Announcement

Collapse
No announcement yet.

Een normale dag tijdens de zomermaanden, of toch niet…?

Collapse
X
 
  • Filter
  • Time
  • Show
Clear All
new posts

    Een normale dag tijdens de zomermaanden, of toch niet…?

    Een normale dag tijdens de zomermaanden, of toch niet…?

    De wekker was die dag redelijk vroeg gegaan voor Martin, maar niet extreem vroeg. Dit was een verademing tijdens het zomerseizoen. Vandaag zou Martin naar Arrecife vliegen. Hij was inmiddels bijna 3 jaar in dienst als First Officer op de B757 en voelde zich helemaal comfortabel met de machine. Zijn shirt was netjes gestreken, schoenen gepoetst. Nu alleen de stropdas nog.

    Phil stond zich te scheren. Hij was nu 6 maanden gezagvoerder en voelde zich nog niet helemaal op zijn plek. Er waren de nodige incidenten op de grond geweest en dat incident met de slide die per ongeluk opgeblazen was door een van de dames, was hem niet in de koude kleren gaan zitten. Maar goed, er was niemand door verwond en het was alleen een grote papierwinkel geweest. Goed, Arrecife dus vandaag. Martin kende hij vaag, hij wist dat hij niet Engels was, en een beetje een ijdeltuit, maar dat was alles. Hij had al even naar het weer gekeken en het was een stralende dag, met een, voor de tijd van het jaar ongebruikelijke, noordoosten wind.

    Pete zat zich in de brandweerkazerne een beetje te vervelen. Nog een uur of 3 en dan zat zijn werkweek er weer op. Gelukkig maar, dan kon hij eindelijk eens een barbecue hebben die avond. (Brandweermannen zijn natuurlijk ook een beetje pyromaan).

    30 minuten later ontmoeten Martin en Phil elkaar in de crewroom, ze kwamen eigenlijk op hetzelfde tijdstip binnen. Phil was onder de indruk van het Engels van Martin. Hij had in de 3 jaar een behoorlijk 'stiff upper lip' accent ontwikkeld. Het papierwerk kwam vlot de printer uitgerold. Naast de verwachte strakke winden in op de 'Canaries' was het weer uitmuntend. In de NOTAMS stond ook niets dat een normale vlucht in de weg zou staan. De brandstof beslissing, 16 ton, dat zou ze een extra 10 minuten holding geven, ze verwachtten een vrij drukke dag op Arrecife. Dus… meteen naar de kist dan maar, dan konden ze misschien net effe voor die 2 company 737's met dezelfde ETD pushen…

    Terry kwam uitgerust de control tower binnenwandelen. Hij had 3 dagen vrij geweest en met het mooie weer had hij kunnen genieten van wat tijd in het mooie Lake District. Eerst even lekker meeluisteren, voordat hij de dienst over zou gaan nemen van zijn collega. Op de strips met departures, kon hij zien dat de ergste morgenpiek al over was, maar dat er nog een paar departures waren naar de Canarische Eilanden en de gebruikelijke longhaul charters. Hij bedacht zich net dat dit al zijn 12e jaar op Manchester Tower was.

    Intussen had de familie Kavanagh twee heerlijke cappuccino's soldaat gemaakt. De twee kinderen vermaakten zich prima tussen alle dingen die te beleven zijn op een luchthaven. Vooral op de 4 jarige hadden de vliegtuigen een enorme indruk gemaakt. Het gezin had een heerlijk relaxte nacht in een van de vele airport hotels gehad en stuk voor stuk zag ieder ernaar uit om eindelijk op vakantie te gaan. Arrecife was ze aangeraden door vrienden, omdat het zo'n kindvriendelijk eiland zou zijn. Ah, de piloten kwamen net aanlopen, dan zullen we zo wel gaan boarden…

    Phil en Martin liepen de airbridge binnen, terwijl ze druk in gesprek waren over van alles en nog wat. Ze konden het erg goed vinden. Besloten was dat Martin de kist 'uit' zou vliegen en Phil terug. Fluitend sloeg Phil de deur van de airbridge achter zich dicht, om de trap af te gaan, voor de walkaround. Martin was inmiddels het vliegtuig ingelopen en was rechtsaf geslagen om even met de meiden achterin te kletsen, ze hadden tijd genoeg. Het zat nou eenmaal in het karakter van Martin om even te laten merken dat hij aanwezig was en een beetje te flirten. Dit zorgde trouwens ook vaak genoeg voor een prettige werksfeer aan boord.

    Pete was voor de brandweerkazerne in de zon gaan zitten, wat een fantastische dag. De brandweerwagens waren gepoetst, ze straalden in de zon. De rode kleur was een lust voor het oog. Vanmiddag zou er een uitgebreide oefening zijn, waar hij gelukkig onderuit kon komen. Hij zou dan zijn eigen vuurtje aanleggen in de barbecue. Hij kon de worstjes en hamburgers bijna ruiken.

    To be continued…

    Disclaimer: dit verhaal is zeer losjes gebaseerd op een feitelijke gebeurtenis. De namen zijn geheel door mij verzonnen.
    Last edited by Koning Lucht; 23-08-2010, 17:01.

    #2
    Ik kijk al uit naar het vervolg!

    Comment


      #3
      komt u maar

      Comment


        #4
        ik voel een vogel een motor in gaan in het vervolg!

        Comment


          #5
          [YOUTUBE]http://www.youtube.com/watch?v=RPkZBR89y_M[/YOUTUBE]

          By any chance..? :radar:

          Comment


            #6
            Mooi verhaal, ben 3 weken terug ook naar Arreciefe gevlogen. Ben benieuwd naar het vervolg!

            Comment


              #7
              misschien gek maar ik krijg voornamelijk trek in hamburgers en steaks :grijns:

              Comment


                #8
                Martin had inmiddels de security and safety equipment check gedaan, het techlog bekeken en had de FMS voorbereiding zo goed als klaar. Phil maakte het zichzelf gemakkelijk op het schapenvachtje, waar hij toch zo'n 10 uur op zou moeten gaan zitten. Hij had zijn eigen thee meegenomen en genoot nu van een kopje ontiegelijk sterke thee met een extra scheut melk, zoals alleen de Engelsen het kunnen drinken. De kist was technisch helemaal up to date, ze zouden de schematijd met gemak moeten kunnen halen. Martin leek een goede operator, dus ook daar waren geen zorgen over. 'Before Start Checklist, plees'…

                Het gezin Kavanagh was inmiddels bij de zitplaatsen gekomen. Met 1 kind van 4 en een van 6 reizen, was behoorlijk vermoeiend. Tijdens de check-in hadden ze om zitplaatsen bij de nooduitgang gevraagd, voor de extra beenruimte. Dit was door de check-in dame geweigerd, kinderen mogen nu eenmaal niet bij de nooduitgang zitten. Daarop was vader John redelijk tekeer gegaan tegen de dame, waar hij zich later eigenlijk een beetje voor geneerde. Ze had simpel gevraagd of ze door moest gaan met het check-in proces of dat ze liever gingen zwemmen. In plaats van naast de nooduitgang zaten ze nu zo'n 2 rijen achter de motoren, waardoor ze een goed zich naar beneden hadden. Niet belemmerd door de vleugels. Bijkomend voordeel was dat de dame geregeld had dat ze een rij aan de linker kant en aan de rechterkant van het gangpad hadden. Hoewel er van de zes stoelen nog 1 bezet was, hadden ze de enige vrije stoel in het toestel naast zich, zodat ze iets meer ruimte hadden voor de kinderen, wat bijzonder aardig was van de dame. John geneerde zich eigenlijk nog een beetje meer…

                Terry had een lekkere flow opgezet voor de departures, hij verwachtte dat de 757 zou pushen voor de 2 737's, die beiden op 5 minuten van elkaar en de 757 zouden moeten vertrekken. Het landend verkeer begon sterk af te nemen, nadat de morgenpiek voorbij was, en de longhaul van over de oceaan voor het grootste gedeelte geland was. Hoe het met de 777 stond die terug naar de woestijn ging, kon hij nog niet zeggen. Meestal gingen ze op tijd… 'Thomson 263 Hotel, request taxi…' Ah, Terry zag op de strip dat de 757 uit zou taxiën, dat kwam goed uit voor de flow, als die 777 binnen nu en 5 minuten zou pushen.

                Pete zat zich eigenlijk een beetje te vervelen en zwaaide maar eens naar de langs taxiënde 757. De mannen voorin zwaaiden vrolijk terug, nog twee uur…

                Martin had zojuist naar de brandweerman, die voor zijn kazerne van de zon zat te genieten, gezwaaid. Goh, was zijn gedachte, die mannen moeten het doen, als het een keer… Die gedachte verdween vlug, waarna hij nog even aan de PR van de maatschappij dacht en even zwaaide naar het spotters terrein waar behoorlijk wat aanloop was door het mooie weer. Take-off review? Met een vragende blik keek hij richting Phil die zijn duim opstak, maar hij werd onderbroken, omdat hij het verzoek kreeg om over te schakelen naar 'Tower'. Nadat Martin had ingechecked zei hij: ok, Derate 1 assumed to 45, flaps 5, stab 4 units, emergency turn: 2 miles of mike charly tango, here (wijzend op zijn rdmi), we turn left, heading ttreezero zero, to intercept radial zero eight four inbound wallesey and back here for an early beer… Phil grinnikte en Martin had de 'Before Take-off checklist al in zijn hand. De cabine camera had al geflashed met 'cabin secure', er hing niemand op final, wat could possibly go wrong now…?

                Thomson 263Hotel, line up runway 06Left. Terry had zijn sequence goed op orde de 777 taxiede langzaam achter de 75, daarachter de twee 73's.

                Intussen kon John Kavanagh eindelijk een beetje relaxen in de cabine. Ze waren eindelijk op weg naar hun verdiende vakantie. Hij kon vanuit zijn raampje precies zien hoe ze de baan opdraaiden.

                Pete had zijn stoel iets gedraaid, om naar de vliegtuigen te kunnen kijken. Hij vond het huilende geluid van de Rolls Royce RB211 motoren een van de mooiste geluiden van de luchthaven. Fantastisch Brits product, met maar liefst 3 assen. Ja, motoren was zijn hobby. 40 duizend paardenkrachten per motor en de lagering van de 3 assen… Mooi stukje techniek. Hij dacht even terug aan zijn laatste vakantie naar Florida, waar ze bij Fantasy of Flight de Merlin engine hadden bekeken…

                Disclaimer: dit verhaal is zeer losjes gebaseerd op een feitelijke gebeurtenis. De namen en delen van het verhaal zijn geheel door mij verzonnen.

                Comment


                  #9
                  Ze hadden de take-off clearance gekregen, Martin schoof de trust levers naar 1.1 EPR, wat altijd zo moeilijk te zetten was. De motoren stabiliseerden zich netjes, waarop hij de EPR knop op het glareshield indrukte. Heerlijk, dat huilende geluid van opspinnende Rolls Royce horsepowers… Hij begeleide de thrustlevers naar de take-off positie en duwde tegelijk de stick een stukje naar voren, om voor extra tractie van het neuswiel te zorgen. Phil had inmiddels zijn hand op het gas, textbook take-off…

                  Terry keek even naar de rollende 75. Tja, dan de triple, niemand inbound voor minimaal 10 minuten…

                  John Kavanagh genoot met volle teugen, omdat hij door de kracht van de take-off power in zijn stoel gedrukt werd… Zijn vrouw had voor de vlucht nog haar angsten kenbaar gemaakt… Vliegen was niet HAAR favoriete bezigheid…

                  Eighty… Check. De krachtige machine denderde sneller en sneller over het asfalt. Martin had er plezier in. Nog een paar knopen, dan waren ze onderweg…

                  Vee one, Rotate. Hij trok rustig aan de knuppel, de neus begon zich te verheffen…


                  Disclaimer: dit verhaal is zeer losjes gebaseerd op een feitelijke gebeurtenis. De namen en delen van het verhaal zijn geheel door mij verzonnen.

                  Comment


                    #10
                    Leuk en lekker om te lezen! Can't wait!

                    Comment


                      #11
                      boem… boem… BOEM… BOEM… BOEM… BOEM

                      Ow Bollocks, dacht hij, terwijl hij een scheut adrenaline door zich heen voelde gaan. BOEM… BOEM… Phil kreeg dezelfde scheut door zijn aderen… Hij wilde instinctief schreeuwen 'I have control!' om controle over 'zijn' kist te krijgen, maar er waren belangrijker dingen te doen. BOEM… BOEM… POSITIVE RATE,

                      Martin antwoordde automatisch GEAR UP! BOEM…BOEM.., hij zag hoe de EPR, N1, N2 indicaties vibreerden, de klappen waren harder dan hij ooit voor mogelijk gehouden had, de kist begon nu zelf ook te trillen en hij kon door het rudder voelen dat de motor steeds thrust leek te verliezen en weer terug te pakken…

                      Terry had de 757 zien roteren en wilde juist de triple zijn line up clearance geven, toen zijn 25 jaar ervaring als controller hem nog een keer naar de 75 deed kijken. Hij zag de vlammen uit de motor slaan en inmiddels had het geluid van de pulsende klappen ook de toren bereikt. Zonder twijfel ramde hij op de alarmknop om de brandweer te informeren. Zijn jongere collega had de telefoon voor de brandweer al in de hand.

                      John Kavanagh was in een keer lijkbleek geworden. Hij had een zwarte flits gezien voor de rechtermotor, een microseconde later sloeg het normale geluid van de motor over in een pulserend geknal harder dan hij ooit gehoord had… de vlammen sloegen synchroon met het geluid, voor en achter uit de motor. Er waren mensen aan het gillen, kinderen aan het huilen…

                      Het geluid van de knallen en het loeiende alarm bereikten Pete tegelijkertijd. Het duurde een microseconde voordat het doordrong. Hij sprong van zijn stoel af, geholpen door dezelfde scheut adrenaline die seconden eerder door Phil, Martin, de 6 cabine dames en de 234 passagiers was heen geschoten.

                      Martin paste een oud trucje toe, dat hij al in zijn middelbare schooltijd geleerd had. Als hij stress had voor een proefwerk, spande hij altijd even goed zijn beenspieren aan, om de adrenaline uit zijn bloed te krijgen en geconcentreerder te kunnen denken. Hij had de kist goed uitgetrimd, het rudder was lichtjes ingetrapt om te compenseren voor het verminderde vermogen op de rechtermotor, maar met de pulserende thrust, was het lastig alles helemaal stabiel te houden.

                      Phil was inmiddels ook over de eerste schok heen. Met een snelheid waar Martin jaloers op was, knalde hij de m'aidez call de ether in met daarin feilloos de intenties.

                      Terry verwachtte de call al, hij had zijn jongere collega al naar liverpool zien bellen. Hij bevestigde de mayday call en wist uit ervaring dat hij het daarbij moest laten voor dit vliegtuig. Hij riep de triple op met de mededeling dat ze bij de holding moesten wachten, vanwege de emergency. Een simpele willco en het callsign gaven aan dat de mannen uit het midden oosten het begrepen hadden en ook wisten dat dit het moment was om de frequentie vrij te houden. En daarna… een ijzige stilte op de radio, terwijl in de verte de knallen van de motor weg aan het ebben waren…


                      Disclaimer: dit verhaal is zeer losjes gebaseerd op een feitelijke gebeurtenis. De namen en delen van het verhaal zijn geheel door mij verzonnen.

                      Comment


                        #12
                        Leest lekker weg, keep on going KL!

                        Comment


                          #13
                          Martin zag dat ze door de 400' AGL waren en vroeg instinctief om de failure te indentifyen. Severe damage engine 2, was het oordeel van Phil. Martin antwoordde met 'confirmed, recall items, confirm thrust lever 2' terwijl hij met een hand op de rechtergashandle wees. "Confirmed' Hij trok in een vloeiende langzame beweging het gas dicht. Tegelijkertijd, duwde hij de neus licht en werd geholpen door het verminderen van de totale thrust. Hij bracht netjes het rudder verder in, en hield de heading binnen 5 graden… Zonder te kijken voelde hij de ruddertrim en trimde de boel uit.

                          Pete schreeuwde intussen instructies richting zijn collega's, terwijl dat eigenlijk niet eens nodig was; iedereen was al meegegaan in de stroomversnelling. Binnen seconden was de serene rust van die heerlijke zomermorgen verstoord door het alarm en het contact met de tower. Alle mannen zaten al in de wagens en reden met loeiende sirenes richting de baan, daarbij voorrang verleend door de 737's die beiden vrijwillig tot stilstand waren gekomen.

                          John - twee rijen achter de motor- was inmiddels in een staat van paniek, hij had twee schreeuwende kinderen naast zich. De knallen waren verdwenen, maar hij was nu zo mogelijk nog meer verontrust doordat het geluid uit motor 2 volledig verdwenen leek te zijn. Ook was er een lichte chemische lucht, gemengd met de geur van verbrand vlees de cabine ingekomen. Er hing ook een lichte rookpluim. Op dat moment leek hij uit een soort trance wakker te worden, omdat de cabine dames gecoördineerd geroepen hadden, de hoofden laag te houden. Hij had zijn 4 jarige zoon instinctief beetgehouden en nu boog hij voorover om te voorkomen dat ze de rook zouden inademen. Zijn vrouw was stoïcijns gebleven tijdens dit alles en had de oudere dochter onder haar hoede.

                          Terry had intussen ook nog tijd gevonden om contact te zoeken met de havendienst om een inspectie van de baan te regelen, om te kijken of er onderdelen op de baan lagen. Hij had ook orders gegeven om de, tot dan toe gesloten, tweede baan open te stellen en te inspecteren.

                          Martin had het vliegtuig netjes uitgetrimd en de recall items waren afgerond door Phil, die besloten had om in ieder geval 1 fire extinguisher bottle in de motor te legen. Hij had zich hierbij laten helpen door de lichte brandlucht die zich ook in het flight deck openbaarde, ondanks dat er geen fire indication was. Martin schakelde de autopilot in. Ze hadden het 2 mile punt bereikt en de bocht was al handmatig ingezet, maar nu was het tijd om de rest van de taken te gaan managen. Phil bevestigde nu dat ze radiaal 084 inbound zouden intercepten richting Wallasey en naar 3 en een half duizend voet zouden klimmen. Het antwoord was bevestigend, er werd bij gezegd dat Liverpool ook beschikbaar was voor de landing. Mooi meegenomen.

                          De situatie in de cabine was gelukkig snel verbeterd, nadat de dames gecoördineerd geroepen hadden. De rooklucht was snel weggetrokken en de dames konden stoppen met roepen. Er was een jongeman die zijn gordel losgemaakt had en in het gangpad volledig in paniek was. De wat oudere dame van de cabinecrew, die de Kavanaghs nog zo vriendelijk welkom had geheten, zei nu op ijzerstrenge toon: SIT DOWN NOW, FASTEN YOUR SEATBELT AND DO AS YOU ARE TOLD! Dit was het medicijn dat de de jongeman nodig had. Hij was weer gaan zitten en er leek een koude, kille rust weer te keren in de cabine.


                          Disclaimer: dit verhaal is zeer losjes gebaseerd op een feitelijke gebeurtenis. De namen en delen van het verhaal zijn geheel door mij verzonnen.

                          Comment


                            #14
                            En wie ben jij Koning Lucht, Phil of Martin ?

                            (of de oudere dame met de ijzerstrenge stem ?)

                            Comment


                              #15
                              Naast dat het een interessant verhaal is, leest het ook erg makkelijk weg dus kudo's voor je schrijfkunsten KL!

                              Comment

                              Working...
                              X