de beste luchtvaartmaatschappij van Afrika’ (dezelfde Ashraf Oydat in hetzelfde NRC-Handelsblad);
- een beroepsgerelateerde reactie ‘Naar verluidt maakte het toestel een landing op de oostelijke baan. Dit zou een non-precision approach geweest zijn. Misschien totaal verblind door de morgenzon?’(vrij vertaald naar Koning Lucht hier op het forum dd. 13/05/2010).
Men kan het wel of niet eens zijn met deze duidingen, deze speculaties, maar het bezig zijn met het zoeken naar een antwoord op het ‘waarom’ is nuttig vanuit de optiek er uiteindelijk toch mee verder te kunnen. En daarbij mogelijkerwijs de stap te kunnen maken van ‘waarom’ naar ‘waartoe’. Zo kan zelfs aan dat wat niemand ooit gewild heeft zin worden gegeven.
Een luchtvaartgerelateerd voorbeeld: het verongelukken van twee Comets I. De harde les die werd geleerd was dat de ramen van een straalvliegtuig zeker niet vierkant moeten zijn.
Aansluitend op de reactie van 49015: hoe dichter bij huis, op de eigen huid, hoe meer het raakt. Als in de gecrashte A330 van Afriqiyah Airways geen enkele Nederlander zou hebben gezeten maar vooral mensen uit een land waar je niets mee hebt of een bedreiging in ervaart, krijgt bijvoorbeeld zo’n uitspraak over de hand van God toch een andere kleur.
Respectloos vind ik het worden op het moment dat iets al als een feit wordt geponeerd terwijl de zoektocht naar het ‘waarom’ nog in volle gang is. Zeker als het om het aanwijzen van mogelijke schuldigen gaat, gebeurt dit dikwijls. Iemand moet immers schuldig zijn aan door niemand gewilde gebeurtenissen. De illusie greep te hebben op het leven kan zo in ieder geval in stand worden gehouden en de pijn van het haast dodelijke gevoel van machteloosheid kan dan tenminste verdwijnen. Schuld verwijdert mensen echter en maakt eerder kapot dan dat hij heelt. Schuld verenigt niets, maar stelt mensen tegenover elkaar. Naar mijn mening verre van nuttig en zeer respectloos.
Het zoeken naar een antwoord, inclusief speculeren, vind ik respectloos worden als de antwoorden gebracht worden met een air alsof het DE waarheid zou zijn terwijl de zoektocht/het onderzoek nog in volle gang is. Daarin ben ik het altijd eens geweest met bijvoorbeeld Morning Glory, en nog.
Tot slot: wat een goede thread, R.C.! Ik heb de tijd genomen om er mijn gedachten over te laten gaan en ze verder te nuanceren. Vond het ook fijn de reacties van anderen op je vraag te lezen.