Surinam Airways-vlucht 764 was een rechtstreekse vlucht van SLM van Amsterdam Schiphol naar Paramaribo met een DC-8-62, geregistreerd in de Verenigde Staten1. Surinam Airways-vlucht 764 verongelukte op 7 juni 1989 rond 04:27 lokale tijd nabij Zanderij International Airport in het Para-district1. Bij aankomst van Surinam Airways-vlucht 764 was het zicht op Zanderij 900 m in mist; de verkeerstoren gaf het toestel vrij voor een VOR/DME-nadering naar baan 101. Bij Surinam Airways-vlucht 764 raakte motor 2 een boom van ongeveer 32 m hoog; daarna raakte de rechtervleugel een tweede boom, rolde het toestel om, sloeg ondersteboven op de grond en brak1.

Aan boord van Surinam Airways-vlucht 764 waren 187 personen: 3 cockpitbemanningsleden, 6 cabinebemanningsleden en 178 passagiers1. Bij Surinam Airways-vlucht 764 kwamen volgens het onderzoeksrapport 178 mensen om: alle 9 bemanningsleden en 169 passagiers1. Na de crash van Surinam Airways-vlucht 764 werden 15 personen levend uit het wrak gehaald, van wie er 7 later overleden; één kind bleef ongedeerd1. Bij de ramp met Surinam Airways-vlucht 764 kwamen vijftien voetballers van het Kleurrijk Elftal om, een team van voetballers met Surinaamse roots dat wedstrijden speelde voor het goede doel2.

De Surinaamse onderzoekscommissie stelde vast dat Surinam Airways-vlucht 764 door grove onzorgvuldigheid en roekeloosheid van de gezagvoerder onder de gepubliceerde minimumhoogten werd gevlogen en daardoor een boom raakte1. Als onderliggende factor bij Surinam Airways-vlucht 764 noemde de onderzoekscommissie dat SLM de regels over kwalificatie en certificering niet naleefde bij het inhuren van bemanning via Air Crew International1. Het ILS-DME van Zanderij was sinds een NOTAM van 29 december 1988 niet beschikbaar; toch vloog de bemanning van Surinam Airways-vlucht 764 een ILS/DME-nadering in plaats van de toegestane VOR/DME-nadering1. Volgens het rapport over Surinam Airways-vlucht 764 had het toestel op de crashplek op minstens 600 ft gevlogen als de vrijgegeven VOR/DME-nadering was gevolgd1. De gezagvoerder van Surinam Airways-vlucht 764 was 66 jaar en had zijn laatste vaardigheidscontrole op 16 april 1989 gedaan in een klein tweemotorig toestel in plaats van in een DC-81. Bij het onderzoek naar Surinam Airways-vlucht 764 bleek dat de juiste identiteit en bevoegdheden van de eerste officier niet eenduidig konden worden vastgesteld1.

Na Surinam Airways-vlucht 764 deed de NTSB op 24 april 1990 de aanbevelingen A-90-51 tot en met A-90-53 aan de FAA over inspecties van buitenlandse maatschappijen, leeftijdscontrole van piloten en regulering van bureaus voor contractpiloten3. De Surinaamse onderzoekscommissie beval na Surinam Airways-vlucht 764 aan het overheidstoezicht op SLM te versterken en een volledig rampenplan op te stellen voor opsporing, redding en onderzoek1.

De NTSB stelde na Surinam Airways-vlucht 764 vast dat de cockpitbemanning bestond uit drie Amerikanen die per week werden ingehuurd via Air Crews International, dat zelf geen vaardigheidscontroles deed3. Volgens de NTSB vlogen in de 6 maanden voor de ramp met Surinam Airways-vlucht 764 nog twee andere contractpiloten ouder dan 60 jaar als gezagvoerder voor de maatschappij3. Het onderzoek naar Surinam Airways-vlucht 764 werd gevoerd door een Surinaamse onderzoekscommissie, ingesteld op 8 juni 1989, met bijstand van de NTSB en de FAA omdat het toestel in de Verenigde Staten was geregistreerd1. De ramp met Surinam Airways-vlucht 764 werd in Nederland lange tijd jaarlijks herdacht; bij de 25e herdenking in 2014 was er een herdenkingsbijeenkomst in de Koningskerk in Amsterdam2.