Announcement

Collapse
No announcement yet.

Een normale dag tijdens de zomermaanden, of toch niet…?

Collapse
X
 
  • Filter
  • Time
  • Show
Clear All
new posts

    #16
    Leuk verhaal! Ben benieuwd naar het vervolg.

    Comment


      #17
      Ha!, mooi verhaal man!

      Je schrijft het alsof je erg dicht bij het vuur hebt gezeten.


      Keep it up!

      Comment


        #18
        Originally posted by digits View Post
        En wie ben jij Koning Lucht, Phil of Martin ?

        (of de oudere dame met de ijzerstrenge stem ?)
        Ik ben de blonde achttienjarige stewardess, die pas 3 maanden in dienst is en de langste benen van de company heeft. (Die komt nog in het verhaal). Overigens wilde ik het aan jou overlaten om haar een naam te geven.


        --------------------------------------



        Phil en Martin waren alweer een stuk verder met het managen van de situatie. De autopilot stuurde het vliegtuig, de radiaal was in de FMS gezet, ze hadden de flaps in kunnen trekken en ook vermogen terug kunnen nemen op de enige krachtbron die hen nog in de lucht hield. Ze waren de QRH aan het afhandelen.

        Terry had ook niet stil gezeten. Er was voldoende fire cover over om de triple te laten vertrekken. De mayday-kist was overgezet naar de departure frequentie en de radio was weer tot leven gekomen. Ook de 737's zouden mogelijk nog kunnen vertrekken afhankelijk van de intenties van de 263Hotel.

        Pete was bezig zijn mannen te briefen over de aankomende situatie en de mogelijke consequenties en de te nemen acties. Ze wisten uiteraard nog steeds niet op welke baan de kist zou gaan landen en of'ie inderdaad wel terug ging komen naar Manchester.

        De QRH en de After Take Off checklist waren gedaan. Tijd om te beslissen waar Phil en Martin zouden landen. Ze waren het er heel snel over eens dat dat Manchester zou worden. De verkeersleiding werd geïnformeerd, ze kregen te horen dat er geen motoronderdelen op de baan gevonden waren en dat ze baan 06R, de langste konden krijgen. Phil vond het nu tijd met 'zijn' crew en passagiers te praten. De nummer one werd naar de flightdeck gedirigeerd. Zichtbaar aangeslagen door wat er aan het gebeuren was, kwam ze naar binnen. Phil draaide zich om, gebaarde haar te gaan zitten. Hij keek haar met een geruststellende blik aan. Legde uit dat ze een motorstoring gehad hadden, dat de situatie volledig onder controle was en dat ze met ongeveer 15 minuten terug zouden keren naar Manchester. Prepare for a precautionary landing. Hij legde een hand op haar schouder, vertelde dat dit een standaard drill was, die ze iedere 6 maanden in de sim oefenden en dat hij overtuigd was dat het een normale landing zou worden. Deze actie herstelde de kalmte in de nummer one, die zijn instructies herhaalde, zoals dat erin gedreund was tijdens de training. Ook vertelde Phil haar dat hij eerst een aankondiging zou maken naar de passagiers terwijl zij de rest van de crew kon briefen. Phil dacht even twee seconden na, haalde diep adem en maakte een feilloze aankondiging over de motorstoring, waarbij hij vertelde dat ze vermogen verminderd hadden op de betreffende motor en dat, zoals standaard was in dit soort omstandigheden de brandweer op ze zou wachten bij aankomst in manchester. Ook vertelde hij erbij dat hij zo snel mogelijk zaken zou regelen voor aansluitend vervoer en hij beloofde op de grond met uitgebreidere info te komen.

        Terry had met de brandweer gesproken, zij zouden zich opstellen langs de baan 06 Rechts. Ook werd besloten om de communicatiekanalen op 121.6 beschikbaar te maken voor direct overleg tussen de gezagvoerder en de brandweer, zoals gebruikelijk is in de U.K..

        Phil had zich voorbereid op de approach en had een keurige briefing gedaan. Hij nam nu controle over van Martin, die een sterk staaltje stuurmanskunst had laten zien, maar het was policy om de captain te laten landen in deze omstandigheden. Phil vond dat best jammer, omdat de supervisie rol hem extra tijd had gegeven om zijn command decisions te maken. Ze hadden de verkeersleiding geïnformeerd dat ze op de taxibaan zouden stoppen om de remmen te laten checken. Ze waren nog steeds boven max landingweight, maar met de lange baan, zou dit geen enkel probleem op moeten leveren. Phil had zichzelf nog extra gebriefed op de flare. Denk eraan, hogere snelheid, door de lagere flapsetting, daardoor meer elevator authority het gas zou er rustig af moeten, wat opgevangen moest worden met de voeten. Ook zouden ze de reverser volledig gebruiken. Ze zouden stoppen op de taxibaan en communiceren met de brandweer. Vervolgens moesten ze op een motor taxiën. Ook had Phil besloten dat hij de passagiers persoonlijk te woord zou staan. Hij hoopte dat er tenminste snel een stand beschikbaar zou zijn en misschien een reserve kist. Natuurlijk had hij daar geen controle over en hij had bovendien wel belangrijkere zaken aan zijn hoofd.

        Pete nam de laatste aanwijzingen door met zijn collega's en gaf ze een goede peptalk.

        Comment


          #19
          Spannend en leuk geschreven, kan niet wachten op het vervolg!

          Comment


            #20
            Originally posted by Koning Lucht View Post
            Ik ben de blonde achttienjarige stewardess, die pas 3 maanden in dienst is en de langste benen van de company heeft. (Die komt nog in het verhaal). Overigens wilde ik het aan jou overlaten om haar een naam te geven.
            Ik voel me vereerd! Ik denk dat "Natasja" hier wel gepast is ? Getuigt niet echt van bijster veel fantasie, ik weet het.

            Comment


              #21
              dat hij niet Engels was, en een beetje een ijdeltuit, maar dat was alles.
              He KL ik dacht even, hij zal zichzelf toch niet bedoelen!? :D
              Vervolgens nee dat kan niet want hij zat die dag niet op die stoel......

              Leuk verhaal KL. Ik denk dat Art Horizon in jouw een waardig vervanger heeft gevonden indien hij besluit definitief het internet de rug toe te keren en met een goed glas wijn en een Davidoff Nr 1 bij de open te haard gaan zitten.

              Blijkt toch maar weer dat je bij je huidige maatschappij echt te veel vrije tijd hebt! ;)
              Last edited by ph-gjk; 24-08-2010, 22:00.

              Comment


                #22
                Heel leuk om te lezen, ben benieuwd naar het vervolg !

                Comment


                  #23
                  Boeiende story, KL. Geweldig dat je de gebeurtenissen vanuit afwisselende perspectieven vertelt: dat vergroot mijn leesplezier!
                  Go on, please!

                  Comment


                    #24
                    Phil had de kist inmiddels op finals gedirigeerd de flaps en het gear hingen eruit, hij had de kist stabiel, maar het was wel wat harder werken dan normaal. De landing checklist was gedaan. 'Cleared to land'

                    Hij keek met dezelfde strakke blik naar de baan, als de blik waarmee Terry naar de kist tuurde door zijn verrekijker. Ook Pete zijn gezicht stond strak.

                    Daar ging'ie dan 100'… blijven scannen Phil…

                    50…
                    40…
                    30…
                    en een rustig pitch up moment, dat ging soepel…
                    20…
                    ja, nu de thrust eraf en de rudder in dezelfde beweging
                    10…

                    Touchdown

                    Speedbrakes up! zei Martin, terwijl Phil de kist deroteerde. Heel rustig trok hij de reverser.

                    ROLL ROLL ROLL, commandeerde Pete terwijl hij van Terry toestemming had, om de baan op te rijden. Het zag er goed uit, de kist decelereerde netjes, alles zat er nog op en aan en de motor leek in het voorbijgaan niet al te zwaar beschadigd. Hij had zijn mannen nog even op het hart gedrukt voorzichtig te zijn bij de life engine en extreem voorzichtig te zijn in de buurt van de banden. Als die zouden klappen terwijl ze ernaast stonden, konden ze zelfs de stevig gebouwde brandweermannen in tweeën rijten.

                    De kist kwam tot stilstand op de taxibaan. Martin slaakte een zucht. Ook Phil was zichtbaar opgelucht, maar ze waren er nog niet helemaal. Even afwachten wat de brandweer ging zeggen. Ze kregen de 'thumbs up' van de brandweer, die geen oververhitte remmen constateerden en geen reden zagen om de kist NIET terug te laten taxiën naar de gate. Ze konden gelukkig in een keer door naar een vrije gate, met de brandweerwagens op de hielen. Daar aangekomen wilde Phil routinematig 2 motoren uitzetten, maar realiseerde zich, toen hij naar de fuel controls keek, dat hij vandaag minder werk had. Voor de verandering werd er meteen een external power unit aangesloten, waarop ook de APU uit kon. Met al het risico op een brand redelijkerwijs geëlimineerd besloot Phil de brandweer, na een hartverwarmend dankwoord, terug te sturen naar de kazerne. Het seatbeltsign had hij aan laten staan. Tijdens het taxiën had hij de passagiers verzocht te blijven zitten, zodat hij ze persoonlijk kon uitleggen wat er gebeurd was. Phil had Martin gevraagd of hij tijdens de toespraak het 'schip' wilde bewaken vanuit de flight deck om, nadat iedereen van boord was, hem te vergezellen in de terminal om de passagiers' vragen te beantwoorden. Martin was dan misschien een klein beetje een ijdeltuit met een gezonde dosis zelfvertrouwen… Dit zag hij toch niet helemaal zitten, totdat Phil hem toefluisterde dat hij, toen hij terugkwam van de walkaround een paar erg knappe blondines van een jaar of 23 had zien zitten, die misschien wel erg geïnteresseerd waren in zijn verhaal en zijn lichte accent. Martin kreeg die twinkel in zijn ogen en de voor hem zo kenmerkende glimlach op zijn gezicht en stemde toe. Phil vroeg ook of hij base admin wilde bellen voor een 'welcome committee' om verdere info en misschien wat vouchers aan te passagiers te geven. Phil kwam vervolgens de cockpit uit en schraapte zijn keel pakte de handset en sprak de passagiers toe met de voor hem kenmerkende kalme toon, zonder sterke overdrijvingen en zonder te stotteren. Hij was verbaasd dat iedereen inderdaad was blijven zitten, conform zijn verzoek. Hij legde uit wat er gebeurd was, wat ze gedaan hadden om de situatie te controleren en de rol van ieder lid van het team. Ook vertelde hij eerlijk dat hij niet precies wist wanneer ze naar Arrecife zouden vliegen, maar dat er mensen van het grondteam onderweg waren. Hij verzocht de mensen voorlopig bij de gate te blijven, waar hij samen met Martin en de cabin crew eventuele vragen graag zou willen beantwoorden. Hij steeg tijdens deze speech op het, toch al aanzienlijke, voetstuk waar hij voor de passagiers op stond. De spanning die zich over de laatste 45 minuten ofzo meester had gemaakt van de passagiers, veranderde hierop in een euforie dat het allemaal goed was afgelopen. En dit uitte zich in een minutenlang applaus voor de captain, die hiervan meer aangeslagen was, dan de hele gebeurtenis ervoor. Hij gaf de passagiers toestemming om het vliegtuig te verlaten en naar de gate te gaan, niet in de laatste plaats om zelf even op adem te komen in cockpit. Aangekomen in de cockpit belde hij met de verkeersleider en de brandweercommandant, waar hij nu eindelijk de namen van leerde kennen.

                    To be continued... (Mevrouw Digits is tenslotte nog niet voorgekomen)

                    Comment


                      #25
                      Geweldig verhaal!

                      Comment


                        #26
                        Ik weet het, mij is niets gevraagd...

                        Ivana afkomstig uit Oost-Europa lange benen tot in de hemel en blauwe ogen waar je in kunt verdrinken. Daarom is het weer in Manchester altijd grijs want al het blauw zit in haar ogen....
                        Nu ken ik haar persoonlijk uit mijn tijd "in het grootste open lucht museum der antieken oudheden". Haar aanwezigheid maakte veel goed voor alle expats met een hang naar het "oude" vertrouwde continentale Europa.

                        maar ik kan me met Natascha ook wel vinden....:(

                        Comment


                          #27
                          Originally posted by ph-gjk View Post
                          Nu ken ik haar persoonlijk uit mijn tijd "in het grootste open lucht museum der antieken oudheden".

                          Ow, je bedoelt Groot Katwijk...

                          Comment


                            #28
                            Ja Groot Katwijk hahah

                            Jij blijft ook een liefhebber van The greatest Empire, alleen dat is 65 jaar geleden in duigen gevallen. De laatste fossielen van dat apeneiland die nog een beetje indruk hebben gemaakt in de wereld zijn Winston Churchill and The Iron Lady
                            Verder is het een en al schroot en vergane glorie naar mijn bescheiden mening.


                            Kijk inmiddels uit naar het volgende hoofdstuk, vooral doorgaan zou ik zeggen ....:biertje:

                            Comment


                              #29
                              Pff het tempo waarmee ik deze posts lees is niet meer gezond! Kan niet wachten op het volgend deel!

                              Comment


                                #30
                                Nou vooruit dan maar... Het slot. Sorry GJK, ik heb haar Natasja genoemd...



                                Na een aantal minuten droeg Phil het lege vliegtuig over aan de engineers die nog wel wat werk zouden kunnen verzetten. Phil, Martin en de Cabin crew liepen nu met de uniformen strak georganiseerd de gate in, om daar voor nog zeker een uur de passagiers te woord te staan. Uiteindelijk kwamen de mensen van base admin met vouchers en het goede nieuws dat de reservekist vanuit Gatwick onderweg was om de passagiers nog diezelfde avond naar Arrecife te vliegen. De meeste passagiers wilden persoonlijk afscheid nemen van de crew. Pas toen de laatsten weg waren, ging de crew terug naar de crewroom om daar bij te komen en nog over het incident na te praten. Daar aangekomen barstte de jongste van de cabin crew,Natasja, ze was pas 3 maanden in dienst, eindelijk in snikken uit. De spanning hadden haar eindelijk overmand, terwijl ze daarvoor haar gezicht strak in de plooi had kunnen houden. Phil troostte haar en na een paar minuten was het eerste verdriet over. De base manager bedankte de crew en vertelde Phil, dat ze op kosten van de zaak uit eten konden gaan die avond. Hier werd gretig gebruik van gemaakt.



                                All's well that ends well then? Nou niet helemaal.

                                De economische malaise had amper een jaar later ook dit bedrijf stevig in zijn greep. Het management zag zich genoodzaakt, diepgaande maatregelen te nemen. Dit zorgde ervoor dat er grote onrust onder het vliegerskorps ontstond. De maatregelen werden over het algemeen gezien als 'short term solutions' die op de langere termijn het bedrijf wel eens op zouden kunnen breken. Toen uitlekte hoe groot de bonussen waren, die het management zichzelf had toebedeeld in deze 'tijden van crisis' en hoeveel mensen er zouden lijden onder de maatregelen van het management, knapte het moraal van de vliegers.

                                Phil raakte zijn command op de 757 kwijt en moest in eerste instantie genoegen nemen, met command op de 737. Geen straf, maar toen er later ook nog demoties zouden komen, dreigde hij weer F/O te worden met het bijbehorende lagere salaris. Hoewel dit op het allerlaatst vermeden werd, was de lol er bij Phil goed vanaf, ook omdat de situatie binnen het bedrijf zijn tol had geëist. Zijn huwelijk was op sterven na dood.

                                Voor Martin was de pil zo mogelijk nog zuurder, hij kreeg op kerst avond een brief die aan 15% van de vliegers gericht was. Hij ging zijn baan in het geheel verliezen. Uiteindelijk, nadat het hele proces in gang gezet was en hij eigenlijk al formeel ontslagen was, kreeg hij een aanbod om te mogen blijven, maar op een zomercontract. Martin had inmiddels een vast contract bij een andere airline kunnen bemachtigen, maar hij ging er in salaris stevig op achteruit. Ook zou hij WEER moeten verhuizen, ondanks dat hij voelde, dat hij net aan het aarden was in Engeland. Martin heeft het aanbod afgeslagen met daarbij de woorden dat hij een zomercontract substandaard vond en dat ze dat op een plaats konden steken waar de zon niet schijnt.

                                Ik kan niet anders dan dit verhaal afsluiten met een gedichtje dat ik onder het verhaal van Art vond…

                                Ein kühner Flieger, Freund von allen Winden,
                                Ein freier Vogel über höchste Wipfel,
                                Ein Segler über Meere, über Gipfel,
                                Nichts kann ihm seine stolzen Flügel binden.
                                Da fährt ein Blitz dem Starken ins Gefieder
                                Und stürzt ihn nieder.

                                Comment

                                Working...
                                X