Vlucht MH370 van Malaysia Airlines vertrok op 8 maart 2014 om 0042 uur Maleisische tijd (1642 UTC op 7 maart) van Kuala Lumpur naar Beijing1. Vlucht MH370 werd uitgevoerd met een Boeing 777-200ER met registratie 9M-MRO1. Vlucht MH370 verdween kort na een routinematige overdracht van de Maleisische aan de Vietnamese luchtverkeersleiding; het laatste radiocontact was om 1719:30 UTC (0119:30 Maleisische tijd)1. Uit radar- en satellietgegevens bleek dat vlucht MH370 terugvloog over het Maleisische schiereiland en daarna naar de zuidelijke Indische Oceaan vloog1. Na de eerste 38 minuten van de vlucht werden van MH370 geen uitzendingen meer ontvangen, terwijl het toestel volgens latere analyse van radar- en satellietgegevens nog zeven uur doorvloog2. De laatste vastgestelde positie van vlucht MH370 lag volgens de ATSB bij de noordpunt van Sumatra, zes uur voordat de vlucht in de zuidelijke Indische Oceaan eindigde2.

Aan boord van vlucht MH370 waren 239 mensen: 12 bemanningsleden en 227 passagiers1. Volgens het Maleisische onderzoeksrapport is de locatie van vlucht MH370 en van de inzittenden ondanks een uitgebreide zoektocht in de lucht en op zee onbekend gebleven1.

Het Maleisische ICAO Annex 13-onderzoeksteam publiceerde in juli 2018 zijn Safety Investigation Report over MH370 en concludeerde dat het de werkelijke oorzaak van de verdwijning niet kon vaststellen1. Het onderzoeksrapport over MH370 vond geen aannemelijk technisch falen dat de uitgeschakelde systemen en de afwijking van de route verklaart, maar kon dat door gebrek aan bewijs ook niet uitsluiten; tussenkomst door een derde partij kon evenmin worden uitgesloten1. Volgens het onderzoeksrapport over MH370 is er te weinig bewijs om met enige zekerheid te bepalen waarom het toestel van zijn route afweek, omdat het hoofdwrak, de Flight Data Recorder en de Cockpit Voice Recorder niet zijn gevonden1. Van MH370 zijn de flaperon, een deel van de rechter buitenste flap en een deel van de linker buitenste flap bevestigd als afkomstig van het toestel; mogelijke wrakstukken spoelden aan van de oostkust van Tanzania tot de oostkust van Zuid-Afrika1. De Australische ATSB schreef in zijn eindrapport van 3 oktober 2017 dat de redenen voor het verlies van MH370 pas met zekerheid kunnen worden vastgesteld als het toestel is gevonden2.

Na de verdwijning van MH370 nam ICAO normen aan voor het volgen van vliegtuigen: operators moeten grote verkeersvliegtuigen boven oceanisch gebied ten minste elke 15 minuten automatisch hun positie laten melden, van toepassing vanaf 8 november 20181. Na MH370 bepaalde ICAO dat vliegtuigen zwaarder dan 27 000 kg met een eerste luchtwaardigheidsbewijs vanaf 1 januari 2021 in nood ten minste elke minuut zelfstandig positie-informatie uitzenden1. Na de verdwijning van MH370 ontwikkelde een ICAO-werkgroep het Global Aeronautical Distress and Safety System (GADSS), een concept voor het opsporen van een toestel van de eerste afwijking tot en met de zoek- en reddingsactie1. Verordening (EU) 2015/2338, die uitdrukkelijk rekening houdt met de verdwijning van MH370, eist dat de cockpitvoicerecorder van vliegtuigen zwaarder dan 27 000 kg met een eerste luchtwaardigheidsbewijs vanaf 1 januari 2021 ten minste de laatste 25 uur bewaart7. Dezelfde Europese verordening die na MH370 werd aangenomen, eist dat het onderwaterbaken van een niet-uitwerpbare vluchtrecorder uiterlijk vanaf 16 juni 2018 ten minste 90 dagen uitzendt7. Volgens de ATSB hebben de zoektochten naar AF447 en MH370 geleid tot strengere ICAO-eisen: bakens op vluchtrecorders moeten vanaf 1 januari 2018 90 dagen werken en grote toestellen op afgelegen oceaanroutes krijgen een extra baken met groot bereik2.

De zoektocht naar MH370 begon op 8 maart 2014 en duurde 1.046 dagen, tot hij op 17 januari 2017 werd opgeschort op besluit van Maleisië, Australië en China2. Bij de onderwaterzoektocht naar MH370 werd meer dan 120.000 vierkante kilometer zeebodem met hoge zekerheid afgezocht en 710.000 vierkante kilometer zeebodem in kaart gebracht, zonder het toestel te vinden2. De ATSB wees in zijn eindrapport over MH370 een gebied van minder dan 25.000 vierkante kilometer aan met de grootste kans om het toestel te vinden2. Ocean Infinity zocht in 2018 in opdracht van de Maleisische regering naar MH370; die zoektocht begon op 22 januari 2018, eindigde op 29 mei 2018 en besloeg meer dan 112.000 vierkante kilometer, zonder resultaat1. Voor de nieuwe zoektocht naar MH370 vanaf 2025 gold 'no find, no fee': Ocean Infinity zou 70 miljoen dollar krijgen als het wrak werd gevonden, in een zoekgebied van 15.000 vierkante kilometer3. Een eerste zoekronde naar MH370 in 2025 werd begin april 2025 stilgelegd omdat het niet het juiste seizoen was; de Maleisische minister van Transport kondigde hervatting aan het eind van dat jaar aan4. Het Maleisische ministerie van Transport maakte op 3 december 2025 bekend dat de zoektocht naar MH370 op 30 december 2025 zou hervatten, voor in totaal 55 dagen, op basis van de overeenkomst met Ocean Infinity van 25 maart 20255. Ocean Infinity verliet op 23 januari 2026 het zoekgebied zonder MH370 te hebben gevonden; sinds 2018 bracht het bedrijf bij het zoeken naar MH370 meer dan 140.000 vierkante kilometer zeebodem in kaart6. Het Maleisische veiligheidsonderzoek naar MH370 werd uitgevoerd door een internationaal team van 19 Maleisiërs en 7 geaccrediteerde vertegenwoordigers uit het Verenigd Koninkrijk, Australië, Frankrijk, China, de Verenigde Staten, Indonesië en Singapore1. Het Maleisische onderzoeksrapport noemt de verdwijning van MH370 en de zoektocht ernaar ongekend in de geschiedenis van de commerciële luchtvaart1.