Air Canada-vlucht 143 was op 23 juli 1983 een vlucht van Montreal naar Edmonton met een tussenstop in Ottawa, uitgevoerd met Boeing 767 C-GAUN (vlootnummer 604)2. Aan boord van Air Canada-vlucht 143 waren gezagvoerder Robert Pearson, eerste officier Maurice Quintal, 6 cabinebemanningsleden en 61 passagiers2. Air Canada-vlucht 143 vertrok uit zowel Montreal als Ottawa met onwerkzame brandstofmeters en met te weinig brandstof aan boord2. Kort na 8:00 uur 's avonds Central Daylight Time kreeg de bemanning van Air Canada-vlucht 143 een waarschuwing voor lage brandstofdruk; de gezagvoerder besloot uit te wijken naar Winnipeg en begon te dalen vanaf 41.000 voet2. Bij Air Canada-vlucht 143 vielen beide motoren uit toen het toestel op 35.000 voet vloog, 65 mijl van Winnipeg en 45 mijl van Gimli; daarna bleven alleen de reserve-instrumenten over2. Om 8:32 uur 's avonds Central Daylight Time stuurde gezagvoerder Pearson Air Canada-vlucht 143 in overleg met de luchtverkeersleiding naar Gimli, toen zo'n 12 mijl verderop2. Gezagvoerder Pearson was ook zweefvlieger en bracht de Gimli Glider met zweefvliegtechnieken veilig aan de grond; in de eindnadering voerde hij een slip uit en zette het toestel binnen 800 voet van de drempel neer2. Bij de landing van de Gimli Glider klapte het niet vergrendelde neuswiel in; de wrijving van de neus over het beton remde het toestel af, waardoor mensen bij de dragracebaan aan het eind van de baan buiten gevaar bleven2. Air Canada-vlucht 143 gleed 17 minuten zonder motorvermogen1.

Bij de noodlanding van Air Canada-vlucht 143 in Gimli vielen geen doden en volgens de Board of Inquiry ook geen noemenswaardige lichamelijke verwondingen; passagiers en bemanning werden veilig geëvacueerd2.

De Board of Inquiry onder leiding van rechter George H. Lockwood publiceerde in april 1985 het eindrapport over de noodlanding van Air Canada-vlucht 143 in Gimli; een interim-rapport verscheen op 21 juni 19842. Volgens de Board of Inquiry is het simplistisch en onjuist om de noodlanding van de Gimli Glider af te doen als een metrische verwarring; het ongeluk had een combinatie van oorzaken2. Bij Air Canada-vlucht 143 werd de brandstof met druppelstokken gemeten en omgerekend met de factor 1,77, die liters omzet in ponden; de juiste factor voor kilogrammen was ongeveer 0,82. In Montreal werd voor Air Canada-vlucht 143 de 7.682 liter brandstof aan boord vermenigvuldigd met 1,77, wat 13.597 opleverde; iedereen dacht dat dit kilogrammen waren, maar het waren ponden2. Op basis van de minimaal benodigde 22.300 kilogram brandstof had Air Canada-vlucht 143 volgens de Board of Inquiry ongeveer 20.000 liter moeten tanken, vier keer zoveel als er werd bijgetankt2. Door de rekenfout vertrok Air Canada-vlucht 143 uit Montreal en Ottawa met maar de helft van de brandstof die de bemanning dacht te hebben2. De Board of Inquiry stelde vast dat Air Canada-vlucht 143 met blanco brandstofmeters vertrok, in strijd met de Minimum Equipment List, die vertrek in die situatie niet toestond2. De Board of Inquiry wees bij de Gimli Glider ook op tekortkomingen bij Air Canada, zoals de invoering van een metrisch toestel in een niet-metrische vloot, het niet toewijzen van de verantwoordelijkheid voor brandstofberekeningen en tekortschietende training2. Met de Boeing 767 verdween bij Air Canada de derde man in de cockpit, die eerder het tanken controleerde; volgens de Board of Inquiry vulde Air Canada dat gat niet op, wat bijdroeg aan de noodlanding van de Gimli Glider2.

De Board of Inquiry naar de Gimli Glider beval aan dat Air Canada zijn meeteenheden standaardiseert op basis van het metrieke stelsel2. Na het interne onderzoek van Air Canada naar vlucht 143 werd gezagvoerder Pearson zes maanden gedegradeerd en eerste officier Quintal twee weken geschorst; na een geslaagd beroep vlogen zij weer samen voor Air Canada1.

Pearson en Quintal ontvingen in 1985 als eersten het FAI Diploma for Outstanding Airmanship voor hun landing van de Gimli Glider1. De bijnaam Gimli Glider verwijst naar de landing op de voormalige militaire basis Gimli, waarvan een deel van de baan in gebruik was als dragracebaan2.